Σκέψεις για το Πολυτεχνείο

Τιμώ και σέβομαι τους αγώνες του Πολυτεχνείου... χωρίς αστερισμούς και μεν αλλά...

Τα τελευταία χρόνια έχω αραιώσει αρκετά να συμμετέχω στις πορείες του Πολυτεχνείου. Αισθητικά και πολιτικά, θεωρώ ότι δεν κολλάω με την πλειοψηφία των συμμετεχόντων.

Δεν είμαι αντιαμερικάνος, δεν θέλω να βγει η χώρα από το ΝΑΤΟ και την Ε.Ε.
Δεν θέλω να αποφασίζω για το ποιος δικαιούται να καταθέσει στεφάνι. Όποιος το πιστεύει θα το κάνει.
Επίσης δεν θεωρώ ότι για όλα τα δεινά φταίει η γενιά του Πολυτεχνείου. Είναι μια συνειδητή στρεβλή απολιτίκ έκφραση να χρεωθούν όλα τα αρνητικά στην μεταπολίτευση, αλλά και σε συγκεκριμένο πολιτικό χώρο.

Πιστεύω ότι, αντί να επαναλαμβάνουμε την καραμέλα των επίκαιρων συνθημάτων του Πολυτεχνείου, να βρούμε τα δικά μας αιτήματα-συνθήματα σαν γενιά που βάλλεται.

Την ανοικτή κοινωνία απέναντι στην οπισθοδρόμηση του συντηρητισμού, τη διασφάλιση των δομών πρόνοιας, την ανοικτή εκπαίδευση και τη δια βίου μάθηση, τη διαφάνεια και την αυτονομία της ενημέρωσης.

Τότε θα δημιουργήσουμε τα δικά μας Πολυτεχνεία.

Ο λύκος και αν έγερασε…

Αλήθεια, θα μπορούσε να θεωρηθεί ο ανασχηματισμός ένα νέο ξεκίνημα για την κυβέρνηση Τσίπρα; Θα μπορούσε να δώσει μία ώθηση σε ένα κυβερνητικό συνασπισμό που μετά από ένα χρόνο θητείας βλέπει να έχει χάσει τα ποσοστά  του δημοκοπικά, και  να έχουν μειωθεί στο μισό;

 Ο Πρωθυπουργός είναι πραγματικότητα ότι στο επίπεδο της επικοινωνίας με την ελληνική κοινωνία παίρνει πολύ καλό βαθμό. Επένδυσε πάνω στο νεανικό της ηλικίας του, στο χαμόγελο του και με την αύρα της ανανέωσης κατάφερε σημαντικές εκλογικές επιτυχίες. Επικοινωνιακά κατά τη γνώμη μου κινήθηκε και στο δίλημμα που ανέπτυξε περί παλιού και νέου, άφθαρτου και διαπλεκόμενου.  Και κατάφερε να πείσει μεγάλο μέρος της κοινωνίας, ότι εκφράζει κάτι νέο και διαφορετικό ακόμη και όταν όλοι βλέπαμε ότι ο συγκυβερνήτης του ο Πάνος Καμμένος έχει διατελέσει Υπουργός της κυβέρνησης Καραμανλή.

Σε αυτήν την ρέντα την επικοινωνιακή ποντάρει πάλι ο Πρωθυπουργός. Η τοποθέτηση του Κυβερνητικού Εκπροσώπου κ. Τζανακόπουλου αλλά και η υπουργοποίηση της τριαντάχρονης κ. Αχτσιόγλου άλλωστε δείχνουν ότι το χαρτί της ανανέωσης και της φρεσκάδας θα το παίξει μέχρι τέλους η Κυβέρνηση.

Στα παραλειπόμενα του ανασχηματισμού, πλην Φίλη, ο Πρωθυπουργός έδειξε ότι δύσκολα θα αφήσει πίσω του κάποιους από τους συνεργάτες του. Πρόσωπα αμφιλεγόμενα όπως ο κ. Παππάς, ο κ. Πολάκης, η κ. Γεροβασίλη παρέμειναν στο κυβερνητικό σχήμα, που δείχνει το μήνυμα ότι το αυτί του Πρωθυπουργού δεν ιδρώνει από τις αντιδράσεις κοινωνικών ομάδων και κομμάτων. Αυτούς ξέρει αυτούς εμπιστεύεται.

Και ποια είναι η ουσία πίσω από όλα αυτά; Η γνώμη μου είναι ότι οι στόχοι της Κυβέρνησης κρύβονται πίσω από τις εξής παραμέτρους:

·         Κερδίζουν λίγο χρόνο με την αλλαγή εικόνας με τον ανασχηματισμό.

·         Προσπαθούν να ολοκληρώσουν άμεσα την δεύτερη αξιολόγηση.

·         Μπαίνουμε στο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης του Ντράγκι.

·         Προσπαθούν να πάρουν δεσμεύσεις για το χρέος όσο πιο συγκεκριμένες γίνεται.

Η αποστολή αυτής της Κυβέρνησης θα είναι τα παραπάνω. Αν τα καταφέρει θα πάει σε εκλογές, προσπαθώντας αφενός να σταματήσει τη φθορά από την υλοποίηση του μνημονίου και αφετέρου να πείσει για τις καλύτερες μέρες που έρχονται μετά την ρύθμιση του χρέους. Αυτό θα είναι και το σύνθημα-σημαία του ΣΥΡΙΖΑ.

Και αν δεν καταφέρουμε να πάρουμε κάτι για το χρέος; Τότε θα μπει σε εφαρμογή το plan b της Κυβέρνησης. Ηρωική έξοδος με πρόωρη προσφυγή στις κάλπες. Οι εκλογές αυτές θα οδηγήσουν σε ήττα το ΣΥΡΙΖΑ, αλλά θα έχει γίνει προσπάθεια να συγκρατηθούν τα ποσοστά του και να μην υπάρξει κατάρρευση. Για αυτό και αν επικρατήσει αυτό το σενάριο, ας ετοιμαστούμε για έναν ακόμη γύρο διχαστικής στρατηγικής με «πόλεμο» στα διαπλεκόμενα κανάλια, στην καθοδηγούμενη δικαιοσύνη και δεν ξέρω ποιον άλλο εχθρό θα κατασκευάσει. Άλλωστε έχει εφαρμοστεί αυτή η στρατηγική στο παρελθόν και έχει πετύχει.

Παρόλο αυτά, η πραγματική κατάρρευση του ΣΥΡΙΖΑ σε εκλογές, θα επέλθει μόνο αν υπάρξει κάποια ελκυστική και ουσιαστική εναλλακτική επιλογή. Και δεν αναφέρομαι, στη Νέα Δημοκρατία και τον Μητσοτάκη, αλλά σε μία επιλογή που θα έχει και κάποια ελάχιστη πολιτική συγγένεια με το ακροατήριο του ΣΥΡΙΖΑ.

Μία εναλλακτική πρόταση, κυβερνητική, από το μεσαίο χώρο, ίσως απεγκλωβισμένη από σύμβολα και έννοιες με αρνητικό πρόσημο στη συνείδηση των πολιτών, θα έφερνε σε πολύ δύσκολη θέση τον Πρωθυπουργό και το κόμμα του.

Είναι σαφές, ότι μετά την στροφή του Πρωθυπουργού στην εκτέλεση των μνημονίων, αλλά και με καθημερινά παραδείγματα χειροτέρευσης της  κατάστασης, η δημοτικότητα του είναι πλέον σε πολύ χαμηλά επίπεδα.

Η ύπαρξη άλλης επιλογής, θα αποτελούσε καίριο χτύπημα στον ίδιο τον κ. Τσίπρα.

Ας το έχουν αυτό υπόψη, όσοι αντιστέκονται ηθελημένα ή όχι στην δημιουργία νέου πόλου στο κέντρο.

Οι δύο βάρκες.

Το ΠΑΣΟΚ και η Δημοκρατική Συμπαράταξη στο σύνολο της εδώ και χρόνια είναι δύο πολιτικοί κόσμοι στριμωγμένοι σε έναν χώρο.

Με αφορμή τη χθεσινή ψηφοφορία για το ΕΣΡ, και από τις αντιδράσεις αρκετών στελεχών, διαπιστώνουμε ότι πλέον τα ίδια τα στελέχη του χώρου έχουν αλλού στραμμένα τα πολιτικά τους βλέμματα αναφορικά με την τοποθέτηση τους.

Γίνεται ζήτημα για τα Θρησκευτικά, συσπειρώνονται στο ΣΥΡΙΖΑ και τη ΝΔ, εμφύλιος στο ΠΑΣΟΚ.
Ψηφοφορία για το ΕΣΡ, συσπείρωση στα άλλα κόμματα, εμφύλιος στο ΠΑΣΟΚ.
Εκλογικός νόμος στη Βουλή, εμφύλιος στο ΠΑΣΟΚ.
Και πόσα άλλα θέματα τον τελευταίο καιρό στα οποία δεν υπήρξε διαφορετική προσέγγιση.

Δύο κόσμοι σε έναν λοιπόν, με ταλιμπανιασμένο κόσμο από όλες τις πλευρές, έτοιμο να αλληλοσπαραχθεί, σίγουρο ότι κατέχει την απόλυτη αλήθεια...

Τι συμβαίνει με την Κεντροαριστερά;

Καταρχήν ξεκινώντας να πούμε ότι η ίδια η έκφραση «ανασυγκρότηση της Κεντροαριστεράς», τείνει να εξελιχθεί σε μία γραφική πρόταση. Έχει τόσες φορές ειπωθεί που πλέον δεν αποτελεί καμία είδηση και κυρίως δεν απευθύνεται σε μεγάλο μέρος της κοινωνίας.

Γιατί όμως συμβαίνει αυτό;

Η Κεντροαριστερά είχε σαν βασικό της πολιτικό εκφραστή τα τελευταία 40 χρόνια το ΠΑΣΟΚ. Ένα κόμμα εξουσίας, μέσα στο οποίο συγκρατούνταν πολλές διαφορετικής ιδεολογικής και πολιτικής κατεύθυνσης ομάδες και πρόσωπα. Βασικό συγκολλητικό στοιχείο ήταν τόσο η προοπτική της εξουσίας, όσο και πρόσωπα τα οποία παίζανε καταλυτικό ρόλο μέσα στο κόμμα.

Με την μη γραμμική εξέλιξη των συνεπειών του μνημονίου, αναδύθηκαν δυνάμεις που διαπέρασαν και τα δύο μεγάλα κόμματα εξουσίας οριζόντια. Δυνάμεις που στην αρχή δειλά δειλά έβαλαν στο στόχαστρο την ίδια την Ευρωπαϊκή Ένωση και το ευρώ. Όσο περνούσαν τα χρόνια της ύφεσης, χωρίς αποτέλεσμα και κυρίως προοπτική (διαφορετική συζήτηση για ποιο λόγο απέτυχε στην Ελλάδα η εφαρμογή των μνημονίων), οι λαϊκίστικες αυτές δυνάμεις βρίσκανε έδαφος και μεγαλώνανε.

Η ύφεση και τα μνημόνια διέλυσε το ΠΑΣΟΚ, το οποίο πρώτο και μόνο του πήρε τις περισσότερες δύσκολες αποφάσεις, έχοντας  όλα τα υπόλοιπα κόμματα ( και της Νέας Δημοκρατίας σε αυτά), να το κατηγορούν μέχρι και για εθνική προδοσία.

Στα χρόνια της ύφεσης λοιπόν, τόσο η Νέα Δημοκρατία όσο και ο ΣΥΡΙΖΑ, κατάφεραν να χρεώσουν στο ΠΑΣΟΚ όλα τα δεινά της μεταπολίτευσης. Δικαίως ή αδίκως είναι μια διαφορετική συζήτηση, σήμερα στο μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας, και ιδιαίτερα στη Νέα γενιά, έχει χρεωθεί στο ΠΑΣΟΚ η χρεωκοπία, η διαφθορά, η διαπλοκή κτλ.

Γιατί κάνω αυτή την αναφορά; Γιατί πολύ απλά η μη εκλογική διαμέλιση του ΠΑΣΟΚ, δεν θα είχε δημιουργήσει καμία ανάγκη για την χιλιοειπωμένη ανασυγκρότηση της Κεντροαριστεράς. Δεν θα είχαν ξεπηδήσει τρία-τέσσερα κόμματα και δεκάδες κινήσεις που φαντάζονται τους εαυτούς τους σαν το μέλλον της προοδευτικής παράταξης και λυτρωτές της ίδιας της χώρας.

Και αυτή είναι κατά τη γνώμη μου και η ουσία του προβλήματος Κεντροαριστερά. Είναι μία κενή διαδικασία, αν απλά πάμε να προσθέσουμε τα υπάρχοντα κομμάτια του παλιού κραταιού αλλά και διαμελισμένου ΠΑΣΟΚ. Στην ουσία μία πρόσθεση κάποιων επιμέρους ποσοστών δεν θα δώσει στην πολιτική και το αναμενόμενο άθροισμα.

Την ανασυγκρότηση αυτή την κρατάνε πίσω τρεις βασικοί λόγοι, όλοι απομεινάρια του κυβερνητισμού που διακατείχε το ΠΑΣΟΚ  του 40%.

1.       Οι υπερβολικά πολλοί για τη σημερινή του δυναμική υποψήφιοι αρχηγοί. Πρόσωπα που δύσκολα θα βάλουν πίσω τα εγώ τους για να στρατευθούν σαν απλοί στρατιώτες σε μία μάχη επιβίωσης.

2.       Η πολιτική και ιδεολογική κάποιες φορές διχοτόμηση του χώρου ανάμεσα σε ένα πιο φιλοευρωπαϊκό μέτωπο, το οποίο αναγκαστικά σε φέρνει και σε επαφή και συνεργασία με τη ΝΔ, και σε μία πιο παλαιοκομματικής τύπου αριστερίζουσα προσέγγιση που ξυπνάει αντιδεξιά αντανακλαστικά. Ο χώρος της κεντροαριστεράς μη όντα πλέον πλειοψηφικός, δεν μπορεί να καλύψει πλέον εύκολα αυτές τις διχογνωμίες, που εκφράζονται και δημόσια και σε έντονο βαθμό.

3.       Ο κυβερνητισμός και η αλαζονεία και σήμερα ακόμη και των μεσαίων στελεχών, που ζυμώθηκαν πολιτικά μέσα από ένα κόμμα πλειοψηφίας. Είναι η λογική της απόλυτης αυθεντίας, που τους απομακρύνει από την προοπτική της σύγκλισης και της συνεργασίας.

Με αυτά τα δεδομένα λοιπόν προχωράει η ανασυγκρότηση, μέσα από επιτροπές και ξανά επιτροπές. Και μέσω ατόμων που ξαναλέω δικαίως ή αδίκως, έχουν στιγματιστεί από την πλειοψηφία της κοινωνίας.

Και αν προσθέσουμε σε όλα τα παραπάνω και τα παιχνίδια εξουσίας των κομμάτων του χώρου, των στελεχών που θέλουν να γίνουν επικεφαλής, αλλά και των στελεχών που απαρτίζουν τους υπάρχοντες κομματικούς μηχανισμούς και δεν θέλουν να χάσουν την πίτα εξουσίας που έχουν, θα δούμε γιατί κινείται με τόσο αργούς ρυθμούς, αλλά και γιατί δεν συμβολίζει κάτι για την κοινωνία.

Λύση θα ήταν μία κίνηση από άτομα που έχουν μία αναγνωρισιμότητα, τα οποία όμως δεν έχουν διαχειριστεί κυβερνητική εξουσία για να τους χρεωθεί κάτι και τα οποία θα μπορούσαν να δώσουν ένα κίνητρο στα απλά στελέχη του χώρου. Πράγμα δύσκολο έως ακατόρθωτο. Οπότε θα απομένει να δούμε στις προσεχείς εκλογές αν η δημοσκοπική κατάρρευση του ΣΥΡΙΖΑ θα δώσει και δύο με τρεις μονάδες στα κόμματα του χώρου.

Η επόμενη μέρα.

Προσεχώς στις οθόνες μας το σκηνικό που πάει να στηθεί θα είναι καθαρά διπολικό μεταξύ του ΣΥΡΙΖΑ και της Νέας Δημοκρατίας.

Από τη μια ο ΣΥΡΙΖΑ, θα προσπαθήσει να εγκλωβίσει τους ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ επενδύοντας στην αντιδεξιά τους καταβολή και προσπαθώντας να το παίξει η νέα σοσιαλδημοκρατική δύναμη.

Από την άλλη η Νέα δημοκρατία θα ανατρέξει στο ακροατήριο του κέντρου, επενδύοντας ότι έχει φύση αντίθετη νοοτροπία από τον Τσιπρα και την παρέα του. Άλλωστε οι διαρκείς κόντρες στελεχών του ΠΑΣΟΚ με τον ΣΥΡΙΖΑ, ενισχύει διαρκώς ένα τοίχος που ορθώνεται ανάμεσα στους δύο χώρους και μετατρέπει σε ευκολότερη ψήφο, την ψήφο προς τον μετριοπαθή Κυριάκο Μητσοτάκη.

Και τον ίδιο τον Τσίπρα και τον Μητσοτάκη, τους ευνοεί η λογική της συνολικής ευθύνης του ΠΑΣΟΚ για όλα τα δεινά της οικονομίας και λόγω των ετών εξουσίας του, αλλά και λογω του πρώτου μνημονίου. 
Ειδικά η ιστορία του πρώτου μνημονίου θα γίνει καθημερινότητα πλέον, βασιζόμενη σε μια γραφική ανάλυση της ίδιας της παραδοχής του Δ.Ν.Τ., αλλά και στην κλασσική επιφανειακή ανάλυση που διαχρονικά κάνει η ελληνική κοινωνία.

Ειδικά στην προσπάθεια κατάληψης του Κεντρώου χώρου και συσπείρωσης της κεντροδεξιάς σιγά σιγά θα γινόμαστε και μάρτυρας δικαίωσης του Σαμάρα από δημοσιογράφους και δήθεν ουδέτερους παρατηρητές. Με αυτόν τον τρόπο, η ψήφος προς τη Νέα Δημοκρατία θα επιχειρηθεί να απενοχοποιηθεί ακόμη περισσότερο για τους άλλοτε ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ, που σε καμία περίπτωση δεν ταυτίζονται με τον Τσίπρα.

Όσο αναφορά τον κεντρώο χώρο;  Στον κεντρώο χώρο όσο συνεχίζεται το γαϊτανάκι των συσχετισμών και των επιτροπών διαλόγου, όσο συνεχίζεται αυτή η καθυστέρηση της  ολοκλήρωσης μιας διαδικασίας που κρατάει χρόνια, και κυρίως όσο οι περισσότεροι θεωρούν εαυτούς αρχηγούς και στρατηγούς, απλά θα υπογράψουμε την ταφόπλακα μας.

Τελικά αποδεικνύεται πολύ δύσκολη ενέργεια να αποβάλλει κανείς τον κυβερνητισμό που κουβαλούσε όλα αυτά τα χρόνια.

Δεν είμαι πλέον αισιόδοξος καθώς όσο περνάει ο καιρός σταθεροποιείται το δίπολο και δεν διαβλέπω ειλικρινείς προθέσεις από όσους μπορούν να επηρεάσουν καταστάσεις.

Ποιος ξέρει όμως;

Ισως ένα πρόωρο τέλος, να σημάνει μια νέα αρχή

Πικ εν Ρολ

Ξεπερνώντας  τις οπαδικές καζούρες, όταν έχουμε μεταγραφές όπως η σημερινή του Μπουρούση, ας ρίξουμε μία ματιά στο φετινό σχεδιασμό του Παναθηναικού αλλά και του Ολυμπιακού.

Μετά την αποχώρηση του Δημήτρη Διαμαντίδη, το μεγάλο έλλειμμα του Παναθηναικού ήταν η απουσία ενός ηγέτη στο ρόστερ της ομάδας. Ο Γιάννης ο Μπουρούσης ικανοποιεί δύο βασικά αξιώματα, που θα είναι χρήσιμα στον φετινό Παναθηναικό. Είναι ηγετικός χαρακτήρας και δεν πιάνει θέση ξένου.

Το δεύτερο είναι ακόμη πιο σημαντικό, αν σκεφτούμε ότι μια αδυναμία της ομάδας του Παναθηναικού ήταν η έλλειψη ενός βασικού κορμού ελλήνων παικτών. Τώρα με τη μεταγραφή του Μπουρούση, γίνεται προσπάθεια να δημιουργηθεί ένας τέτοιος κορμός μαζί με τον Καλάθη, τον Παππά, το Φώτση και το Χαραλαμπόπουλο.

Αν στους παραπάνω παίκτες προσθέσουμε και τους ξένους που έχει αυτή τη στιγμή η ομάδα, δημιουργείται ένα σύνολο περίπου δέκα αξιόμαχων παικτών που δείχνει ικανότερη από την περσινή ομάδα. Χωρίς να μετράμε τις δύο τελευταίες προσθήκες ξένων παικτών.

 Υ.γ.1: ο Παναθηναικός έχει κάνει μία σοβαρή προσπάθεια ενίσχυσης της ομάδας. Είναι λογικό να δίνει ελπίδα στο κοινό του, καθώς είμαι βέβαιος δεν περιμένανε τέτοια εξέλιξη στο μεταγραφικό τομέα.

Υ.γ.2: ο Ολυμπιακός μετά την ανανέωση κινείται αρκετά χαλαρά ακόμη. Έχει ένα σύνολο και έναν προπονητή που γνωρίζονται πλέον αρκετά χρόνια. Είναι σαφές ότι η ποιότητα των παικτών που θα φέρει στο 2 και στο 4, θα κρίνει πόσο ανταγωνιστικός θα είναι σε επίπεδο euroleague.

Υ.γ.3: πέρα από τη fener και τη Τσσκα, πιστεύω ότι οι υπόλοιπες ομάδες θα κινηθούν πάνω κάτω στο ίδιο επίπεδο. Αναμένουμε να δούμε και τις μεταγραφές των ισπανικών ομάδων και κυρίως της Real και της Barca. Είναι ευκαιρία να κάνουν καλό πλασάρισμα οι δικές μας ομάδες.

Υ.γ.4: για εθνική τι να πούμε; Είναι κρίμα αυτή η ομάδα να μην μπορεί να κερδίσει ένα νοκ άουτ ματς από το 2009. Κρίμα

Το μετέωρο βήμα της Κεντροαριστεράς.

Είναι σχεδόν βέβαιο ότι η προσπάθεια ανασυγκρότησης της Κεντροαριστεράς, έχει γίνει σαν το Γεφύρι της Άρτας. Σε λίγο, θα γίνει ανέκδοτο στα στόματα των πιτσιρικάδων. Αλήθεια πόσες φορές έχει γίνει αυτή η περίφημη ανασυγκρότηση; Πόσες επιτροπές έχουν δημιουργηθεί για να συντονίσουν τις επιτροπές και να λάβει χώρα η αναμενόμενη ανασυγκρότηση;

Πέρα από το κωμικό της υπόθεσης, υπάρχει βέβαια ένα μεγαλύτερο πρόβλημα εδώ. Πρόβλημα ουσίας και καθαρά πολιτικό. Η ανασυγκρότηση δεν είναι εύκολο να πραγματοποιηθεί, γιατί δεν έχει ποιον να ανασυγκροτήσει. Είναι πλέον ένα αδειανό πουκάμισο.

Αν υποθέσουμε ότι υπάρχουν περίπου 2000-3000 στελέχη του ευρύτερου προοδευτικού, κεντροαριστερού, μεταρρυθμιστικού χώρου, το μόνο που κάνουν είναι να αυτοαναφέρονται σε ομάδες-επιτροπές-δίκτυα, τα οποία έχουν σαν ακροατήριο ακριβώς τους ίδιους. Πρώτη φορά ομιλητές και ακροατήριο είναι ακριβώς ο  ίδιος πληθυσμός.

Αλήθεια όλες αυτές οι επιτροπές τι ακριβώς προσθέτουν στον εκλογικό κουβά; Ποια η ευρύτερη κοινωνική τους αναφορά;

Δυστυχώς αυτό που σήμερα ονομάζουμε κεντροαριστερός χώρος τείνει να εξαφανιστεί, πιεζόμενος και από τις δύο πλευρές. Δεν θα αργήσει η ώρα που στελέχη μεσαία και κορυφαία θα παίρνουν θέση, είτε κοντά στο «μεταρρυθμιστή» Μητσοτάκη, είτε συμβιβασμένα στον όψιμο μνημονιακό ΣΥΡΙΖΑ. Άλλωστε η εξουσία έχει στρογγυλέψει και στο παρελθόν πολλές ιδέες και απόψεις.

Και τι είναι όλο αυτό θα μου πείτε; Ο επίλογος της προσπάθειας;

Όσο επιμένουμε σε σύσταση επιτροπών χωρίς αντίκρισμα, ο επίλογος θα γράφεται από μόνος του. Ο χώρος μας, θα υπάρξει αν καταλάβει ποιο είναι το πολιτικό του ακροατήριο. Όταν αντιληφθεί ότι θέλεις στρατιώτες και όχι μόνο στρατηγούς για να πας σε πόλεμο.

Για να το κάνει αυτό πρέπει να σκεφτεί out of the box. Όχι συμβατικά. Εδώ θα είμαστε να το προσπαθήσουμε.

Περί Κομματικών Νεολαιών

Κλασσική αντίληψη του Έλληνα, είναι η λογική ότι δεν μας αρέσει και έχει αρχίσει να χάνει την ουσία που θέλαμε να του δώσουμε, πρέπει να το διαλύσουμε εντελώς και να το σβήσουμε.

Με αφορμή τις δηλώσεις Μητσοτάκη περί επανίδρυσης της ΟΝΝΕΔ, έχει ξεκινήσει ένας συνολικός αφορισμός και μια απλοϊκή ερμηνεία, σχετικά με τη χρησιμότητα των πολιτικών Νεολαιών.

Το ίδιο παλιότερα, σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό είχε γίνει βέβαια και με τους συνδικαλιστικούς φορείς, με τα όργανα συνδιοίκησης στο πανεπιστήμιο, και με κάθε άλλο φορέα και συλλογικότητα που δεν ήταν του γούστου μας.

Δεν θα κάτσω να αναλύσω τη χρησιμότητα των πολιτικών Νεολαιών. Σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες, υπάρχουν οι αντίστοιχες κινήσεις νέων ανθρώπων, οι οποίες πάντα ορίζουν ένα πιο ριζοσπαστικό λόγο από τα συγγενή κόμματα τους.

Δεν είναι όλοι οι χιλιάδες νέοι που πέρασαν από τις νεολαίες και τις φοιτητικές παρατάξεις, ούτε σαν τα πρόσωπα που δεν έχουμε πρότυπα, ούτε μπήκαν όλοι σε μια κομματική επετηρίδα και αναμένανε την εκλογή τους.

Τουναντίον επετηρίδα υπήρχε μόνο για τους συγγενείς και φίλους, τους γιους και τις κόρες των υπουργών που περίμεναν να κληρονομήσουν την έδρα του μπαμπά τους.

Δύο αναφορές σχετικά με τις πολιτικές νεολαίες:

Α) έδωσαν τη δυνατότητα σε πολλούς νέους, που δεν προέρχονταν από κανένα πολιτικό τζάκι, να μπορέσουν να ασχοληθούν, σχεδόν ισότιμα με όλους, και γιατί όχι κάποιοι να προχωρήσουν και περισσότερο.

Β) για την πλειοψηφία όσων ασχολήθηκαν, η ίδια η ενασχόληση ήταν ένα μεγάλο σχολείο έντονης κοινωνικοποίησης και πολιτικοποίησης.

Στην ουσία προτιμώ αυτούς, που μπορούν να σκεφτούν και δύο συνθήκες, παρά όσους νέους χόρευαν τσάμικα στην πλατεία Συντάγματος.

Είναι σαφές βέβαια ότι το νεολαιίστικο κίνημα βρίσκεται σε σημάδια υποχώρησης. Πρέπει με τη στήριξη των κομμάτων, να βρει ένα νέο ρόλο σύνθεσης πολιτικής κουλτούρας και εξωστρέφειας. Να αναπροσαρμόσει ρόλους και στόχους. Να δημιουργήσει νέους φορείς και νέες συλλογικότητες.

Αυτοί είναι στόχοι. Η απαξίωση όμως και ο μηδενισμός δεν αποτελούν λύση.

Αλήθεια αναρωτιέμαι: όσοι διαρκώς επιζητάτε την ενασχόληση των νέων με τα κοινά, πως ακριβώς την σκέφτεστε; Με το να  καταργήσετε τον σχετικά αυτόνομο τους ρόλο;

Μας κούρασαν οι Ταλιμπάν.

Τις τελευταίες μέρες ξαναήρθε στο προσκήνιο με την επιστολή του Γιώργου Παπανδρέου, η δυσκολία με την οποία προχωρούν οι διαδικασίες για την πολύπαθη ανασυγκρότηση της Κεντροαριστεράς.

Η επιστολή, με την οποία ζητούσε ο πρώην Πρωθυπουργός την πρόσκληση και του ΣΥΡΙΖΑ, στο τραπέζι του διαλόγου για τη συγκρότηση του χώρου, πυροδότησε ποικίλες αντιδράσεις.

Αυτό το οποίο θέλω να σχολιάσω με το συγκεκριμένο άρθρο, δεν είναι τόσο η ουσία της επιστολής. Προσωπικά θεωρώ το ΣΥΡΙΖΑ ένα εακκίτικο απολειφάδι, ένα συντηρητικό νεοδιαπλεκόμενο κόμμα. Διαφωνώ κάθετα και με τις πρακτικές του, και κυρίως με το ήθος και τη λογική των επικεφαλής τους.

Πρόθεση μου, όμως είναι να καυτηριάσω τις κάθε λογής εμπρηστικές δηλώσεις, τόσο των οπαδών του ΓΑΠ, όσο των πολιτικών εσωκομματικών αντιπάλων του.

Κουράστηκα πάρα πολύ με τις υπερβολικές αντιδράσεις και αναφορές των ακολούθων και των οπαδών. Η πολιτική δεν γίνεται ούτε με συναισθηματισμούς, ούτε με οπαδισμούς. Το ΠΑΣΟΚ ανέκαθεν, είχε εσωτερικές ζυμώσεις και μαχαιρώματα, αλλά πλέον που ο χώρος μας στην ουσία πάει να διαλυθεί και να εξοντωθεί, δεν αντέχουμε άλλες εμμονές και κραυγές.

Προσωπικά το έχω ξαναπεί: ο χώρος ευρύτερα, ανέλαβε τις ευθύνες του από το 2010, ευθύνες πολύ μεγαλύτερες από όσες του αναλογούν. Και το πλήρωσε, παλεύοντας για την ίδια του την ύπαρξη. Ή θα κάτσουν όλοι μαζί, να βρουν ή στο τέλος θα καταντήσουμε περιθωριακοί πολιτικοί αναλυτές του 3%. Αν αυτό επιθυμούν, όσοι θα βάζουν μονάχα διαδικαστικές ενστάσεις στο όλο εγχείρημα, ας τους κρίνει ο κόσμος του δημοκρατικού και προοδευτικού χώρου.

Η ιστορία είναι πάρα πολύ απλή. Από μηδενική βάση, ας κάτσουν οι πολιτικοί αρχηγοί και ας βρουν ένα κώδικα επικοινωνίας και ένα οδικό χάρτη για την ολοκλήρωση μιας διαδικασίας που τείνει να μετατραπεί σε φάρσα. Ίσως είναι η τελευταία μας ευκαιρία.

Η όποια συμπόρευση με το ΣΥΡΙΖΑ, μόνο ως φάρσα μπορεί να ερμηνευτεί. Η ηγεσία του δεν έχει κανένα ηθικό επίπεδο για να κάτσει στο ίδιο τραπέζι. Ας τελειώνει αυτό το παραμύθι. Δεν θα ξεπλύνει κανείς μας το «πασοκικό, μνημονιακό» παρελθόν του συνομιλώντας με το ΣΥΡΙΖΑ.

Ή εμείς ή αυτοί για το δίπολο απέναντι στην Κεντροδεξιά.

«Περί αποκλεισμού»

Είναι πραγματικότητα, ότι ο Ολυμπιακός, μετά το ξεκίνημα στο δεύτερο γύρο της euroleague, σταμάτησε να δείχνει σιγουριά και αποφασιστικότητα. Η πρώτη ήττα με την Μπάμπεργκ και στη συνέχεια με την Ζαλγκίρις, ήττες εκτός προγράμματος, δημιούργησαν τεράστια ανασφάλεια και άγχος σε προπονητές και παίκτες, με αποκορύφωμα το προχθεσινό μπλακ άουτ στο τελευταίο δίλεπτο στη Γερμανία.

Στο μπάσκετ, εύκολα κάνεις κριτική για μία απόφαση μέσα στον αγώνα. Η επιλογή να κάνεις ή όχι φάουλ, να παίξεις το ένα ή το άλλο σύστημα είναι πολύ εύκολη. Μόνο που οι επιλογές γίνονται μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα και με πίεση διαρκή. Δεν γίνονται από την ασφάλεια του καναπέ στο σπίτι μας.

Το θέμα με το φετινό Ολυμπιακό, είναι ο κακός προγραμματισμός με τα τρία ξένα πεντάρια και τη μη στελέχωση με ένα αξιόπιστο μπακ απ του Πρίντεζη. Οι ατυχίες, περισσότερες από κάθε άλλη χρονιά, δεν αναιρούν τις κακές επιλογές του καλοκαιριού. Και αυτό ακριβώςς πλήρωσε ο Ολυμπιακός. Στην πιο κρίσιμη περίοδο των αγώνων, βρέθηκε χωρίς δυνάμεις και καθαρό μυαλό να παλέψει και να σώσει την ευρωπαική του χρονιά.

Και τώρα τι γίνεται; Τώρα σε μεγάλο ποσοστό, ο πρωταθλητής Ελλάδας δεν θα συνεχίσει στους 8 για πρώτη φορά εδώ και δέκα χρόνια. Μία τιμωρία προς γνώση και συμμόρφωση. Θα πρέπει να ηρεμήσει και να σώσει τη χρονιά, κερδίζοντας το πρωτάθλημα από έναν σαφώς βελτιωμένο και ενισχυμένο Παναθηναικό. Το πώς θα εξελιχθεί η χρονιά εδώ θα είμαστε να το πρακολουθούμε.

Κινητοποιήσεις και διεκδικήσεις.

Οι κινητοποιήσεις των αγροτών μας δημιουργούν δύο βασικά θέματα συζήτησης. Και τα δύο σημαντικά αλλά αρκετά διαφορετικά.

Αυτά είναι αφενός το δίκιο ή όχι των αιτημάτων τους και αφετέρου το ίδιο το γεγονός των κινητοποιήσεων και των συνεπειών που αυτές έχουν.

Σε σχέση με το πρώτο ζήτημα, δεν είμαι αρμόδιος αλλά ούτε και γνώστης να επιχειρηματολογήσω υπέρ ή όχι του αν έχουν δίκιο. Ξέρω μόνο ότι στην οικονομική, κοινωνική και πολιτική συγκυρία που ζούμε, δεν μπορούν να ακούγονται αστείες απαιτήσεις που φτάνουν σε αφορολόγητα των 30000 ευρώ και άλλες τέτοιες υπερβολές. Ξεκαθαρίζω, δεν παίρνω θέση κατά του συνόλου των αιτημάτων, απλά μου ακούγονται υπερβολικά άσχημα οι παράλογες απαιτήσεις, από όπου και αν προέρχονται.

Το δεύτερο ζήτημα είναι κατά τη γνώμη μου το πιο σημαντικό σκέλος της ιστορίας. Οι αγροτικές κινητοποιήσεις όσα χρόνια θυμάμαι, καταλήγουν πάντα στο κλείσιμο των δρόμων. Μία ενέργεια που είναι σχεδόν αποκλειστική κίνηση των αγροτών και ανοίγει ξανά το θέμα του μέχρι που μπορεί να φτάσει το δικαίωμα του καθενός να διαμαρτύρεται και να βάλει κατά του υπόλοιπου κοινωνικού συνόλου.

Η δυνατότητα της μαζικής διεκδίκησης, αλλά και της τεχνικής υποστήριξης που έχουν με το μέγεθος των τρακτέρ, δεν σημαίνει ότι ούτε δίκαια αιτήματα έχουν, ούτε κυρίως ότι είναι δικαιολογημένη πράξη αντίδρασης το κλείσιμο των δρόμων. Όχι γιατί βάλλουν κατά της κυβέρνησης, αλλά γιατί βάλλουν κατά του υπόλοιπου κοινωνικού συνόλου.

Στο μυαλό μου, αυτή η κινητοποίηση παίρνει κάποιες εκβιαστικές κατευθύνσεις. Και ξαναλέω, το αποσυνδέω από το δίκιο ή όχι των αιτημάτων τους.

Ακριβώς το ίδιο θα έλεγα σαφώς και για παρόμοιες κινητοποιήσεις που βάλλουν πρωτίστως απέναντι στους ίδιους τους πολίτες και μετέπειτα απέναντι στην κυβέρνηση.

Σε αυτό το σημείο θα έπρεπε να στοχεύσει η κάθε κοινωνική ή εργασιακή ομάδα. Να πάρει με το μέρος της την κοινωνία, ενημερώνοντας και πείθοντας για την ισχύ των επιχειρημάτων της, και να όχι να διεκδικεί εκβιάζοντας καταστάσεις και πρόσωπα.