«Πες μου ένα ψέμα»

Το 2015 που σε λίγες μέρες μας αφήνει, είναι η χρονιά που στην Ελλάδα θα έχει νομιμοποιηθεί το ελεύθερο ψέμα. Η χρονιά που δεν έχει καμία σημασία τι θα έχεις πει τις προηγούμενες χρονιές, πως θα έχεις αντιδράσει σε παρόμοιες καταστάσεις με αυτές που τώρα εσύ δημιουργείς.
Άλλωστε, ο νεοέλληνας, δυστυχώς, αρέσκεται στο να ακούει μόνο αυτό που τον συμφέρει. Δεν τον ενοχλεί το ψέμα,αρκεί να το λέει ο ίδιος ή η ομάδα ανθρώπων που υποστηρίζει. Γιατί και τα κόμματα με γηπεδικό τρόπο τα υποστηρίζουμε. Χωρίς αιτιολογίες, παρά μόνο με κραυγές
Πόσα ψέματα έχουν ειπωθεί από την κυβέρνηση Τσίπρα; πόσες υποσχέσεις έχουν πεταχτεί στα σκουπίδια; και μην πείτε μα και οι άλλοι τα ίδια κάνανε. Γιατί πολύ απλά σε αυτό το επίπεδο, σε αυτόν το βαθμό, και κυρίως μετά από τόσα χρόνια κρίσης και μνημονίων, κανείς δεν έχει εκτοξεύσει τόσα ψέματα και υποσχέσεις.

Υπάρχει ένας υπουργός ή στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ, που να μην έχει αντιστρέψει τα λόγια του; αλήθεια που είναι τα δάκρυα για τα παιδάκια που λιποθυμάνε στα σχολεία, που είναι οι αναφορές για τις αυτοκτονίες, που είναι οι ακυρώσεις των ιδιωτικοποιήσεων; και ο κατάλογος δεν έχει τελειωμό.

Στην Ελλάδα των 7-8 χρόνων ύφεσης και των μνημονίων, εξακολουθεί να ηγεμονεύει ένας πολιτικός ψεύτης, λίγος και κυρίως ανέντιμος πολιτικά.

Το πως θα εξελιχθεί η κυβερνητική του θητεία, εκτιμώ ότι θα διαπιστώσουμε σε λίγους μήνες.

Έως τότε ο νεοέλληνας, θα χαίρεται να ζει στον γυάλινο του κόσμο.

«Ιδού η Ρόδος…»

Την ώρα που κυβέρνηση και αξιωματική αντιπολίτευση κάνουν ότι περνάει από το χέρι τους, να αποδείξουν την ανεπάρκεια τους, είναι απολύτως αναγκαίο να υπάρξει μία διαφορετική και ρεαλιστική πρόταση εξουσίας.

Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, η κοινωνία τείνει να γυρίσει ολοκληρωτικά την πλάτη της στο πολιτικό προσωπικό της χώρας. Ακόμη και ο δημοφιλής κ. Τσίπρας, με τις διαδοχικές του αυτοαναιρέσεις, θα αρχίσει να βλέπει τη δυσαρέσκεια του κόσμου και απέναντι στο πρόσωπο του.

Η δυσαρέσκεια θα οξυνθεί, λόγω των απανωτών φορολογικών επιβαρύνσεων, αλλά και λόγω της μη προοπτικής για την έξοδο από την κρίση. Είναι σαφές, ότι σήμερα λείπει το σχέδιο, που θα μπορούσε να οδηγήσει τη χώρα σε ανάπτυξη και σταθερότητα.

Στα δικά μου τα μάτια έχει αποδειχτεί, ότι το κέντρο και ο προοδευτικός χώρος μπορούν να δώσουν μια απάντηση, πιο ρεαλιστική αλλά και πιο δίκαιη στα προβλήματα που αντιμετωπίζει η χώρα.

Σε αυτή τη συγκυρία, αλήθεια δεν είναι πολυτέλεια, η ύπαρξη δύο-τριών κομμάτων στο χώρο της ευρύτερης σοσιαλδημοκρατίας; Ποια διαφορετική προσέγγιση έχουν οι ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ, του Ποταμιού ή του Κινήματος; Σχεδόν καμία, η οποία δεν μπορεί να ξεπεραστεί, στο βωμό μίας προσέγγισης και μίας σύγκλισης.

Δεν ξέρω αν αυτή η προσέγγιση θα μπορούσε να γίνει από τη βάση και την κοινωνία. Αλλά νομίζω ότι αξίζει να γίνει η προσπάθεια.

Η δική μου έκκληση

Η επιλογή του Πρωθυπουργού για Πρόεδρο της Δημοκρατίας στο πρόσωπο του Προκόπη Παυλόπουλου, προσωπικά με στεναχώρησε και με θύμωσε ταυτόχρονα.

Δεν μπαίνω στο σκεπτικό μιας κριτικής, σχετικά με το πρόσωπο του κ. Παυλόπουλου. Έχει και διαδρομή προφανώς, αλλά για μένα αποτελεί έναν συστημικό συντηρητικό πολιτικό,  που η πολιτική του παρακαταθήκη είναι σαφώς αρνητική. Στο δικό μου το μυαλό, η πενταετία Καραμανλή και οι πολιτικοί τύπου Παυλόπουλου αποτέλεσαν την αρχή της κρίσης που ζούμε.

Επιπλέον. δεν ασκώ κριτική ούτε στο σκεπτικό της επιλογής από τον σημερινό Πρωθυπουργό.  Είναι εξίσου σαφές ότι όλη η ρητορική του ΣΥΡΙΖΑ τα τελευταία χρόνια βάλει ενάντια στις κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ.

Ο σκοπός απλός : στη συνείδηση του κόσμου να περάσει,  ότι ο βασικός υπεύθυνος (για να μην πω ο μοναδικός), για τη χρεωκοπία της χώρας είναι το ΠΑΣΟΚ. Έτσι εξηγείται και η μηδενική κριτική στις κυβερνήσεις Καραμανλή, έτσι εξηγείται και η αρχική επιλογή του ίδιου του Καραμανλή για ΠτΔ, έτσι εξηγείται και η κατάληξη στο πρόσωπο του κ. Παυλόπουλου.

Φαίνεται ότι η στρατηγική αυτή έχει αποτελέσματα,  εάν κρίνουμε από την απήχηση του κάθε κόμματος στην κοινωνία. Πλέον ο δρόμος της Κεντροαριστεράς είναι ορθάνοικτος, και ο ΣΥΡΙΖΑ  μπορεί να γίνει ο βασικός της εκφραστής για τα επόμενα πολλά χρόνια. Δεν αντιλέγω ότι σε πολλές περιπτώσεις τόσο οι προτάσεις του ίδιου του ΠΑΣΟΚ,  όσο και οι προτάσεις στελεχών που ακολούθησαν τον Γιώργο Παπανδρέου,  ήταν οι πιο αξιόπιστες και σοβαρές. Αλλά για να μην κρυβόμαστε πίσω απο το δάχτυλο μας, είναι τέτοια η φθορά του χώρου, που ό,τι πρόταση κι αν βγαίνει από συγκεκριμένα πρόσωπα δεν έχουν καμία μα καμία απήχηση και αποδοχή.

Οπότε ήρθε η ώρα των αποφάσεων. Η δικιά μου η έκκληση, όσο μικρή και αν είναι, είναι σαφής: 

Δεν μπορεί αυτός ο χώρος που τόσο έχει πολεμηθεί, να σηκώσει δύο και τρία κόμματα.  Δεν υπάρχει πλέον περιθώριο για προσωπικές στρατηγικές.  Ο χώρος αυτός τελείωσε όπως τον ξέραμε και καθημερινά καταλαμβάνεται από τον ΣΥΡΙΖΑ.

Για μία  γενιά στελεχών που δεν ακολούθησαν την εύκολη διαδρομή της αντιμνημονιακής επιλογής,  αλλά έμειναν και στήριξαν κριτικά όλα αυτά τα χρόνια, μάλλον ήρθε το πλήρωμα του χρόνου.

Ας κάνουν λοιπόν στην άκρη όλα εκείνα τα πρόσωπα που αποτελούν κόκκινο πανί, τόσο για την κοινωνία όσο και για στελέχη του ίδιου μας του χώρου, και ας δώσουν τη δυνατότητα σε πρόσωπα που δεν αποτελούν πλέον εύκολους στόχους να βγουν μπροστά.

Το δίλημμα για μένα είναι απλό: ή ο ΣΥΡΙΖΑ θα καταλάβει τον παραδοσιακό χώρο της Κεντροαριστεράς, ή θα δώσουμε την ύστατη μάχη.

Αφήστε μας λοιπόν να δώσουμε εμείς αυτήν την τελευταία μάχη του χώρου. Και ας έρθει το όποιο αποτέλεσμα

Απέναντι στη μόδα της εποχής

Είναι φανερό ότι σήμερα ο Γιώργος Παπανδρέου είναι περισσότερο ενοχοποιημένος από οποιονδήποτε άλλο πολιτικό αρχηγό. Και είναι λίγο παράδοξο καθώς, είναι διαφορετικό να εκτιμάς ότι κάποιος πολιτικός έχει κάνει λάθη κατά τη διάρκεια της θητείας του, και είναι κάτι εντελώς διαφορετικό, να τον θεωρείς για όλα υπαίτιο όταν στις επιμέρους συζητήσεις σου παραδέχεσαι  μία σειρά από αυτονόητα πράγματα.

Και εξηγούμαι, δίνοντας απαντήσεις για πρώτη και τελευταία φορά σε κατηγορίες ψεκασμένων και μη.

-          Είναι ο Γιώργος Παπανδρέου προδότης; Μας οδήγησε στο ΔΝΤ, ενώ υπήρχαν άλλοι εναλλακτικοί τρόποι χρηματοδότησης;

Είναι αστείο καν να μπεις στη διαδικασία να απαντήσεις, αλλά όταν ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού εξακολουθεί να το πιστεύει, δεν μπορείς να μην το ξαναπείς: ΟΧΙ… δεν υπήρχε άλλος τρόπος. Η χώρα ήταν ένα βήμα πριν την χρεωκοπία. Το ότι δεν υπήρχε άλλος δρόμος είναι ξεκάθαρο. Ο μόνος που δεν το ασπάζεται είναι ο Καμμένος για τη δική του πολιτική κατανάλωση. Ο Σαμαράς των Ζαππείων έκανε ήδη την κωλοτούμπα και τα στήριξε τα μνημόνια. Τα εφάρμοσε. Ο Τσίπρας; Θα το κάνει από Δευτέρα. Απλά θα προσπαθήσει να το ονομάσει αλλιώς. Άλλωστε δεν υπάρχει ψηφοφόρος του ΣΥΡΙΖΑ, που πλέον θυμάται ή πιστεύει στο σκίσιμο των μνημονίων.

-          Ευθύνεται ο Γιώργος Παπανδρέου για τη χρεωκοπία της χώρας;

Σαφώς και ευθύνεται, στο βαθμό που ευθύνονται όλες οι κυβερνήσεις των τελευταίων ετών. Όμως δεν ήταν αυτός που διπλασίασε το χρέος μέσα σε πέντε χρόνια. Δεν ήταν αυτός που με τα stage έφτασε να βάλει στο δημόσιο εκατοντάδες χιλιάδες κόσμο. Δεν ήταν αυτός που παρέδωσε έλλειμμα 16%. Δεν ήταν αυτός που έλεγε άστο για αργότερα. Δεν ήταν αυτός που παρέδωσε τη χώρα στα πρόθυρα της χρεωκοπίας και να το παίζει τώρα εθνοσωτήρας και θύμα των μυστικών υπηρεσιών.

-          Αφού γνώριζε λένε κάποιοι το έλλειμμα, γιατί δεν έκανε τίποτα;

Όταν ο κ. Καραμανλής στο ντιμπέιτ πριν τις εκλογές έλεγε ότι το έλλειμμα είναι 6% και ότι η οικονομία είναι θωρακισμένη, ο Γιώργος Παπανδρέου τον αμφισβήτησε. Αργότερα βγάλανε την καραμέλα της αύξησης του ελλείμματος από την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ. Τους το διέψευσε η ίδια η έκθεση του Ευρωκοινοβουλίου, την οποία καταψήφισαν οι ευρωβουλευτές της ΝΔ. Επομένως η αλήθεια ήταν μία. Ότι και έλλειμμα τεράστιο παρέδωσε ο Καραμανλής και ένα χρέος μη βιώσιμο. Το παράδοξο στη χώρα μας είναι ότι ψάχνουμε να βρούμε ευθύνες σε αυτόν που πήγε να σώσει τη χώρα από μία άτακτη χρεωκοπία ,και όχι σε αυτόν που τη δημιούργησε.

Αυτή λοιπόν είναι η πραγματικότητα. Η αλήθεια με αριθμούς και γεγονότα. Όχι με εικασίες, μύθους και ψεκασμούς.

Η ιστορία θα γράψει ότι η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ και του Γιώργου Παπανδρέου το 2010 έσωσε τη χώρα από μία άτακτη και καταστροφική χρεωκοπία. Και ότι ακόμη και στα δύο χρόνια λιτότητας, κατάφερε να κάνει περισσότερες μεταρρυθμίσεις από όσα έγιναν τα πέντε χρόνια της διακυβέρνησης Καραμανλή και τα δύο του Σαμαρά.

Επομένως προτιμώ να ψηφίζω έχοντας στο μυαλό μου τον Καλλικράτη, τη Διαύγεια, το νόμο για την ιθαγένεια, το opengov, την ηλεκτρονική συνταγογράφηση και τόσες άλλες πρωτοβουλίες, που μία συντηρητική κυβέρνηση ούτε στα όνειρα της δεν θα δει.

Και  το ΠΑΣΟΚ; Το ΠΑΣΟΚ το ψηφίσαμε περήφανα, όλα αυτά τα χρόνια. Δεν κρυφτήκαμε όταν δεν ήταν μόδα. Ούτε όταν όλοι το λιθοβολούσαν. Η ιστορία θα γράψει εκτιμώ ότι οι διακυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ θα έχουν θετικό πρόσημο. Με τα λάθη τους και τις παραλείψεις του. Ακόμη και με τα σημάδια διαπλοκής που έδειξε.

Όμως το ΠΑΣΟΚ δεν είναι μόνο ένα σήμα. Είναι οι ιδέες του και οι άνθρωπο του. Που αυτή τη στιγμή μοιράστηκαν.

Ελπίζω ότι σύντομα οι περισσότεροι θα ξανασυναντηθούμε.

Όμως για μένα αυτή τη στιγμή προέχει να είναι ο Γιώργος Παπανδρέου στη Βουλή. Να εκφραστεί. Θεωρώ ότι έχει πολλά να δώσει ακόμη. Το θεωρώ σαν την αποκατάσταση μιας πολιτικής αδικίας εις βάρος του. Και θα τον στηρίξω.

Καλή ψήφο.