Μας κούρασαν οι Ταλιμπάν.

Τις τελευταίες μέρες ξαναήρθε στο προσκήνιο με την επιστολή του Γιώργου Παπανδρέου, η δυσκολία με την οποία προχωρούν οι διαδικασίες για την πολύπαθη ανασυγκρότηση της Κεντροαριστεράς.

Η επιστολή, με την οποία ζητούσε ο πρώην Πρωθυπουργός την πρόσκληση και του ΣΥΡΙΖΑ, στο τραπέζι του διαλόγου για τη συγκρότηση του χώρου, πυροδότησε ποικίλες αντιδράσεις.

Αυτό το οποίο θέλω να σχολιάσω με το συγκεκριμένο άρθρο, δεν είναι τόσο η ουσία της επιστολής. Προσωπικά θεωρώ το ΣΥΡΙΖΑ ένα εακκίτικο απολειφάδι, ένα συντηρητικό νεοδιαπλεκόμενο κόμμα. Διαφωνώ κάθετα και με τις πρακτικές του, και κυρίως με το ήθος και τη λογική των επικεφαλής τους.

Πρόθεση μου, όμως είναι να καυτηριάσω τις κάθε λογής εμπρηστικές δηλώσεις, τόσο των οπαδών του ΓΑΠ, όσο των πολιτικών εσωκομματικών αντιπάλων του.

Κουράστηκα πάρα πολύ με τις υπερβολικές αντιδράσεις και αναφορές των ακολούθων και των οπαδών. Η πολιτική δεν γίνεται ούτε με συναισθηματισμούς, ούτε με οπαδισμούς. Το ΠΑΣΟΚ ανέκαθεν, είχε εσωτερικές ζυμώσεις και μαχαιρώματα, αλλά πλέον που ο χώρος μας στην ουσία πάει να διαλυθεί και να εξοντωθεί, δεν αντέχουμε άλλες εμμονές και κραυγές.

Προσωπικά το έχω ξαναπεί: ο χώρος ευρύτερα, ανέλαβε τις ευθύνες του από το 2010, ευθύνες πολύ μεγαλύτερες από όσες του αναλογούν. Και το πλήρωσε, παλεύοντας για την ίδια του την ύπαρξη. Ή θα κάτσουν όλοι μαζί, να βρουν ή στο τέλος θα καταντήσουμε περιθωριακοί πολιτικοί αναλυτές του 3%. Αν αυτό επιθυμούν, όσοι θα βάζουν μονάχα διαδικαστικές ενστάσεις στο όλο εγχείρημα, ας τους κρίνει ο κόσμος του δημοκρατικού και προοδευτικού χώρου.

Η ιστορία είναι πάρα πολύ απλή. Από μηδενική βάση, ας κάτσουν οι πολιτικοί αρχηγοί και ας βρουν ένα κώδικα επικοινωνίας και ένα οδικό χάρτη για την ολοκλήρωση μιας διαδικασίας που τείνει να μετατραπεί σε φάρσα. Ίσως είναι η τελευταία μας ευκαιρία.

Η όποια συμπόρευση με το ΣΥΡΙΖΑ, μόνο ως φάρσα μπορεί να ερμηνευτεί. Η ηγεσία του δεν έχει κανένα ηθικό επίπεδο για να κάτσει στο ίδιο τραπέζι. Ας τελειώνει αυτό το παραμύθι. Δεν θα ξεπλύνει κανείς μας το «πασοκικό, μνημονιακό» παρελθόν του συνομιλώντας με το ΣΥΡΙΖΑ.

Ή εμείς ή αυτοί για το δίπολο απέναντι στην Κεντροδεξιά.

«Περί αποκλεισμού»

Είναι πραγματικότητα, ότι ο Ολυμπιακός, μετά το ξεκίνημα στο δεύτερο γύρο της euroleague, σταμάτησε να δείχνει σιγουριά και αποφασιστικότητα. Η πρώτη ήττα με την Μπάμπεργκ και στη συνέχεια με την Ζαλγκίρις, ήττες εκτός προγράμματος, δημιούργησαν τεράστια ανασφάλεια και άγχος σε προπονητές και παίκτες, με αποκορύφωμα το προχθεσινό μπλακ άουτ στο τελευταίο δίλεπτο στη Γερμανία.

Στο μπάσκετ, εύκολα κάνεις κριτική για μία απόφαση μέσα στον αγώνα. Η επιλογή να κάνεις ή όχι φάουλ, να παίξεις το ένα ή το άλλο σύστημα είναι πολύ εύκολη. Μόνο που οι επιλογές γίνονται μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα και με πίεση διαρκή. Δεν γίνονται από την ασφάλεια του καναπέ στο σπίτι μας.

Το θέμα με το φετινό Ολυμπιακό, είναι ο κακός προγραμματισμός με τα τρία ξένα πεντάρια και τη μη στελέχωση με ένα αξιόπιστο μπακ απ του Πρίντεζη. Οι ατυχίες, περισσότερες από κάθε άλλη χρονιά, δεν αναιρούν τις κακές επιλογές του καλοκαιριού. Και αυτό ακριβώςς πλήρωσε ο Ολυμπιακός. Στην πιο κρίσιμη περίοδο των αγώνων, βρέθηκε χωρίς δυνάμεις και καθαρό μυαλό να παλέψει και να σώσει την ευρωπαική του χρονιά.

Και τώρα τι γίνεται; Τώρα σε μεγάλο ποσοστό, ο πρωταθλητής Ελλάδας δεν θα συνεχίσει στους 8 για πρώτη φορά εδώ και δέκα χρόνια. Μία τιμωρία προς γνώση και συμμόρφωση. Θα πρέπει να ηρεμήσει και να σώσει τη χρονιά, κερδίζοντας το πρωτάθλημα από έναν σαφώς βελτιωμένο και ενισχυμένο Παναθηναικό. Το πώς θα εξελιχθεί η χρονιά εδώ θα είμαστε να το πρακολουθούμε.