Η πτώχευση της κοινωνίας μας

Εδώ και τουλάχιστον πέντε μήνες, η ελληνική κοινωνία έχει γίνει γνώστης ολόκληρης της οικονομικής ορολογίας, καθώς καθημερινά βομβαρδιζόμαστε από αλλεπάλληλες ειδήσεις γύρω από τα spreads, το έλλειμμα, και την πιθανότητα που έχει η χώρα μας να χρεοκοπήσει.
Το πραγματικό όμως ζήτημα, το οποίο κανείς ίσως δεν θέλει να αναφέρει, είναι ότι στην πραγματικότητα αυτή η χώρα και οι πολίτες της έχουν ήδη χρεοκοπήσει, ίσως όχι σε επίπεδο οικονομίας αλλά σίγουρα σε επίπεδο κοινωνίας.
Παρακολουθώ με ιδιαίτερη συμπάθεια και αγωνία τις προσπάθειες τόσο του Πρωθυπουργού, όσο και του υπουργού Οικονομικών, για να τιθασεύσουν το έλλειμμα και το δημόσιο χρέος, και θεωρώ ότι εκτός από τις ολοφάνερες καθυστερήσεις σε πολλά ζητήματα, οι προσπάθειες έχουν μια στοχευόμενη και σωστή κατεύθυνση τουλάχιστον σε σχέση με τη δημοσιονομική εξυγίανση. Βέβαια κάποια στιγμή πρέπει να γίνει και μία ουσιαστική συζήτηση, αλλά να παρθούν και πρωτοβουλίες, για την πραγματική οικονομία, την πραγματική ελάφρυνση των χαμηλών εισοδημάτων, την καταπολέμηση της διαφθοράς και της γραφειοκρατίας, την τόνωση της αγοράς και πάρα πολλά ζητήματα που θα δώσουν μία ώθηση στην ελληνική οικονομία αλλά και στην ίδια την κοινωνία.
Αυτό όμως που δεν βλέπω, είναι η αυτοκάθαρση του ελληνικού πολιτικού συστήματος, γιατί όπως προανέφερα, θεωρώ ότι η κοινωνία μας έχει ήδη χρεοκοπήσει κοινωνικά.
Οι ρίζες όλης αυτής της καταστροφικής πορείας της ελληνικής κοινωνίας, δεν είναι μόνο η κακή διαχείριση, ούτε το ότι ο έλληνας είχε μάθει να παράγει δέκα, αλλά να τρώει δώδεκα- άλλωστε αυτό του το πρόσφερε πρόθυμα όλο το υπερκαταναλωτικό σύστημα που λανσάρισαν και οι ίδιες οι τράπεζες.
Το χειρότερο πάθος της ελληνικής κοινωνίας είναι η σήψη που δυστυχώς επέφερε, ένα πολύ μεγάλο μέρος όλων των αξιωματούχων που διαχειριστήκαν δημόσιες θέσεις, και αυτό πέρασε από τα ψηλά κλιμάκια σε ολόκληρη την πυραμίδα της κοινωνίας μας.
Γιατί εκτιμώ ότι έχει δίκαιο ο Πρωθυπουργός όταν έλεγε ότι λεφτά υπάρχουν… αλλά το θέμα είναι που βρίσκονται αυτά τα λεφτά και που τα παρέχει η πολιτεία.
Πως άλλωστε θα μπορούσε να έρθει πραγματική εξυγίανση, όταν το μεν κράτος πληρώνει π.χ. έξι νοσοκομειακούς γιατρούς για μία εφημερία, αλλά προσέρχεται μόνο ένας.
Πως θα περικοπούν οι δαπάνες, αν δεν δημιουργηθεί ένας σοβαρός ελεγκτικός μηχανισμός, ώστε να πάψουν όλες οι υπερτιμολογήσεις σε όλες τις κρατικές προμήθειες, όπου τα χρήματα καταλήγουν στις τσέπες των εξυπνάκηδων;
Και δυστυχώς τα παραδείγματα αυτών των καταστάσεων είναι αναρίθμητα και όλοι μας καθημερινά τα έχουμε ζήσει. Το κακό όμως θα συνεχίζεται, καθώς όλο και μεγαλύτερο μέρος της ελληνικής κοινωνίας επιθυμεί να είναι με αυτούς που θεωρούνται έξυπνοι και πλουσιότεροι, παρά με αυτούς που απλά θα δουλεύουν και θα συμβιβαστούν με τα λίγα. Και αυτό είναι ακριβώς η πτώχευση της κοινωνίας μας.
Σε αυτή την μάχη, δυστυχώς η κυβέρνηση μόνο στα λόγια θα έχει συμπαραστάτες. Γιατί όλοι μας επιθυμούμε την εξυγίανση, αλλά όταν αυτή θα ξεκινάει από τον διπλανό και δεν θα αγγίζει τα κεκτημένα μας, ανεξάρτητα αν είναι αυτά εις βάρος του κοινωνικού συνόλου.
Επομένως, και εφόσον η κυβέρνηση σε αυτήν την προσπάθεια δεν έχει την ουσιαστική στήριξη της κοινωνίας, οφείλει να είναι σκληρή αλλά και δίκαιη. Οφείλει επιτέλους, όλους όσους «πίνουν στην υγεία των κορόιδων» να τους τιμωρήσει… γιατί δεν έχει νόημα να βλέπουμε στις εφημερίδες και στην τηλεόραση τους συνεχείς ελέγχους που δεν έχουν τέλος, αλλά να δούμε και αυτούς τους ελέγχους να αποδίδουν και κάποιοι επιτέλους να τιμωρηθούν.
Μόνο τότε η κοινωνία μπορεί να ξυπνήσει και να είναι αρωγός στην προσπάθεια. Διαφορετικά θα συνεχίσουμε τον φαύλο κύκλο των συνεχιζόμενων δημοσιονομικών υποβαθμίσεων. Αλλά θα είμαστε σε ένα βαρέλι δίχως πάτο…