Εισήγηση προς την ολομέλεια της Τ.Ο. ΠΑ.ΣΟ.Κ. Τριανδρίας

Συντρόφισσες και σύντροφοι,
Η σημερινή συγκυρία αποτελεί μία από τις δυσκολότερες και κρισιμότερες στιγμές στη σύγχρονη ιστορία της χώρας μας.
Η ανασφάλεια που επικρατεί στο μεγαλύτερο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας, δεν είναι μόνο απόρροια της σημερινής οικονομικής κρίσης- είναι και αποτέλεσμα της συνεχιζόμενης σημερινής δυσπιστίας στο σημερινό πολιτικό σύστημα.
Η δυσπιστία αυτή και η αυξανόμενη απαξίωση του πολιτικού συστήματος, δεν μπορούν να αναιρεθούν παρά μόνο αν υπάρξει μία διαφορετική πολιτική πρόταση, μία πρόταση που βασικό της χαρακτηριστικό να είναι η ειλικρίνεια και η ηθική αποκατάσταση της εικόνας που παρουσιάζουν οι πολιτικές δυνάμεις προς την κοινωνία.
Μέσα σε όλο αυτό το πολιτικό φάσμα που επικρατεί στη χώρα μας εδώ και πολλά χρόνια, και έχει επιδεινώσει η οικονομική κρίση, η κυβέρνηση του ΠΑ.ΣΟ.Κ., είχε τη δυνατότητα με βάση το αποτέλεσμα των εκλογών της 4ης Οκτωβρίου να προχωρήσει σε ριζικές αλλαγές και μεταρρυθμίσεις οι οποίες θα συγκρούονταν με καταστημένες λογικές που κρατούσαν τη χώρα δέσμια.
Παρόλο αυτά, είναι φανερό ότι σε πολλά σημεία η κυβέρνηση του ΠΑ.ΣΟ.Κ., λειτούργησε με καθυστέρηση σε πολλούς τομείς. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η καθυστέρηση στη στελέχωση των διοικήσεων των νοσοκομείων, που έχει σαν αποτέλεσμα και την αύξηση των λειτουργικών εξόδων τους και κατ ‘επέκταση του χρέους τους. Ειδικότερα αυτή η καθυστέρηση είναι ολοφάνερη και στην πόλη της Θεσσαλονίκης, όπου φαίνεται ότι σε όλα τα επίπεδα παρατηρείται μία αναβλητικότητα, που δυσχεράνει ακόμη περισσότερο την αναπτυξιακή προοπτική της πόλης μας.
Μέσα σε όλο αυτό το σκηνικό, η μεταρρύθμιση του Καλλικράτη καταρχήν αποτελεί μία αισιόδοξη αλλά και αναγκαία παρέμβαση για τον εκσυγχρονισμό της Δημόσιας Διοίκησης, η οποία εκτός των σημείων που εύλογα αρκετοί φορείς και πολίτες διαφωνούν, είναι σίγουρα ένα πολύ θετικό βήμα.
Το αρχικό πλάνο μείωσης των δήμων, το οποίο θα είχε σαν συνέπεια το συμμάζεμα των λειτουργικών εξόδων, αλλά και την αναπτυξιακή προοπτική που θα μπορούσαν να έχουν οι νέοι δήμοι, αποτελούν κατά τη γνώμη μου τα πρώτα και πιο βασικά ζητήματα της μεταρρύθμισης. Όλα αυτά θα μπορούσαν να έχουν αποτέλεσμα, εφόσον ξεκαθαριστούν άμεσα τόσο οι αρμοδιότητες των δήμων και των περιφερειών, αλλά και ποια θα είναι η πηγή της χρηματοδότησης τους.
Βέβαια το βασικό ζήτημα από την πλευρά μας στη μεταρρύθμιση δεν είναι ούτε η αποδοχή του μέσω ευχολογίων, ούτε η στείρα άρνηση του επειδή θεωρούμε ότι θίγονται τα δικαιώματα μας. Η σωστή κριτική περιλαμβάνει συγκριμένα σημεία τα οποία θεωρούμε ότι μπορούν να βελτιώσουν τη μεταρρύθμιση.
Ο χωροταξικός χάρτης που περιελάμβανε τα νέα όρια των δήμων, αποτέλεσε το βασικό σημείο έντονων διαφωνιών μεταξύ πολιτών, αλλά και εκλεγμένων συμβούλων με το υπουργείο Εσωτερικών. Αποτελεί σίγουρα ζήτημα τουλάχιστον απορίας τα κριτήρια με τα οποία επιλέγηκαν τα όρια αυτά, καθώς βλέπουμε ότι σε διαφορετικές περιοχές σε ολόκληρη την επικράτεια υπάρχουν και διαφορετικά κριτήρια. Η κυβέρνηση οφείλει να δώσει πρακτική απάντηση σε κακοπροαίρετες κριτικές, διορθώνοντας τις όποιες αδικίες μπορεί να υπήρχαν σε σχέση με τα όρια των δήμων. Κυρίως και σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να υπάρχουν προκλητικά παραδείγματα, τα οποία θα ενισχύουν ημέτερους δημάρχους και βουλευτές.
Σε σχέση με το δήμο Τριανδρίας και την ενσωμάτωση του στο δήμο Θεσσαλονίκης, εκτιμώ ότι υπό προϋποθέσεις μπορεί να αποτελέσει μία καλή ευκαιρία για την ανάπτυξη της περιοχής. Ωστόσο είναι εύλογη η ανησυχία ότι λόγω του πολύ μικρότερου πληθυσμού σε σχέση με τον κεντρικό δήμο, διακινδυνεύει η συμμετοχή των στελεχών του στο δημοτικό συμβούλιο.
Σε όλες τις αντίστοιχες περιπτώσεις , θεωρώ ότι η κυβέρνηση οφείλει να προασπίσει τους μικρότερους δήμους που ενώνονται με μεγαλύτερους διασφαλίζοντας τη συμμετοχή δημοτικών συμβούλων σε ποσοστό μεγαλύτερο από την πληθυσμιακή τους αναλογία, τουλάχιστον για την πρώτη εκλογική διαδικασία. Με αυτόν τον τρόπο, θα διασφαλίζεται η ουσιαστική συμμετοχή όλων και θα κάμπτεται η εύλογη ανασφάλεια αρκετών στελεχών της τοπικής αυτοδιοίκησης αλλά και μέρος των πολιτών της κάθε περιοχής.
Τέλος, θα ήθελα να αναφέρω ότι το πολύπλοκο σύστημα σταυροδοσίας σε συνδυασμό με τη μείωση των αιρετών, δυσχεράνει σε μεγάλο βαθμό τους νέους που θα ήθελαν να ασχοληθούν με την τοπική αυτοδιοίκηση. Στην ουσία φοβάμαι ότι θα λιγοστέψουν αρκετά οι εκλόγιμες θέσεις για νέα άτομα, όποτε θα πρόκρινα μία αντίστοιχη θεσμική αναβάθμιση των τοπικών συμβουλίων νεολαίας.
Συντρόφισσες και σύντροφοι,
Η ευκαιρία του Καλλικράτη δεν πρέπει να πάει χαμένη εξαιτίας μικροκομματικών και καιροσκοπικών πρακτικών. Η κυβέρνηση οφείλει να αποδείξει ότι δεν θα κάνει πίσω στις αλλαγές εξαιτίας πιέσεων από γνωστά και άγνωστα στελέχη. Θα προχωρήσει σε μία μεταρρύθμιση αλλαγής και εκσυγχρονισμού και θα διορθώσει άμεσα όλα τα κακώς κείμενα του προσχεδίου.
Με εκτίμηση,
ΕΥΡΙΒΙΑΔΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΔΗΣ
Μέλος Εθνικού Συμβουλίου ΠΑ.ΣΟ.Κ.
Υπεύθυνος τομέα Οργανωτικής Ανάπτυξης Νεολαίας ΠΑ.ΣΟΚ.

Η πτώχευση της κοινωνίας μας

Εδώ και τουλάχιστον πέντε μήνες, η ελληνική κοινωνία έχει γίνει γνώστης ολόκληρης της οικονομικής ορολογίας, καθώς καθημερινά βομβαρδιζόμαστε από αλλεπάλληλες ειδήσεις γύρω από τα spreads, το έλλειμμα, και την πιθανότητα που έχει η χώρα μας να χρεοκοπήσει.
Το πραγματικό όμως ζήτημα, το οποίο κανείς ίσως δεν θέλει να αναφέρει, είναι ότι στην πραγματικότητα αυτή η χώρα και οι πολίτες της έχουν ήδη χρεοκοπήσει, ίσως όχι σε επίπεδο οικονομίας αλλά σίγουρα σε επίπεδο κοινωνίας.
Παρακολουθώ με ιδιαίτερη συμπάθεια και αγωνία τις προσπάθειες τόσο του Πρωθυπουργού, όσο και του υπουργού Οικονομικών, για να τιθασεύσουν το έλλειμμα και το δημόσιο χρέος, και θεωρώ ότι εκτός από τις ολοφάνερες καθυστερήσεις σε πολλά ζητήματα, οι προσπάθειες έχουν μια στοχευόμενη και σωστή κατεύθυνση τουλάχιστον σε σχέση με τη δημοσιονομική εξυγίανση. Βέβαια κάποια στιγμή πρέπει να γίνει και μία ουσιαστική συζήτηση, αλλά να παρθούν και πρωτοβουλίες, για την πραγματική οικονομία, την πραγματική ελάφρυνση των χαμηλών εισοδημάτων, την καταπολέμηση της διαφθοράς και της γραφειοκρατίας, την τόνωση της αγοράς και πάρα πολλά ζητήματα που θα δώσουν μία ώθηση στην ελληνική οικονομία αλλά και στην ίδια την κοινωνία.
Αυτό όμως που δεν βλέπω, είναι η αυτοκάθαρση του ελληνικού πολιτικού συστήματος, γιατί όπως προανέφερα, θεωρώ ότι η κοινωνία μας έχει ήδη χρεοκοπήσει κοινωνικά.
Οι ρίζες όλης αυτής της καταστροφικής πορείας της ελληνικής κοινωνίας, δεν είναι μόνο η κακή διαχείριση, ούτε το ότι ο έλληνας είχε μάθει να παράγει δέκα, αλλά να τρώει δώδεκα- άλλωστε αυτό του το πρόσφερε πρόθυμα όλο το υπερκαταναλωτικό σύστημα που λανσάρισαν και οι ίδιες οι τράπεζες.
Το χειρότερο πάθος της ελληνικής κοινωνίας είναι η σήψη που δυστυχώς επέφερε, ένα πολύ μεγάλο μέρος όλων των αξιωματούχων που διαχειριστήκαν δημόσιες θέσεις, και αυτό πέρασε από τα ψηλά κλιμάκια σε ολόκληρη την πυραμίδα της κοινωνίας μας.
Γιατί εκτιμώ ότι έχει δίκαιο ο Πρωθυπουργός όταν έλεγε ότι λεφτά υπάρχουν… αλλά το θέμα είναι που βρίσκονται αυτά τα λεφτά και που τα παρέχει η πολιτεία.
Πως άλλωστε θα μπορούσε να έρθει πραγματική εξυγίανση, όταν το μεν κράτος πληρώνει π.χ. έξι νοσοκομειακούς γιατρούς για μία εφημερία, αλλά προσέρχεται μόνο ένας.
Πως θα περικοπούν οι δαπάνες, αν δεν δημιουργηθεί ένας σοβαρός ελεγκτικός μηχανισμός, ώστε να πάψουν όλες οι υπερτιμολογήσεις σε όλες τις κρατικές προμήθειες, όπου τα χρήματα καταλήγουν στις τσέπες των εξυπνάκηδων;
Και δυστυχώς τα παραδείγματα αυτών των καταστάσεων είναι αναρίθμητα και όλοι μας καθημερινά τα έχουμε ζήσει. Το κακό όμως θα συνεχίζεται, καθώς όλο και μεγαλύτερο μέρος της ελληνικής κοινωνίας επιθυμεί να είναι με αυτούς που θεωρούνται έξυπνοι και πλουσιότεροι, παρά με αυτούς που απλά θα δουλεύουν και θα συμβιβαστούν με τα λίγα. Και αυτό είναι ακριβώς η πτώχευση της κοινωνίας μας.
Σε αυτή την μάχη, δυστυχώς η κυβέρνηση μόνο στα λόγια θα έχει συμπαραστάτες. Γιατί όλοι μας επιθυμούμε την εξυγίανση, αλλά όταν αυτή θα ξεκινάει από τον διπλανό και δεν θα αγγίζει τα κεκτημένα μας, ανεξάρτητα αν είναι αυτά εις βάρος του κοινωνικού συνόλου.
Επομένως, και εφόσον η κυβέρνηση σε αυτήν την προσπάθεια δεν έχει την ουσιαστική στήριξη της κοινωνίας, οφείλει να είναι σκληρή αλλά και δίκαιη. Οφείλει επιτέλους, όλους όσους «πίνουν στην υγεία των κορόιδων» να τους τιμωρήσει… γιατί δεν έχει νόημα να βλέπουμε στις εφημερίδες και στην τηλεόραση τους συνεχείς ελέγχους που δεν έχουν τέλος, αλλά να δούμε και αυτούς τους ελέγχους να αποδίδουν και κάποιοι επιτέλους να τιμωρηθούν.
Μόνο τότε η κοινωνία μπορεί να ξυπνήσει και να είναι αρωγός στην προσπάθεια. Διαφορετικά θα συνεχίσουμε τον φαύλο κύκλο των συνεχιζόμενων δημοσιονομικών υποβαθμίσεων. Αλλά θα είμαστε σε ένα βαρέλι δίχως πάτο…

ΠΡΟΧΕΙΡΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ

Το να διαβάζεις εφημερίδα σήμερα ή να παρακολουθείς ειδήσεις είναι μία σκέτη απελπισία… Οι οικονομικές ειδήσεις αποτελούν το μεγαλύτερο ποσοστό των θεμάτων, έχοντας μία μόνιμα αρνητική και απαισιόδοξη σκοπιά.
Το κυνήγι των αριθμών για τη μείωση του ελλείμματος όπως επιτάσσει το Πρόγραμμα Σταθερότητας είναι ένας διαρκής εφιάλτης για το οικονομικό επιτελείο της Κυβέρνησης, την ώρα που η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν δείχνει πρόθυμη να διαδραματίσει ένα συνθετικό και παράλληλα πολιτικό ρόλο προστασίας των κρατών-μελών της.
Κοιτάζω με ιδιαίτερη συμπάθεια τις προσπάθειες κυρίως του Πρωθυπουργού, αλλά και του υπουργού Οικονομικών να συμμαζέψουν τα ασυμμάζευτα, και αντιπαραθέτω αυτή την προσπάθεια, με τις αντίστοιχες προσπάθειες- ή καλύτερα μη προσπάθειες- του κ. Καραμανλή και του κ. Αλογοσκούφη. Η διαφορά νομίζω ότι είναι πεντακάθαρα χαοτική…
Παράλληλα σκέφτομαι όλες εκείνες τις εργασιακές ομάδες οι οποίες προσπαθούν να διατηρήσουν τα κεκτημένα, τα οποία όμως σε αρκετές των περιπτώσεων είναι και εξωπραγματικά άδικες για πολλές από τις υπόλοιπες κοινωνικές ομάδες..
Η ερώτηση που μου έρχεται είναι η εξής: σε αυτήν τη χώρα θέλει κανείς να πληρώσει ή όλοι προσπαθούμε να ρίξουμε το μπαλάκι της ευθύνης στους δίπλα;
Από την άλλη όμως, υπάρχει και η πραγματική οικονομία, που δεν ξέρω κατά πόσο την σκέπτονται όλοι οι ορθολογιστές. Οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις κλείνουν η μία μετά την άλλη και μία βόλτα σε οποιοδήποτε από τα στενά των συνοικιών της Θεσσαλονίκης το επιβεβαιώνει βλέποντας τα αναρίθμητα ενοικιαστήρια καταστημάτων. Ο κόσμος και λόγω έλλειψης χρημάτων, αλλά και λόγω φόβου, δεν ρίχνει το όποιο χρήμα έχει στην αγορά και η κατάσταση είναι ένας κακός φαύλος κύκλος.
Και τα ερωτήματα που συνεχίζουν να μου έρχονται είναι τα ακόλουθα, έχοντας και το άλλοθι ότι δεν είμαι οικονομολόγος:
-αξίζει όλο αυτό το αυστηρό πρόγραμμα της μείωσης του ελλείμματος να περιθωριοποιήσει ακόμα περισσότερο κάποιες κοινωνικές ομάδες; Και μέχρι ποιο σημείο αλλά και ως πότε, θα λειτουργούμε σε ένα πλαίσιο υπερβολικά αυστηρής δημοσιονομικής πειθαρχίας;
-δεν πρέπει να υπάρχει παράλληλα με το πρόγραμμα λιτότητας και ένα πρόγραμμα ανάπτυξης της οικονομίας το οποίο μεσοπρόθεσμα θα περιορίσει δομικά και όχι μόνο λογιστικά το έλλειμμα της χώρας;
-δεν μπορεί το ελληνικό κράτος να προχωρήσει σε δανεισμό από τους ίδιους τους έλληνες πολίτες με ομόλογα, τα οποία και θα είναι προσιτά οικονομικά ώστε να μπορεί να τα αγοράσει η μέση ελληνική οικογένεια (π.χ. ελάχιστο ποσό 1000 euro), αλλά θα είναι και σε χαμηλότερο επιτόκιο από αυτό με το οποίο μας δανείζουν όλοι οι υπόλοιποι;
-δεν πρέπει επιτέλους τα αυτονόητα να τα κάνουμε πράξη; Να κοπούν οι μισθοί τύπου ΕΡΤ και άλλα τέτοια προκλητικά φαινόμενα, να μπουν στη φυλακή όσοι φοροδιαφεύγουν και απαιτούν το κάθε είδους φακελάκι σε όποια υπηρεσία και αν είναι , να πληρώσουν όλοι φόρο σύμφωνα με το εισόδημα τους, να ανοίξουν τα κλειστά επαγγέλματα, να δοθούν τα χρήματα από το ΕΣΠΑ άμεσα, να μην χρειάζεται κάνεις για να ανοίξει μία επιχείρηση να περιμένει δύο χρόνια και όλα όσα τα λέμε μεταξύ μας στις συζητήσεις αλλά δεν τα βλέπουμε ποτέ να γίνονται πράξη…
Περνούν άπειρες σκέψεις από το μυαλό κάποιου όταν παρακολουθεί ειδήσεις..σε πολλές περιπτώσεις το πιάνει και ένα αίσθημα αδικίας, θλίψης αλλά και οργής…
Σε αυτή τη χώρα πρέπει να κάνουμε πρώτα τα αυτονόητα.. μετά μπορούμε να ασχοληθούμε και με ειδικές πολιτικές.. ελπίζω να τα καταφέρουμε αλλιώς…

ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΥΓΚΥΡΙΑ

Το 2010, όπως φαίνεται θα είναι μία έντονη χρονιά με την πολιτική να αποτελεί, ίσως περισσότερο από ποτέ, κυρίαρχο στοιχείο της κοινωνικής μας δραστηριότητας, τόσο λόγω της καθημερινής κυριαρχίας των οικονομικών θεμάτων, αλλά και λόγω των εκλογών της τοπικής αυτοδιοίκησης που θα λάβουν χώρα μέσα στο έτος.Η κυβέρνηση του ΠΑ.ΣΟ.Κ. μέσα στις πρώτες 100 μέρες που συμπληρώνονται αυτές τις ημέρες, επέδειξε μία κινητικότητα που δεν εμφανίστηκε μέσα στα πέντε χρόνια της διακυβέρνησης του κ. Καραμανλή.Έτσι πάρθηκαν πρωτοβουλίες, που δεν υλοποιήθηκαν βέβαια ακόμη, σε ένα μεγάλο φάσμα της πολιτικής και κοινωνικής μας ζωής, από τη διαβούλευση για θέματα όπως το φορολογικό, την ασφαλιστική μεταρρύθμιση, τον Καποδίστρια 2, την αλλαγή του εκλογικού νόμου, θέματα που είναι δύσκολο από άποψη πολιτικού κόστους να τα ανοίξει μία κυβέρνηση.Επιπλέον πάρθηκαν και αποφάσεις οι οποίες αποτέλεσαν συνέχεια των προεκλογικών δεσμεύσεων όπως το επίδομα αλληλεγγύης, η κατάργηση των stage, οι εξεταστικές επιτροπές, το πάγωμα δανείων για τις επιχειρήσεις, ο έλεγχος της αλόγιστης κρατικής σπατάλης.Είναι βέβαια σημαντικό να αναφέρουμε ότι όλες αυτές οι κινήσεις, πραγματοποιούνται σε ένα ιδιαίτερα αρνητικό κλίμα για τη χώρα μας, και σε ένα οικονομικό σκηνικό άσχημο, το οποίο κατά τη γνώμη μου πιστώνεται στην επιπόλαιη διακυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας.Σίγουρα μέσα σε αυτό το χρονικό διάστημα υπήρξαν και καθυστερήσεις, όπως με τη στελέχωση των γεν. γραμματέων, παραλήψεις και ίσως κάποιες φορές η κυβέρνηση προσπαθώντας να βρει το βηματισμό της να δείχνει ότι δεν έχει την απαραίτητη αποφασιστικότητα να προχωρήσει τις μεταρρυθμίσεις που πρέπει.Αυτό είναι κατά την άποψη μου και σε γενικές γραμμές το σημερινό πολιτικό σκηνικό. Μέσα σε αυτό το σκηνικό η Νεολαία ΠΑ.ΣΟ.Κ. πρέπει να εκφραστεί πλέον πολιτικά. Να βγει προωθητικά και ριζοσπαστικά σε σχέση με τις θέσεις του ΠΑ.ΣΟ.Κ. και να τις εκφράσει συνολικά και με σχέδιο. Να είναι πάντα παρούσα στις μάχες ιδεολογικού τύπου που θα συναντήσουμε φέτος σε σχέση και με τις επιλογές της κυβέρνησης, ανάμεσα στις συντηρητικές λογικές και τις λογικές που εκφράζουμε ο προοδευτικός χώρος.Έτσι, σήμερα η Νεολαία ΠΑ.ΣΟ.Κ. οφείλει να πάρει σαφή θέση για το ζήτημα της ιθαγένειας στους μετανάστες δεύτερης γενιάς, και να βγει μπροστά σε μία σύγκρουση με όλες τις εκφάνσεις του συντηρητισμού τόσο της δήθεν αριστεράς, όσο και του παραδοσιακού δεξιού χώρου.Θέση οφείλουμε να πάρουμε και στα ζητήματα οικονομικής φύσης- ασφαλιστικό, φορολογικό, έλλειμμα-, όπως και στις αλλαγές της δημόσιας διοίκησης και του εκλογικού νόμου,.
Aυτή η γενιά που εκφράζεται από τη Νεολαία ΠΑ.ΣΟ.Κ. οφείλει να είναι παρούσα πλέον στις πολιτικές μάχες του Κινήματος, οι οποίες πλέον είναι μάχες για την ίδια τη χώρα…