Το μετέωρο βήμα της Κεντροαριστεράς.

Είναι σχεδόν βέβαιο ότι η προσπάθεια ανασυγκρότησης της Κεντροαριστεράς, έχει γίνει σαν το Γεφύρι της Άρτας. Σε λίγο, θα γίνει ανέκδοτο στα στόματα των πιτσιρικάδων. Αλήθεια πόσες φορές έχει γίνει αυτή η περίφημη ανασυγκρότηση; Πόσες επιτροπές έχουν δημιουργηθεί για να συντονίσουν τις επιτροπές και να λάβει χώρα η αναμενόμενη ανασυγκρότηση;

Πέρα από το κωμικό της υπόθεσης, υπάρχει βέβαια ένα μεγαλύτερο πρόβλημα εδώ. Πρόβλημα ουσίας και καθαρά πολιτικό. Η ανασυγκρότηση δεν είναι εύκολο να πραγματοποιηθεί, γιατί δεν έχει ποιον να ανασυγκροτήσει. Είναι πλέον ένα αδειανό πουκάμισο.

Αν υποθέσουμε ότι υπάρχουν περίπου 2000-3000 στελέχη του ευρύτερου προοδευτικού, κεντροαριστερού, μεταρρυθμιστικού χώρου, το μόνο που κάνουν είναι να αυτοαναφέρονται σε ομάδες-επιτροπές-δίκτυα, τα οποία έχουν σαν ακροατήριο ακριβώς τους ίδιους. Πρώτη φορά ομιλητές και ακροατήριο είναι ακριβώς ο  ίδιος πληθυσμός.

Αλήθεια όλες αυτές οι επιτροπές τι ακριβώς προσθέτουν στον εκλογικό κουβά; Ποια η ευρύτερη κοινωνική τους αναφορά;

Δυστυχώς αυτό που σήμερα ονομάζουμε κεντροαριστερός χώρος τείνει να εξαφανιστεί, πιεζόμενος και από τις δύο πλευρές. Δεν θα αργήσει η ώρα που στελέχη μεσαία και κορυφαία θα παίρνουν θέση, είτε κοντά στο «μεταρρυθμιστή» Μητσοτάκη, είτε συμβιβασμένα στον όψιμο μνημονιακό ΣΥΡΙΖΑ. Άλλωστε η εξουσία έχει στρογγυλέψει και στο παρελθόν πολλές ιδέες και απόψεις.

Και τι είναι όλο αυτό θα μου πείτε; Ο επίλογος της προσπάθειας;

Όσο επιμένουμε σε σύσταση επιτροπών χωρίς αντίκρισμα, ο επίλογος θα γράφεται από μόνος του. Ο χώρος μας, θα υπάρξει αν καταλάβει ποιο είναι το πολιτικό του ακροατήριο. Όταν αντιληφθεί ότι θέλεις στρατιώτες και όχι μόνο στρατηγούς για να πας σε πόλεμο.

Για να το κάνει αυτό πρέπει να σκεφτεί out of the box. Όχι συμβατικά. Εδώ θα είμαστε να το προσπαθήσουμε.

Περί Κομματικών Νεολαιών

Κλασσική αντίληψη του Έλληνα, είναι η λογική ότι δεν μας αρέσει και έχει αρχίσει να χάνει την ουσία που θέλαμε να του δώσουμε, πρέπει να το διαλύσουμε εντελώς και να το σβήσουμε.

Με αφορμή τις δηλώσεις Μητσοτάκη περί επανίδρυσης της ΟΝΝΕΔ, έχει ξεκινήσει ένας συνολικός αφορισμός και μια απλοϊκή ερμηνεία, σχετικά με τη χρησιμότητα των πολιτικών Νεολαιών.

Το ίδιο παλιότερα, σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό είχε γίνει βέβαια και με τους συνδικαλιστικούς φορείς, με τα όργανα συνδιοίκησης στο πανεπιστήμιο, και με κάθε άλλο φορέα και συλλογικότητα που δεν ήταν του γούστου μας.

Δεν θα κάτσω να αναλύσω τη χρησιμότητα των πολιτικών Νεολαιών. Σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες, υπάρχουν οι αντίστοιχες κινήσεις νέων ανθρώπων, οι οποίες πάντα ορίζουν ένα πιο ριζοσπαστικό λόγο από τα συγγενή κόμματα τους.

Δεν είναι όλοι οι χιλιάδες νέοι που πέρασαν από τις νεολαίες και τις φοιτητικές παρατάξεις, ούτε σαν τα πρόσωπα που δεν έχουμε πρότυπα, ούτε μπήκαν όλοι σε μια κομματική επετηρίδα και αναμένανε την εκλογή τους.

Τουναντίον επετηρίδα υπήρχε μόνο για τους συγγενείς και φίλους, τους γιους και τις κόρες των υπουργών που περίμεναν να κληρονομήσουν την έδρα του μπαμπά τους.

Δύο αναφορές σχετικά με τις πολιτικές νεολαίες:

Α) έδωσαν τη δυνατότητα σε πολλούς νέους, που δεν προέρχονταν από κανένα πολιτικό τζάκι, να μπορέσουν να ασχοληθούν, σχεδόν ισότιμα με όλους, και γιατί όχι κάποιοι να προχωρήσουν και περισσότερο.

Β) για την πλειοψηφία όσων ασχολήθηκαν, η ίδια η ενασχόληση ήταν ένα μεγάλο σχολείο έντονης κοινωνικοποίησης και πολιτικοποίησης.

Στην ουσία προτιμώ αυτούς, που μπορούν να σκεφτούν και δύο συνθήκες, παρά όσους νέους χόρευαν τσάμικα στην πλατεία Συντάγματος.

Είναι σαφές βέβαια ότι το νεολαιίστικο κίνημα βρίσκεται σε σημάδια υποχώρησης. Πρέπει με τη στήριξη των κομμάτων, να βρει ένα νέο ρόλο σύνθεσης πολιτικής κουλτούρας και εξωστρέφειας. Να αναπροσαρμόσει ρόλους και στόχους. Να δημιουργήσει νέους φορείς και νέες συλλογικότητες.

Αυτοί είναι στόχοι. Η απαξίωση όμως και ο μηδενισμός δεν αποτελούν λύση.

Αλήθεια αναρωτιέμαι: όσοι διαρκώς επιζητάτε την ενασχόληση των νέων με τα κοινά, πως ακριβώς την σκέφτεστε; Με το να  καταργήσετε τον σχετικά αυτόνομο τους ρόλο;