“ΚΙΝΑΛ και δημοσκοπήσεις”

Το Σαββατοκύριακο που μας πέρασε κυκλοφόρησε μία δημοσκόπηση, που πέρα από τη μεγάλη διαφορά μεταξύ της Νέας Δημοκρατίας και του ΣΥΡΙΖΑ, έχει πολύ ενδιαφέρον ότι μας αποκαλύπτει πως το 90% των  ψηφοφόρων του Κινήματος Αλλαγής, βλέπουν θετικά τη θητεία Μητσοτάκη.

Πως συμβαίνει όμως αυτό και οι ψηφοφόροι του άλλοτε ακμαίου σοσιαλιστικού κόμματος και πολιτικού αντιπάλου “γλυκοκοιτούν” τώρα προς τη Νέα Δημοκρατία;

Οι απαντήσεις στο παραπάνω ερώτημα, στρογγυλεύονται σε τρεις βασικές συνιστώσες:

1. Είναι σαφές ότι υπάρχει θέμα εμπιστοσύνης απέναντι στις επιλογές της ηγετικής ομάδας του Κινήματος Αλλαγής αλλά τίθεται και ένα ξεκάθαρο ερώτημα κατά  πόσο τελικά εμπνέει η σημερινή ηγεσία του ΚΙΝΑΛ. Σε περιπτώσεις που ο μέσος ψηφοφόρος δεν μπορεί να ταυτιστεί ή να δικαιολογήσει τα πεπραγμένα της ηγεσίας του, είναι λογικό να αναζητά λύσεις κρυφοκοιτώντας είτε αριστερά είτε πιο δεξιά.

2. Το Κίνημα Αλλαγής έχει εδώ και καιρό χάσει τη διακριτή του θέση ανάμεσα στα μεγαλύτερα πλέον κόμματα της Νέας Δημοκρατίας και του ΣΥΡΙΖΑ. Πολλές αποφάσεις του και προτάσεις του ερμηνεύονται από την κοινωνία ως αντίβαρο στις επιλογές του ενός ή του άλλου, μόνο και μόνο για να μην κατηγορηθεί ότι ταυτίζεται με ένα από τα δύο μεγάλα κόμματα. Επιπλέον ο λόγος του πλέον είναι παρωχημένος. Δεν μπορείς να σταθείς σαν αξιόπιστος αντιπολιτευτικός πυλώνας με τσιτάτα της δεκαετίας του 80. Ο Μητσοτάκης δυστυχώς έχει κερδίσει το κέντρο και δείχνει ότι αποτελεί το μεταρρυθμιστικό πυλώνα αυτή τη στιγμή. Σε αυτό πρέπει να αντιτάξεις διαφορετικό λόγο, νέα πρόσωπα, άλλη στρατηγική.

3. Το κοινό του ΠΑΣΟΚ μεγάλωσε και ηλικιακά και πολιτικά και πλέον έχει περάσει σε μια πιο ρεαλιστική προσέγγιση των ζητημάτων. Το  ίδιο κοινό που θα πάλευε για το άσυλο τη δεκαετία του 80 σήμερα επιβράβευσε την κυβέρνηση Μητσοτάκη που το κατάργησε. Σε αυτή τη νέα κατάσταση ρόλο τεράστιο έχει παίξει η κυβερνητική διαχείριση τόσων χρόνων, διαχείριση που περιελάμβανε και ένα πρώτο μνημόνιο απέναντι σε όλους και σε όλα. Η διαχείριση αυτή, για κάποιους ερμηνεύεται ως συντηρητικοποίηση ενώ για κάποιους άλλους ως ωριμότητα, σίγουρα μετέβαλλε την πολιτική και ιδεολογική προσέγγιση τόσο των στελεχών του ΚΙΝΑΛ, όσο και των ψηφοφόρων.

Εάν σε όλα τα παραπάνω προσθέσουμε και μία έντονη συναισθηματική φόρτιση απέναντι στον “ανταγωνιστή” ΣΥΡΙΖΑ, νομίζω ότι προσεγγίζουμε τα τεράστια ποσοστά αποδοχής της διακυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας και προσωπικά του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Ο προοοδευτισμός στη Θεσσαλονίκη

Γίνεται διαρκώς αναφορά, κατά πόσο η Θεσσαλονίκη και η ευρύτερη περιοχή της  Μακεδονίας διακατέχεται από έντονο συντηρητισμό.

Η πραγματικότητα  είναι ότι η εκλογή Μπουτάρη ως Δημάρχου Θεσσαλονίκης, ήταν μία φωτοβολίδα ελπίδας και εξωστρέφειας.

Πέρα από τα αποτελέσματα των Δημοτικών και Περιφερειακών εκλογών, είναι αξιοσημείωτο ότι στη Θεσσαλονίκη τα τελευταία χρόνια, οι εκλογικές επιδόσεις του Κινήματος Αλλαγής ή ΠΑΣΟΚ, αν προτιμάμε, κινούνται χαμηλότερα από τα  πανελλαδικά ποσοστά.

Φταίνε λοιπόν τα πρόσωπα, φταίει το πολιτικό προσωπικό του προοδευτικού χώρου ή είναι τόσο συντηρητική η κοινωνία της πόλης που δεν μπορεί να ορθοποδήσει το ΠΑΣΟΚ;

Ακόμη και αν πούμε ότι οι αιτίες είναι λίγο από όλες τις παραπάνω επισημάνσεις,  η εκλογή Μπουτάρη έδειξε ότι αν υπάρχει το κατάλληλο πρόσωπο, μπορεί να έρθει το αποτέλεσμα ακόμη και σε μία όχι και τόσο «φιλόξενη» περιοχή.

Το ΠΑΣΟΚ σε μεγάλο βαθμό, ειδικά για την Α’ εκλογική περιφέρεια Θεσσαλονίκης, πλήρωσε το γεγονός ότι στην ουσία δεν είχε έναν Βουλευτή να την εκπροσωπεί, να την περπατά, να κάνει ερωτήσεις σχετικά με την εκλογική του βάση. Ο Βαγγέλης Βενιζέλος δεν ήταν ένας Βουλευτής μιας εκλογικής περιφέρειας, ήταν ένα  κεντρικό πολιτικό στέλεχος.

Σήμερα, το Κίνημα Αλλαγής, οφείλει να κάνει έναν σχεδιασμό σε τοπικό επίπεδο με βάθος τριών , τεσσάρων χρόνων, μέσα στο οποίο θα κατορθώσει να αναπτύξει δίκτυα σε γειτονιές,  σε χώρους εργασίας, στους φοιτητικούς συλλόγους , σε σωματεία, σε δομές που ήδη λειτουργούν και αποτελούν χώρους συνάθροισης των πολιτών.

Οφείλει να βάλει τη νέα γενιά στο στόχαστρο, δημιουργώντας δράσεις και παρεμβάσεις στις οποίες θα ενεργοποιήσει κόσμο που απλά παρατηρεί το πολιτικό σκηνικό αδιαφορώντας μέχρι σήμερα.

Οφείλει να δημιουργήσει τοπικές οργανώσεις, ενεργές και ζωντανές, με συνεχείς και επαναλαμβανόμενες διαδικασίες ενημέρωσης, ζυμώσεων και διαλόγου.

Οφείλει να ενεργοποιήσει τα βασικά ισχυρά του δίκτυα, τους συνδικαλιστές και τους αυτοδιοικητικούς, δίκτυα που μπορεί να ενεργοποιήσουν πολύ μεγάλη μερίδα της τοπικής κοινωνίας.

Πρέπει επίσης να ακολουθήσει τις σύγχρονες μεθόδους προβολής και ενημέρωσης, δηλαδή να ενεργοποιήσει τα social media για να προσεγγίσει κοινό που δεν μπορεί αλλιώς να το βρει.

Τέλος, οφείλει να συντονίσει την παρουσία των στελεχών του στα μέσα μαζικής ενημέρωσης, δείχνοντας ένα νέο πρόσωπο, μία φρεσκάδα, αλλά κυρίως μία πολιτική επάρκεια και γνώση.

Τρόποι υπάρχουν. Διάθεση και πρόσωπα πρέπει να βρεθούν.

Περί χρισμάτων και τοπικής αυτοδιοίκησης

Την ώρα που το πολιτικό σκηνικό κορυφώνεται σχετικά με τη συμφωνία των Πρεσπών, μπαίνουμε στην τελική ευθεία για τις δημοτικές και περιφερειακές εκλογές.

Τα κόμματα, μπήκαν στην παραδοσιακή πλέον διαδικασία των χρισμάτων σε εκλεκτούς υποψηφίους, ενώ το νέο εκλογικό σύστημα με την απλή αναλογική έχει περιπλέξει τα πράγματα αναφορικά με τον αριθμό των υποψηφίων αλλά και τις συνεργασίες της επόμενης μέρας.

Ωστόσο, ξεφεύγοντας από το παραδοσιακό κομμάτι των κομματικών χρισμάτων, αυτό που θα επιθυμούσα από τα πολιτικά κόμματα δεν θα ήταν σε ποιον δίνουν το δαχτυλίδι της στήριξης αλλά ποιες πολιτικές στήριξαν και υπηρέτησαν σχετικά με μία αυτόνομη και ισχυρή αυτοδιοίκηση.

Γιατί τι νόημα έχει να στηρίζεις τον οποιοδήποτε δήμαρχο ή περιφερειάρχη, όταν εμποδίζεις ή στην καλύτερη αδιαφορείς για τη διευκόλυνση των αρμοδιοτήτων των δημοτικών αρχών, για την αυτονομία στη διαχείριση των οικονομικών τους, για την ενίσχυση των θεσμών της τοπικής αυτοδιοίκησης;

Οι δημοτικές και οι περιφερειακές εκλογές είναι πολιτικές εκλογές, ακόμη και αν είναι πιο συνδεδεμένες με την καθημερινότητα των πολιτών.

Πέρα από τα στοιχειώδη προγράμματα θα έπρεπε να υπάρξει και μία πολιτική πρόταση για να κριθεί από τους πολίτες, αναφορικά με τον ίδιο το θεσμό και τη λειτουργία του.

Ενδεικτικά αναφέρω:

1. Μητροπολιτικοί δήμοι στα μεγάλα αστικά κέντρα.
2. Αυτονομία στη διαχείριση αλλά και στην είσπραξη των εσόδων.
3. Καθορισμός αρμοδιοτήτων, χωρίς αλληλεπικάλυψη μεταξύ δήμων, περιφέρειας και κεντρικού κράτους.
4. Ευρύτερη συμμετοχή των πολιτών στα κοινά μέσω νέων δημοκρατικών διαδικασιών με τη χρήση νέων τεχνολογιών.

Πρέπει να περάσει η σκέψη για τη ψήφο στις δημοτικές εκλογές, από τον συμπαθή υποψήφιο που έχει καλές κοινωνικές σχέσεις, σε πολιτικές επιλογές με πρόγραμμα, πέρα από τις τετριμμένες και κλασσικές προτάσεις διαχείρισης της καθημερινότητας.

Η επόμενη μέρα του προοδευτικού χώρου περνάει μέσα από τις εκλογές.

Είναι τόσο απλά τα δεδομένα στην ελληνική πολιτική σκηνή που ώρες ώρες αναρωτιόμαστε γιατί ανακυκλώνουμε το δημόσιο διάλογο με επαναλαμβανόμενα επιχειρήματα.

Οι εκλογές που θα πραγματοποιηθούν μέσα στο 2019, όποτε και αν γίνουν αυτές, θα σηματοδοτήσουν την νέα πολιτική σκηνή, που θα υπάρξει στα επόμενα χρόνια.

Το βασικό και μοναδικό σημείο αντιπαράθεσης, ο χώρος της σοσιαλδημοκρατίας και της Κεντροαριστεράς, θα μετατραπεί σε ένα πεδίο μάχης ανάμεσα στις δυνάμεις του ΚΙΝΑΛ και τη φιλοδοξία του Αλέξη Τσίπρα και του ΣΥΡΙΖΑ.

Είναι αυτονόητο ότι οποιαδήποτε συζήτηση πριν τις εκλογές,, ευνοεί μόνο τον ισχυρό, που εν προκειμένω είναι ο ΣΥΡΙΖΑ οπότε κάθε αναδίπλωση ή διπλωματική προσέγγιση ενός νέου προοδευτικού πόλου είναι στην ουσία κλείσιμο ματιού στην κυβέρνηση.

Οι εκλογές είναι η τελευταία ευκαιρία, το ΚΙΝΑΛ ή το ΠΑΣΟΚ αν προτιμάτε, να αποκτήσει κυρίαρχο χώρο ανάμεσα στη Νέα Δημοκρατία και το ΣΥΡΙΖΑ, ανακόπτοντας την επικοινωνιακή μετατόπιση στελεχών, που ξαφνικά εν έτη 2019 ανακάλυψαν στο ΣΥΡΙΖΑ την Γη της Επαγγελίας λησμονώντας πολύ εύκολα και απροκάλυπτα το παρελθόν του και τη ρητορική του.

Η πολιτική δεν είναι προσωρινή διαδικασία, αλλά έχει ιστορική διαδρομή, συνέχεια και συνέπεια. Ο τρόπος που ο ΣΥΡΙΖΑ επέλεξε στα προηγούμενα χρόνια να στοχοποιήσει προσωπικά όλους τους πολιτικούς αντιπάλους του, οι μέθοδοι που χρησιμοποίησε να ελέγξει τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης και τη Δικαιοσύνη, οι ψεύτικες του υποσχέσεις πάνω σε έναν δοκιμαζόμενο λαό, η επιθετική οικονομική πολιτική απέναντι στους ελεύθερους επαγγελματίες, τα αχρείαστε μνημόνια και η χασούρα κάποιων δισεκατομμυρίων από τους χειρισμούς του 2015, όλα αυτά δεν μπορούν να σβηστούν πάνω στη βούληση 20-30 ανθρώπων να αποτελέσουν «γέφυρα» για να δουν οι ίδιοι εκ νέου την πόρτα της εξουσίας.

Η λύση σε αυτές τις εκλογές, είναι ενισχυμένος προοδευτικός σοσιαλδημοκρατικός χώρος, αυτόνομος απέναντι σε ΣΥΡΙΖΑ και Νέα Δημοκρατία.

Και αυτό είναι ένα μήνυμα που πρέπει να αντιληφθούν όλες οι κατευθύνσεις και οι ηγεσίες, ακόμη και η ίδια ηγεσία του ΚΙΝΑΛ.

“Μετά το συνέδριο τι;”

Η αλήθεια είναι ότι με την ολοκλήρωση των εργασιών του δεύτερου συνεδρίου του Κινήματος Αλλαγής, υπάρχει μία σχετική αισιοδοξία, που κατά τη γνώμη μου πηγάζει από την αρκετά μεγάλη ενεργή συμμετοχή νέων ανθρώπων.

Το ζητούμενο είναι η παρουσία αρκετών νέων ανθρώπων στα κεντρικά όργανα του ΚΙΝΑΛ, να συνοδευτεί από ουσιαστική συμμετοχή τους και εκπροσώπηση τους και στους μαζικούς κοινωνικούς χώρους.

Η εκτίμηση μου είναι ότι πραγματικά ο ΣΥΡΙΖΑ, δεν διαθέτει ποιοτικά και ποσοτικά τον ίδιο αριθμό στελεχών μίας γενιάς, που χτυπήθηκε ξεκάθαρα από την κρίση.

Η πραγματική επανασύνδεση της γενιάς των 30 και 40 με το ΠΑΣΟΚ και το ΚΙΝΑΛ, θα πραγματοποιηθεί μόνο αν αυτό αρχίζει να εκφράζεται από στελέχη της διπλανής πόρτας, άτομα που καθημερινά εργάζονται για να τα καταφέρουν, από άτομα που έχουν βιώσει το φάσμα της ανεργίας, της οικονομικής μετανάστευσης, όχι από επαγγελματίες πολιτικούς.

Το brand name του σοσιαλδημοκρατικού χώρου, πρέπει να αποφασίσει η ηγεσία του ΚΙΝΑΛ, ποιος θα το εκπροσωπήσει. Άτομα, που καλώς ή κακώς, στη συνείδηση της κοινωνίας έχουν αλλοτριωθεί ή νεότερα στελέχη που μπορεί να αντιληφθούν και να συνειδητοποιήσουν τις αγωνίες και τις δυσκολίες της γενιάς τους;

Όσο  ταξικό, και αν φανεί, το ΚΙΝΑΛ πρέπει να επαναπροσεγγίσει  την κοινωνίας των χαμηλά αμειβόμενων εργαζομένων, των ανέργων, των παιδιών που μεταναστεύουν για να βρουν δουλειά, των μη προνομιούχων.

Αυτόν τον χώρο θα τον εκπροσωπήσει πολιτικά ή ο δικός μας χώρος ή οι λαϊκιστικές φωνές του ΣΥΡΙΖΑ και άλλων ακραίων επιλογών.

Η επόμενη μέρα του προοδευτικού χώρου, το συνέδριο και το πολιτικό μας χρέος.

Η ιστορική πολιτική διαδρομή των τελευταίων 10 χρόνων είναι τόσο έντονη και πυκνή, που η ερμηνεία της δεν μπαίνει μέσα σε κλασσικά στερεότυπα διαχωρισμού καθαρά σε αριστερά και δεξιά, ούτε σε προοδευτικό και συντηρητικό.

Δυστυχώς, η αποκαθήλωση της πραγματικής πολιτικής και ιδεολογικής προσέγγισης των ζητημάτων που ενδιαφέρουν τους πολίτες, μαζί με τον πρωτοφανή κυνισμό που επέδειξαν τα κόμματα που νωρίς ασπάστηκαν τον αντιμνημονιακό αγώνα στα πρώτα χρόνια της κρίσης έχει καταστήσει αρκετά δύσκολο μία ορθολογική στάση όσων θέλουμε να είμαστε πολιτικά συνεπείς στις αρχές μας και τα πιστεύω μας.

Το πολιτικό σκηνικό έχει καταληφθεί από αλεξιπτωτιστές, οι οποίοι κάλλιστα μπορούν να μεταπηδούνε από τον ένα χώρο στον άλλο, χωρίς να ενδιαφέρονται για τα ίδια τους τα λεγόμενα προηγουμένων ετών ή και μηνών. Είναι τόσο έντονος ο κυνισμός και η ωφελιμιστική προσέγγιση πολλών πρωταγωνιστών της πολιτικής ζωής, που η κοινωνία έχει απορρίψει κάθε μορφή πολιτικής σοβαρότητας και συνέχειας.

Σε αυτό το σκηνικό, ελπίζουμε και παραμένουμε σταθεροί και πολιτικά συνεπείς. Δεν ετεροπροσδιορίζουμε τη στάση μας, ανάλογα τις προσωπικές μας φιλοδοξίες και προοπτικές. Έχουμε αποφασίσει να δώσουμε μία δύσκολη πολιτικά μάχη, σε καιρούς έντονα πολωμένους, με έναν προεκλογικό αγώνα όπου θα κυριαρχήσει η σκανδαλολογία και οι βρώμικες επιθέσεις. Σε αυτό το σκηνικό θα πρέπει να απαντήσουμε πολιτικά, προοδευτικά και με ειλικρίνεια.

Στόχος μας πρέπει να είναι η νέα γενιά, όσοι απέχουν, όσοι νιώθουν απογοητευμένοι από το πολιτικό σύστημα, πριν αυτοί καταλήξουν σε ακραίες επιλογές.

Οι εκλογές που θα πραγματοποιηθούν μέσα στο 2019, όποτε και αν γίνουν αυτές, θα σηματοδοτήσουν την νέα πολιτική σκηνή, που θα υπάρξει στα επόμενα χρόνια.

Το βασικό και μοναδικό σημείο αντιπαράθεσης, ο χώρος της σοσιαλδημοκρατίας και της κεντροαριστεράς, θα μετατραπεί σε ένα πεδίο μάχης ανάμεσα στις δυνάμεις του ΚΙΝΑΛ και τη φιλοδοξία του Αλέξη Τσίπρα και του ΣΥΡΙΖΑ.

Σε αυτήν την εκλογική μάχη καταρχήν πρέπει πρώτα τα πολιτικά στελέχη να αντιληφθούν ότι η επικράτηση των ιδεών μας, η επιβίωση του σοσιαλδημοκρατικού χώρου,  θα έρθει μέσα από σκληρή έντονη πολιτική αντιπαράθεση με το ΣΥΡΙΖΑ και τη Νέα Δημοκρατία.

Ο προοδευτικός χώρος, το ΠΑΣΟΚ, κατόρθωσε να αγκαλιάσει ένα μεγάλο φάσμα του εκλογικού σώματος γιατί μπόρεσε να εκφράσει πολίτες από την ανανεωτική αριστερά έως και το μετριοπαθές κεντροδεξιό ακροατήριο.

Επομένως η μάχη είναι διμέτωπη.

Η πρώτη είναι η επικράτηση μας στο κέντρο σαν μία γνήσια μεταρρυθμιστική παράταξη, η οποία έχει παρουσιάσει έργο και πρακτικές που έχουν αλλάξει τη χώρα τα τελευταία χρόνια. Ο χώρος του κέντρου δεν μπορεί να παραδοθεί αμαχητί στη Νέα Δημοκρατία του κ. Μητσοτάκη, ένα κόμμα που είναι βασικό υπεύθυνο για την οικονομική περιπέτεια που έζησε ο ελληνικός λαός και από ακόμη και σήμερα δεν έχει κάνει την παραμικρή αυτοκριτική για την θητεία του κ. Καραμανλή.

Η δεύτερη μάχη είναι ο χώρος της σοσιαδημοκρατίας και της ευρωπαικής αριστεράς που εποφθαλμιά ο κ. Τσίπρας.  Πρέπει να αντιληφθεί η κοινωνία και όσοι συμμερίζονται το «φλερτ» του κ. Τσίπρα ότι η  πολιτική δεν είναι προσωρινή διαδικασία, αλλά έχει ιστορική διαδρομή, συνέχεια και συνέπεια. Ο τρόπος που ο ΣΥΡΙΖΑ επέλεξε στα προηγούμενα χρόνια να στοχοποιήσει προσωπικά όλους τους πολιτικούς αντιπάλους του, οι μέθοδοι που χρησιμοποίησε να ελέγξει τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης και τη Δικαιοσύνη, οι ψεύτικες του υποσχέσεις πάνω σε έναν δοκιμαζόμενο λαό, η επιθετική οικονομική πολιτική απέναντι στους ελεύθερους επαγγελματίες, τα αχρείαστε μνημόνια και η χασούρα κάποιων δισεκατομμυρίων από τους χειρισμούς του 2015, όλα αυτά δεν μπορούν να σβηστούν πάνω στη βούληση 20-30 ανθρώπων να αποτελέσουν «γέφυρα» για να δουν οι ίδιοι εκ νέου την πόρτα της εξουσίας.

Η λύση λοιπόν σε αυτές τις εκλογές, είναι ενισχυμένος προοδευτικός σοσιαλδημοκρατικός χώρος, αυτόνομος απέναντι σε ΣΥΡΙΖΑ και Νέα Δημοκρατία.

Και αυτό είναι ένα μήνυμα που πρέπει να αντιληφθούν όλες οι κατευθύνσεις και οι ηγεσίες, ακόμη και η ίδια ηγεσία του ΚΙΝΑΛ.

Επιλεκτικές ευαισθησίες!!!

Η ασφάλεια ενός πολιτικού παίρνει καροτσάκι έναν διαμαρτυρόμενο για να μην φτάσουν οι αποδοκιμασίες του.
Ένας πολιτικός γνωστός κάνει διακοπές σε κότερο επιχειρηματία.
Η γυναίκα ενός πολιτικού με συνεχόμενα προεδρικά διατάγματα, μετατρέπεται από καθηγήτρια πληροφορικής σε καθηγήτρια πανεπιστημίου.
Η Ευρωπαική επιτροπή κόβει την πώληση του Αεροδρομίου Ελευθέριος Βενιζέλος, ώς πράξη μη συμφέρουσα για το ελληνικό δημόσιο.
Υπουργός καταφέρεται δημόσια εναντίον ατόμου με ειδικές ανάγκες.
Επιχειρηματίας αναφέρει ότι από Υπουργό του ζητήθηκαν δανεικά για να αγοράσει φιλοκυβερνητικός επιχειρηματίας άδεια τηλεοπτική.
‘Αλλος επιχειρηματίας αναφέρει ότι έκανε το λαγό για να μεγαλώσει το αντίτιμο των αδειών κατόπιν κυβερνητικής υπόδειξης.

Αυτά είναι μόνο μερικά παραδείγματα υποκρισίας των Νεοσυριζαίων που ανακάλυψαν το 2019 τον προοδευτισμό στο πρόσωπο του Τσίπρα.
Αλήθεια τι θα έλεγαν αν τα παραπάνω παραδείγματα είχαν προκύψει από τους πολιτικούς τους αντιπάλους; για αυτό ακριβώς είναι υποκρισία.

Οι εύλογες απορίες ενός σαραντάρη Πασοκτσή.

Θυμάμαι τον εαυτό μου μικρότερο, όντας ενεργός Πασπίτης να έχω συνηθίσει να βλέπω το χάρτη της χώρας πράσινο σε κάθε εκλογική διαδικασία. Το πρώτο σοκ το έπαθα εκείνον τον Μάη του 12, όπου βρεθήκαμε στην Τρίτη θέση. Η στεναχώρια έντονη, αλλά αυτό δεν επηρέασε την πολιτική μου στάση. Δεν ακολούθησα τον εύκολο δρόμο της μόδας των αντιμνημονίων και του Ζαππείου.

Μαλώσαμε πολλές φορές και με φίλους και με συγγενείς που ξαφνικά και μετά το 2012, αποφάσισαν να χρεώσουν όλα τα πάθη της Μεταπολίτευσης και της χρεοκοπίας στο ΠΑΣΟΚ.

Η αντιμνημονιακή ρητορική που γιγάντωσε το ΣΥΡΙΖΑ, πλέον αποτελεί παρελθόν , και με τα εκλογικά αποτελέσματα  της 7ης Ιουλίου, ο Τσίπρας φάνηκε ότι κατοχύρωσε σε μεγάλο ποσοστό τον αντίπαλο πόλο της Νέας Δημοκρατίας.

Η πρώτη απορία που μου περνάει διαρκώς από το μυαλό, είναι πως τα στελέχη ενός κόμματος όπως  είναι το ΠΑΣΟΚ, δέχονται να πανηγυρίζουν για ένα ποσοστό, χωρίς να αναφέρομαι στο νούμερο, το οποίο τους περιορίζει σε ένα ρόλο παρατηρητή του νέου δίπολου που πλέον έχει διαμορφωθεί στην πολιτική σκηνή.

Πως γίνεται να μην παρατηρούμε ότι το ΠΑΣΟΚ, πλέον το ψηφίζουν σε τρομερά μεγάλο ποσοστό, πολίτες ηλικίας άνω των 50,55 και δεν έχει κανένα υπαρκτό έρεισμα στις νέες και δυναμικές ηλικιακές ομάδες, παρά μόνο σαν ανέκδοτο και ως καλτ παρελθοντική αναφορά.

Πως γίνεται να μην βλέπουμε ότι η ρητορική μας είναι τετριμμένη και συντηρητική, όταν έχουμε σαν προμετωπίδα ένα πρόγραμμα που το ονομάζουμε σχέδιο Ελλάδα (;) ενώ το βασικό μας σύνθημα ήταν η λογική επιστρέφει.

Και τελικά, πως γίνεται να μην έχει την ευθυξία κανείς να πάρει την ευθύνη πάνω του, όταν καθημερινά ΣΥΡΙΖΑ και Νέα Δημοκρατία επιχειρούν ένα πλιάτσικο στα στελέχη του ΠΑΣΟΚ, τα οποία βλέπουν μία ηγετική ομάδα που πιστεύει ότι όλα βαδίζουν όμορφα και ωραία.

Μπορεί να φταίει ότι η γενιά μας, έμαθε από τους γονείς μας το ΠΑΣΟΚ να είναι πρωταγωνιστής. Αλλά δεν μπορώ να δεχτώ ότι σε μία εκλογική μάχη που παλεύαμε υποτίθεται να ανατρέψουμε το σκηνικό στην κεντροαριστερά, να πανηγυρίζουμε με το 32-8 και να λέμε όλα καλά.

Χρειάζονται γενναίες αποφάσεις, εκτός αν σκοπός μας είναι να βαυκαλιζόμαστε μεταξύ μας, ενώ στην κοινωνία δεν έχουμε κανέναν έρεισμα.

Ο φανατισμός ως κακός σύμβουλος

Είναι ο Βαγγέλης Βενιζέλος ίσως ο καλύτερος Κοινοβουλευτικός αυτή τη χρονική περίοδο; Κατά τη δική μου γνώμη, η ευφυΐα του και η ευστροφία του τον ανέδειξαν σαν έναν πολύ ικανό Βουλευτή, με έντονη οξυδέρκεια και εντυπωσιακή ρητορική δεινότητα.

Αυτά τα στοιχεία από μόνα τους δεν αρκούν να τον κατατάξουν ως τον ικανότερο Βουλευτή, αν δεν μετρήσουμε και την πολιτική απόχρωση των όσων λέει. Και ναι για μένα προσωπικά, οι διαμάχες του με την Κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, αποτελούσαν ένα «ευχάριστο» θέαμα, καθώς ήταν με διαφορά ο πιο εύστοχος κριτής των πεπραγμένων του κυρίου Τσίπρα.

Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι καθώς προσωπικά συμφωνούσα με την αποδόμηση του ΣΥΡΙΖΑ, ότι αποτελεί και κοινό τόπο για ολόκληρη την κοινωνία.

Στη συνείδηση λοιπόν, όσων ήταν απέναντι στην Κυβέρνηση, στο πρόσωπο του κυρίου Βενιζέλου, βλέπαμε έναν «πολεμιστή» αήττητο στις κοινοβουλευτικές μάχες. Και αυό εξέφραζε και το μεγαλύτερο μέρος των στελεχών του Κινήματος Αλλαγής, αλλά και ένα μεγάλο μέρος στελεχών, υποστηρικτών και φίλων της Νέας Δημοκρατίας, που επιθυμούσαν τον κύριο Βενιζέλο να ήταν δικός τους «πολεμιστής».

Αρκεί αυτό ώστε να είναι επιβεβλημένη η παρουσία στην πρώτη θέση του ψηφοδελτίου Επικρατείας του Κινήματος Αλλαγής;

Προσωπικά, αντιλαμβάνομαι ότι αυτή η απόφαση είναι καθαρά επιλογή του εκάστοτε επικεφαλής της Παράταξης. Η επιλογή σηματοδοτεί αυτό που ο επικεφαλής αναζητάει, και κατά τη γνώμη το σφάλμα στην όλη υπόθεση δεν ήταν η μη επιλογή του κυρίου Βενιζέλου, όσο ότι αυτή η αντίληψη σερνότανε επί πολλούς μήνες χωρίς ποτέ να διαψευστεί.

Και τώρα τι; Είναι αλήθεια ότι φωνές φανατικών ακούγονται από όλες τις πλευρές. Και η αναταραχή ένα μήνα πριν τις εκλογές σε μία συγκυρία που η κρίση ήταν στο στρατόπεδο του ΣΥΡΙΖΑ, δεν βοηθάει.

Μακάρι να επικρατήσει η λογική και η μετριοπάθεια, να έρθει το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα για το Κίνημα Αλλαγής, αλλά την επόμενη μέρα, πρέπει να υπάρξει ένα ξεκάθαρο αποτύπωμα της στρατηγικής και της πορείας του Κινήματος. Για μένα, μόνο μέσα από την ριζική ανανέωση των στελεχών που εκφράζουν το Κίνημα Αλλαγής θα επέλθει η «σωτηρία».

Τα στεγανά του ΠΑΣΟΚ

Παρόλο που τρέχει ο Αύγουστος και ο κόσμος κινείται μεταξύ παραλιών και καλοκαιρινών εδεσμάτων, οι κινήσεις της κυβέρνησης του κ. Μητσοτάκη, δείχνουν ότι θα υπάρξει ένας καυτός Σεπτέμβριος και κατ επέκταση ένα καυτό πολιτικό φθινόπωρο.

Στο ποδόσφαιρο, σε περιόδους που δεν υπάρχει αγωνιστική δράση, οι ομάδες που δεν είναι και στην καλύτερη τους φόρμα προσπαθούν να εκμεταλλευτούν την αποχή και να προλάβουν να στηθούν όσο το δυνατόν καλύτερα για τις νέες τους υποχρεώσεις.

Έτσι και τώρα θα έπρεπε κατά τη γνώμη μου το ΠΑΣΟΚ να κινηθεί σε μία λογική μίνι προετοιμασίας, καθώς όταν ξεκινήσει η “αγωνιστική” δράση θα υπάρξει τρομερή πίεση, τόσο από τα αριστερά του όσο και από τα δεξιά του.

Το Κίνημα Αλλαγής και στην ουσία το ΠΑΣΟΚ, πρέπει να ορίσει με αυστηρό τρόπο τα στεγανά και τις διαχωριστικές γραμμές με το ΣΥΡΙΖΑ και τη Νέα Δημοκρατία, αν δεν θέλει να υποστεί στελεχιακή αφαίμαξη από τους δύο μεγαλύτερους πλέον πολιτικούς χώρους.

Την πρόθεση τους την έχουν δείξει εδώ και καιρό τόσο ο κ. Τσίπρα, όσο και ο κ. Μητσοτάκης. Η σταδιακή στελεχιακή αποδυνάμωση θα οδηγήσει σε περαιτέρω εκλογική σμίκρυνση, αλλά κυρίως σε μία επιδείνωση της εσωστρέφειας στο χώρο του Κινήματος Αλλαγής.

Το ΠΑΣΟΚ, για να περιχαρακώσει σε πρώτη φάση το χώρο του οφείλει να κινηθεί, αυστηρά αλλά και ενωτικά σε συγκεκριμένες κινήσεις συμβολικές και ουσιαστικές:

1. πολιτικές επιλογές που ενισχύουν τους πολλούς και όχι τις εκάστοτε ελίτ.
2. οργανωμένη διάταξη οργανωτικής συσπείρωσης για τις εκλογικές μάχες που έρχονται σε ΤΕΕ και Οικονομικό επιμελητήριο, αυτόνομα και κυρίως ενωτικά, αναγνωρίζοντας την μέχρι τώρα παρουσία των στελεχών του στους συγκεκριμένους χώρους.
3. ενεργοποίηση των δικτύων του σε τοπική αυτοδιοίκηση και συνδικαλιστικούς χώρους, όπου ακόμη έχει μετρήσιμες και σημαντικές δυνάμεις.
4. πολιτικές υπέρ της νέας γενιάς, ξεκάθαρες, σύγχρονες και εκφρασμένες από άτομα και στελέχη που μπορούν να πείσουν και να ακουστούν.

Δεν είναι πανάκεια οι παραπάνω κατευθύνσεις αλλά σίγουρα είναι ένα πρώτο βήμα. Η ενεργοποίηση πρέπει να είναι άμεση και συνολική.

Δεν υπάρχει δυστυχώς χρόνος για χάσιμο.

Το καλοκαίρι της Σοσιαλδημοκρατίας

Η εκλογική διαδικασία στις 7 Ιουλίου, έχει πλέον εκτιμηθεί από το σύνολο των κομμάτων, τα οποία βάση αυτής της εκτίμησης σχεδιάζουν τα επόμενα βήματα τους.

Το ΠΑΣΟΚ- Κίνημα Αλλαγής πλέον βρίσκεται σε μία πάρα πολύ κρίσιμη συγκυρία της διαδρομής του, όχι λόγω εκλογικού ποσοστού, αλλά επειδή πλέον είναι προφανής η προσπάθεια αρπαγής της ίδιας του της εκλογικής βάσης.

Τα τελευταία 40 χρόνια το ΠΑΣΟΚ, είχε πρωταγωνιστικό ρόλο στο χώρο του κέντρου και ιδίως σε όλες τις λεγόμενες προοδευτικές και δυναμικές ομάδες, που ρύθμιζαν και το εκλογικό αποτέλεσμα. Με την παρουσία, τις κινήσεις και τη στρατηγική του Κυριάκου Μητσοτάκη  είναι πλέον φανερό ότι πολλές προσωπικότητες που απαρτίζουν αυτόν τον χώρο, μετακινήθηκαν από το χώρο του ΠΑΣΟΚ στο χώρο της Νέας Δημοκρατίας.

Αυτόματα φαίνεται ότι το πολιτικό ακροατήριο του ΠΑΣΟΚ, μετακινείται προς τα αριστερά.

Εκεί όμως δεσπόζει η προσωπικότητα του Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος με το 31% που πήρε στις πρόσφατες εκλογές, δείχνει ότι αποτελεί τον πιο ισχυρό πόλο απέναντι στη συντηρητική παράταξη και παλεύει με αυξημένες πλέον πιθανότητες να καταλάβει τον ευρύτερο χώρο της κεντροαριστεράς.

Η διμέτωπη πλέον πίεση που δέχεται το ΠΑΣΟΚ, στο άμεσο μέλλον θα του δημιουργήσει πρακτικά ζητήματα, τόσο στο να διατηρήσει τα στελέχη του παρόντα και ενεργά, όσο και στο να αποσαφηνίσει το λόγο του, επιλέγοντας το ακροατήριο που θέλει να εκφράσει.

Και ερχόμαστε έτσι, στο βασικότερο, κατά τη γνώμη μου ζήτημα που αντιμετωπίζει το Κίνημα Αλλαγής-ΠΑΣΟΚ, το οποίο είναι ο ιδεολογικός και πολιτικός του χαρακτήρας.

Άμεσα, το Κίνημα Αλλαγής πρέπει να προχωρήσει σε ένα καταστατικό συνέδριο αρχών και ιδεών. Να αποφασίσει ποια είναι η πολιτική γραμμή που υπηρετεί, ποιες κοινωνικές και εργασιακές ομάδες εκπροσωπεί, που θέλει να σταθεί στο χάρτη αριστεράς-δεξιάς ή προόδου και συντήρησης. Να εκφραστούν δύο-τρία μανιφέστα πολιτικής υφής, και δημοκρατικά το κόμμα να επιλέξει που ανήκει.

Δεν γίνεται να υπάρχουν στελέχη που υπερασπίζονται και χειροκροτούν τις προγραμματικές δηλώσεις του Κυριάκου Μητσοτάκη, ούτε στελέχη που αναμένουν με το τηλέφωνο ανά χείρας για τη νέα Κεντροαριστερά του Τσίπρα.

Το ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί να στέκεται άλλο σε δύο βάρκες και να μη ξέρει τι εκφράζει. Δεν μπορεί η απάντηση στην ερώτηση που τοποθετείστε να είναι, να εκεί κάπου ανάμεσα στο ΣΥΡΙΖΑ και τη Νέα Δημοκρατία.

Ή θα καταλήξουμε ότι είμαστε το μεγαλύτερο από τα μικρά κόμματα, όσο η βιολογική κατάσταση των ψηφοφόρων μας το επιτρέπει, και θα συμπλέουμε πότε με τη δεξιά και πότε με τον Τσίπρα, ή θα αποσαφηνίσουμε που ανήκουμε και με νέα πρόσωπα θα δώσουμε την ύστατη μάχη να ανακαταλάβουμε το χώρο μας.

“Περασμένα μεγαλεία και διηγώντας τα να κλαις”

Καλοκαιρινές αλήθειες ακόμη και αν είναι η φάση “περασμένα μεγαλεία και διηγώντας τα να κλαις” :

1. κομματικοποίηση της ΕΡΤ είχαμε ξεκάθαρα και με ΣΥΡΙΖΑ και τώρα με την τοποθέτηση του Ζούλα που ήταν ανοιχτά με τον Μητσοτάκη όλα αυτά τα χρόνια. Τελευταία προσπάθεια που έφερε θετικό αποτέλεσμα για τη Δημόσια Τηλεόραση ήταν επί υπουργίας Μόσιαλου και κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ.

2. σχετικά με νομοσχέδια για επιτελικά κράτη κλπ κλπ, πρέπει να δούμε ποιοι πραγματικά φέρανε θεσμούς που διαφύλαξαν τη ακεραιότητα του δημοσίου. Θεσμοί όπως οι ανεξάρτητες αρχές, ο ΑΣΕΠ, η Διαύγεια, το opengov, ο οικονομικός εισαγγελέας έχουν σφραγίδα ΠΑΣΟΚ μας αρέσει δεν μας αρέσει. Ας μας μετρήσουν 5 (ολογράφως πέντε ) μεταρρυθμίσεις οι δεξιοί ώστε μετά να ξεκινήσουμε να συζητάμε.

3. Ναι, ο κύκλος της οικονομίας δείχνει ότι με Μητσοτάκη θα φτάσουμε να βγούμε εν τέλει από τη βαθιά κρίση που βιώσαμε τόσα χρόνια. Κρίση που σε τεράστιο βαθμό έφερε η παράταξη του κυρίου Μητσοτάκη και που αν δεν ήταν το ΠΑΣΟΚ να πάρει όλη την ευθύνη πάνω του, θα είχαμε χρεοκοπήσει άτακτα από το 2010.

Το παρελθόν του ΠΑΣΟΚ και της Δημοκρατικής Παράταξης δεν είναι να το κρύβουμε. Οφείλουμε απλά να μην επιτρέπουμε να είναι το μόνο το οποίο λέμε.

Γιατί καλό το παρελθόν μας, αλλά για να μας ψηφίσουν πρέπει να δίνουμε όραμα για το μέλλον.