Τι μας έμεινε από το χθεσινό debate;

Δύο είναι τα βασικά συμπεράσματα από το debate της  Δευτέρας 30/10.

Το πρώτο είναι ότι φαίνεται ότι η πλειοψηφία των υποψηφίων, κινείται σε ένα κλίμα αντίθεσης σχετικά με την απλή αναλογική. Αυτό σημαίνει ότι τουλάχιστον θα υπάρξει σύμπλευση αναφορικά με την αλλαγή του εκλογικού νόμου. Το αφήνουμε αυτό, καθώς θα μας απασχολήσει στο μέλλον.

Το δεύτερο και ίσως πιο άμεσο, είναι η διαφωνία σχετικά με την ένωση ή όχι των Κοινοβουλευτικών ομάδων του Ποταμιού και της ΔΗ.ΣΥ. .

Διαμορφώνονται δύο στρατόπεδα σκέψης. Από τη μία οι ήδη επικεφαλής των Κοινοβουλευτικών ομάδων, Φώφη Γεννηματά και Σταύρος Θεοδωράκης. Από την άλλη οι υπόλοιποι υποψήφιοι, με περισσότερο εκδηλωτικούς τους Γιώργο Καμίνη και Νίκο Ανδρουλάκη.

Όσα τεχνικά και κοινοβουλευτικά ζητήματα και να αναφέρει, σχετικά με τη μη ενοποίηση, στην κοινή γνώμη μένει μόνο ένα συμπέρασμα. Ότι Γεννηματά και Θεοδωράκης, θέλουν και τη πίτα ολόκληρη και το σκύλο χορτάτο. Εξηγούμαι, θεωρώ ότι υπάρχουν και σοβαρά επιχειρήματα σχετικά με το να διατηρηθεί η αυτονομία των Κοινοβουλευτικών ομάδων. Αλλά κυρίαρχο ζήτημα αποτελεί η εικόνα. Και η εικόνα της πολυδιάσπασης τρομάζει.

Στην κεντροαριστερά υπάρχει ένα τεράστιο μειονέκτημα. Ο συνδικαλισμός. Έτσι αντιμετωπίζουν όλα τα στελέχη της κάθε συζήτηση. Βάζουν τεχνικά και μικροπολιτικά επιχειρήματα, αλλά ξεχνάνε ότι την κοινωνία δεν την αγγίζουν ούτε οι χρόνοι ομιλίας των Βουλευτών, ούτε οι συμμετοχές στις επιτροπές της Βουλής. Η κοινωνία, όπως έχει αποδειχτεί τα τελευταία χρόνια, κάνει απλές κρίσεις. Και έτσι αντιμετωπίζει τη μη ένωση των Κοινοβουλευτικών ομάδων. Ως διατήρηση των κεκτημένων, των χωραφιών μας.

Αν δεν πιστεύουν τις κριτικές των στελεχών, ας κάνουν μία βόλτα σε καμία γειτονιά και σε κανένα καφενείο.

Τι άλλαξε μέσα σε έξι χρόνια;

Τη θυμάμαι την παρέλαση του 11 στη Θεσσαλονίκη.

Τότε που ο “αυθόρμητος” αγανακτισμένος κόσμος διέκοψε την παρέλαση, εισβάλλοντας στο χώρο μπροστά από τους επισήμους.

Τότε που το αγανακτισμένο πλήθος ήταν ένα άθροισμα από συριζανελ, Χρυσαυγιτών και όλων όσων δίνανε τον  αντιμνημονιακο τους αγώνα.

Αλήθεια που χάθηκαν σήμερα όλοι αυτοί;

Παίζει μήπως ρόλο που με την επιχειρηματολογία τους καταλάβανε την εξουσία;

Και μήπως σήμερα κρύβονται στην εξουσία τους;  ήταν επαναστάτες χωρίς αιτία;

Ποτέ άλλοτε τόσοι λίγοι δεν είπανε τόσα ψέματα σε τόσο πολύ κόσμο για όσο πολύ χρόνο.

Τι είδαμε στις τέσσερις πρώτες αγωνιστικές στην Euroleague;

Θα ξεκινήσω ανάποδα την αποτίμηση των μέχρι τώρα αποτελεσμάτων. Τα λεφτά δεν φέρνουν μόνα τους την ευτυχία και αυτό φαίνεται πολύ στην περίπτωση των Εφές και Μπασκόνια. Τι Ντελφίνο, τι Ντάνστον, οι ομάδες αυτές πληρώσανε ένα κουβά λεφτά, πήρανε παίκτες που τους ήθελαν και οι δικές μας ομάδες, και είναι στο 0-4. Δεν θα μείνουν εκεί, αλλά τουλάχιστον για τη Μπασκόνια, πιστεύω ότι έχασε το τρένο της οχτάδας. Και ας είναι νωρίς ακόμη.

Επόμενο γκρουπ ομάδων. Μάλαγα, Μιλάνο, Μπάμπεργκ, Ερυθρός Αστέρας, Ζαλγκίρις. Ομάδες που σίγουρα θα κάνουν την έκπληξη, σίγουρα θα ιδρώσουν οι περισσότεροι να περάσουν από την έδρα τους. Και όποια από τις πρωταγωνίστριες ομάδες καταφέρει να φέρνει διπλά σε αυτές τις έδρες, θα έχει μεγάλο πλεονέκτημα για την οχτάδα αρχικά.

Μακάμπι και Χίμκι, θα είναι μεγάλα ερωτηματικά, καθώς θεωρητικά μπορεί να μην έχουν ταβάνι, αλλά τους λείπει αυτό το κάτι, που θα σε κάνει να συγκινηθείς μαζί τους. Μεγάλη σημασία θα έχει η διάρκεια τους, την οποία προσωπικά αμφισβητώ. Η Χίμκι μπορεί να έχει ένα σούπερσταρ, τον Ζβεντ, αλλά πόσα ματς μπορεί να σου πάρει ένας μόνο παίχτης;

Μεγαλύτερο ερωτηματικό είναι η Μπαρτσελόνα. Σαν να έχει υπνωτιστεί τα τελευταία χρόνια. Ένα βήμα μπρος και ενάμιση πίσω. Δύσκολα να κάνει το μπαμ προς τα πάνω. Αντιθέτως η Βαλένθια δείχνει ότι ήρθε για να μείνει. Πρωταθλήτρια στο πιο δύσκολο πρωτάθλημα της Ευρώπης, με πολύ καλή ομάδα. Αν έπαιζα στοίχημα για συμμετοχή στο φαιναλ-φορ έκπληξη, αυτή θα στοιχημάτιζα.

Η τριάδα Ρεάλ-Φενερ-ΤΣΚΚΑ, φαίνεται ότι είναι ένα κλικ πιο πάνω από όλες τις υπόλοιπες ομάδες και φέτος. Δεν βρίσκω τον τρόπο με τα ρόστερ που διαθέτουν να μείνουν εκτός αρχικής τετράδας.

Ποιοι μπορούν να συμπληρώσουν την τετράδα λοιπόν; Οι ελληνικές ομάδες. Ο Ολυμπιακός είναι μια πολύ καλοδουλεμένη ομάδα, με μεγάλη συνοχή και ομοιογένεια. Ξεκίνησε πολύ δυνατά, χωρίς βέβαια αυτό να σημαίνει κάτι για τη συνέχεια. Απλά μέχρι την τέταρτη αγωνιστική έκανε σχεδόν τα αυτονόητα. Κέρδισε 3 ματς στην έδρα του, και έκανε ένα καλό διπλό (Μακάμπι) σε μία έδρα που πολλοί θα αφήσουν το βαθμό της νίκης.

Ο Παναθηναικός και φέτος, δείχνει ότι θα ζήσει και θα πεθάνει με το νόμο του ΟΑΚΑ. Πολύ πιθανό να κάνει 13-15 νίκες και μετά να κυνηγήσει τις υπόλοιπες 5-6 εκτός έδρας νίκες που μπορούν να τον φέρουν στην πρώτη τετράδα.

Αυτή είναι η γενική εικόνα των τεσσάρων πρώτων αγωνιστικών. Πάντως βλέπουμε πιο επιθετικό μπάσκετ και αυτό είναι κάτι που θα το κάνει το φετινό πρωτάθλημα, σίγουρα πιο επιθετικό.

Το κοινό αφήγημα.

Είναι αξιοσημείωτη η συσπείρωση που παρουσιάζουν πάντα τα στελέχη της Νέας Δημοκρατίας. Η προσπάθεια υπεράσπισης των πεπραγμένων όλων των κυβερνήσεων της συντηρητικής παράταξης, ξεκινάει από την κορυφή. Ποτέ δεν θα ακούσαμε τον εκάστοτε Πρόεδρο της Νέας Δημοκρατίας, να μην υπερασπίζεται κάποιον προκάτοχο του. Ακόμη καλύτερα, δεν θα τον ακούσουμε ποτέ να τον  κατηγορεί για κάτι. Εδώ ο Κώστας Καραμανλής, με τις γνωστές του ευθύνες στο ζήτημα της χρεοκοπίας της ελληνικής οικονομίας, χαίρει τεράστιας εκτίμησης σε όλο το φάσμα των δεξιών ψηφοφόρων, καθώς ένα πέπλο προστασίας από όλα τα στελέχη της Νέας Δημοκρατίας τον καλύπτει διαρκώς.

Και από την άλλη πλευρά τι; Τα πισώπλατα μαχαιρώματα, η εσωστρέφεια, οι διασπάσεις είναι στο DNA των στελεχών της Κεντροαριστεράς. Η έλλειψη κοινού αφηγήματος είναι το μεγαλύτερο μείον στην προσπάθεια ενοποίησης του χώρου.

Πως πραγματικά, θα ενοποιήσεις πολιτικά και οργανωτικά ένα χώρο, όταν τα ίδια τα στελέχη δεν έχουν μία κοινή στάση, μία κοινή θέση στο ζήτημα της χρεοκοπίας, της κρίσης, των μνημονίων;

Οι μεν θα στηρίζουν τις επιλογές της πρώτης διακυβέρνησης, οι δε τις επιλογές της συγκυβέρνησης. Μια στήριξη που γίνεται πολλές φορές με γηπεδικούς όρους και συνθήματα, με μοναδικό σκοπό να επιβεβαιώσει την πολιτική τους άποψη και παρουσία.

Η πολιτική δεν είναι ή άσπρο ή μαύρο. Δεν μπορεί να φταίει ή μόνο ο Παπανδρέου ή μόνο ο Βενιζέλος. Δεν μπορεί κάποιοι να θέλουν να μας τραβήξουν στο ΣΥΡΙΖΑ και κάποιοι στον Μητσοτάκη. Σίγουρα υπάρχει και κάτι ενδιάμεσα. Κάτι που πρέπει να συνθέσει και όχι να διαιρέσει. Κάτι που πρέπει να προσθέσει και όχι να βάζει διαχωριστικές γραμμές ή εμείς ή αυτοί.

Αλήθεια, πόσο δύσκολο είναι για τον προοδευτικό χώρο να βγάλει ένα κοινό αφήγημα για την κρίση, τα αίτια της και την προοπτική της χώρας. Δεν είναι εύκολο, όσο παραμένουμε οπαδοί. Πρέπει να δούμε ποιο πρόσωπο μπορεί να εκφράσει τους περισσότερους, αν όχι όλους.

Αυτός που θα καταφέρει να εκφράσει τον περισσότερο από κόσμο, θα καταφέρει να διαμορφώσει το αφήγημα του προοδευτικού χώρου, το οποίο θα αντιπαρατεθεί στο αφήγημα της συντηρητικής παράταξης, που βολεύει και το Μητσοτάκη και τον Τσίπρα.

Η κρίση έφερε το μνημόνιο ή το μνημόνιο την κρίση; Ο ΣΥΡΙΖΑ και η Νέα Δημοκρατία, κατάφεραν στον πρώτο γύρο να κερδίσουν την κοινή γνώμη και να μας πείσουν ότι το μνημόνιο έφερε την κρίση, απαλλάσσοντας στην ουσία τη διακυβέρνηση του 2004-2009 από όλες τις ευθύνες της.

Τώρα όμως πρέπει να ξεκινήσει ο δεύτερος γύρος. Τώρα η δημοκρατική προοδευτική παράταξη πρέπει να εκφράσει ένα κοινό ενιαίο αφήγημα, αφήνοντας πίσω τις έριδες του παρελθόντος.

Αλήθεια ποιος μπορεί να εκφράσει καλύτερα αυτό το ενιαίο αφήγημα; Ποιος μπορεί να συνθέσει και να μην βάλει νέες διαχωριστικές γραμμές; Ποιος μπορεί να δώσει μία προοπτική ενίσχυσης του χώρου, με κόσμο και κοινωνικές δυνάμεις που καλώς ή κακώς είχαν γυρίσει την πλάτη τους στο χώρο;

Νομίζω ότι προοπτικά την ανάγκη αυτή μπορεί να την καλύψει ο δήμαρχος Καμίνης. Δεν θα μπω σε πιο τεχνικές και πολιτικές λεπτομέρειες. Ούτε θα κρίνω το έργο του στην Αθήνα.

Στη συγκεκριμένη συγκυρία, το πλέον βασικό είναι ο εκφραστής του όλου και όχι του μερικού.  Και εκτιμώ ότι το μεγαλύτερο υποσύνολο του όλου μπορεί να το συσπειρώσει ένα στέλεχος πολιτικό, που ούτε εσωκομματικές έριδες δημιούργησε, ούτε μπορεί η κοινωνία να του χρεώσει το αμαρτωλό παρελθόν του χώρου μας.

Διεύρυνση χρειαζόμαστε και όχι απλή διαχείριση.