Η επόμενη μέρα.

Προσεχώς στις οθόνες μας το σκηνικό που πάει να στηθεί θα είναι καθαρά διπολικό μεταξύ του ΣΥΡΙΖΑ και της Νέας Δημοκρατίας.

Από τη μια ο ΣΥΡΙΖΑ, θα προσπαθήσει να εγκλωβίσει τους ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ επενδύοντας στην αντιδεξιά τους καταβολή και προσπαθώντας να το παίξει η νέα σοσιαλδημοκρατική δύναμη.

Από την άλλη η Νέα δημοκρατία θα ανατρέξει στο ακροατήριο του κέντρου, επενδύοντας ότι έχει φύση αντίθετη νοοτροπία από τον Τσιπρα και την παρέα του. Άλλωστε οι διαρκείς κόντρες στελεχών του ΠΑΣΟΚ με τον ΣΥΡΙΖΑ, ενισχύει διαρκώς ένα τοίχος που ορθώνεται ανάμεσα στους δύο χώρους και μετατρέπει σε ευκολότερη ψήφο, την ψήφο προς τον μετριοπαθή Κυριάκο Μητσοτάκη.

Και τον ίδιο τον Τσίπρα και τον Μητσοτάκη, τους ευνοεί η λογική της συνολικής ευθύνης του ΠΑΣΟΚ για όλα τα δεινά της οικονομίας και λόγω των ετών εξουσίας του, αλλά και λογω του πρώτου μνημονίου. 
Ειδικά η ιστορία του πρώτου μνημονίου θα γίνει καθημερινότητα πλέον, βασιζόμενη σε μια γραφική ανάλυση της ίδιας της παραδοχής του Δ.Ν.Τ., αλλά και στην κλασσική επιφανειακή ανάλυση που διαχρονικά κάνει η ελληνική κοινωνία.

Ειδικά στην προσπάθεια κατάληψης του Κεντρώου χώρου και συσπείρωσης της κεντροδεξιάς σιγά σιγά θα γινόμαστε και μάρτυρας δικαίωσης του Σαμάρα από δημοσιογράφους και δήθεν ουδέτερους παρατηρητές. Με αυτόν τον τρόπο, η ψήφος προς τη Νέα Δημοκρατία θα επιχειρηθεί να απενοχοποιηθεί ακόμη περισσότερο για τους άλλοτε ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ, που σε καμία περίπτωση δεν ταυτίζονται με τον Τσίπρα.

Όσο αναφορά τον κεντρώο χώρο;  Στον κεντρώο χώρο όσο συνεχίζεται το γαϊτανάκι των συσχετισμών και των επιτροπών διαλόγου, όσο συνεχίζεται αυτή η καθυστέρηση της  ολοκλήρωσης μιας διαδικασίας που κρατάει χρόνια, και κυρίως όσο οι περισσότεροι θεωρούν εαυτούς αρχηγούς και στρατηγούς, απλά θα υπογράψουμε την ταφόπλακα μας.

Τελικά αποδεικνύεται πολύ δύσκολη ενέργεια να αποβάλλει κανείς τον κυβερνητισμό που κουβαλούσε όλα αυτά τα χρόνια.

Δεν είμαι πλέον αισιόδοξος καθώς όσο περνάει ο καιρός σταθεροποιείται το δίπολο και δεν διαβλέπω ειλικρινείς προθέσεις από όσους μπορούν να επηρεάσουν καταστάσεις.

Ποιος ξέρει όμως;

Ισως ένα πρόωρο τέλος, να σημάνει μια νέα αρχή

Πικ εν Ρολ

Ξεπερνώντας  τις οπαδικές καζούρες, όταν έχουμε μεταγραφές όπως η σημερινή του Μπουρούση, ας ρίξουμε μία ματιά στο φετινό σχεδιασμό του Παναθηναικού αλλά και του Ολυμπιακού.

Μετά την αποχώρηση του Δημήτρη Διαμαντίδη, το μεγάλο έλλειμμα του Παναθηναικού ήταν η απουσία ενός ηγέτη στο ρόστερ της ομάδας. Ο Γιάννης ο Μπουρούσης ικανοποιεί δύο βασικά αξιώματα, που θα είναι χρήσιμα στον φετινό Παναθηναικό. Είναι ηγετικός χαρακτήρας και δεν πιάνει θέση ξένου.

Το δεύτερο είναι ακόμη πιο σημαντικό, αν σκεφτούμε ότι μια αδυναμία της ομάδας του Παναθηναικού ήταν η έλλειψη ενός βασικού κορμού ελλήνων παικτών. Τώρα με τη μεταγραφή του Μπουρούση, γίνεται προσπάθεια να δημιουργηθεί ένας τέτοιος κορμός μαζί με τον Καλάθη, τον Παππά, το Φώτση και το Χαραλαμπόπουλο.

Αν στους παραπάνω παίκτες προσθέσουμε και τους ξένους που έχει αυτή τη στιγμή η ομάδα, δημιουργείται ένα σύνολο περίπου δέκα αξιόμαχων παικτών που δείχνει ικανότερη από την περσινή ομάδα. Χωρίς να μετράμε τις δύο τελευταίες προσθήκες ξένων παικτών.

 Υ.γ.1: ο Παναθηναικός έχει κάνει μία σοβαρή προσπάθεια ενίσχυσης της ομάδας. Είναι λογικό να δίνει ελπίδα στο κοινό του, καθώς είμαι βέβαιος δεν περιμένανε τέτοια εξέλιξη στο μεταγραφικό τομέα.

Υ.γ.2: ο Ολυμπιακός μετά την ανανέωση κινείται αρκετά χαλαρά ακόμη. Έχει ένα σύνολο και έναν προπονητή που γνωρίζονται πλέον αρκετά χρόνια. Είναι σαφές ότι η ποιότητα των παικτών που θα φέρει στο 2 και στο 4, θα κρίνει πόσο ανταγωνιστικός θα είναι σε επίπεδο euroleague.

Υ.γ.3: πέρα από τη fener και τη Τσσκα, πιστεύω ότι οι υπόλοιπες ομάδες θα κινηθούν πάνω κάτω στο ίδιο επίπεδο. Αναμένουμε να δούμε και τις μεταγραφές των ισπανικών ομάδων και κυρίως της Real και της Barca. Είναι ευκαιρία να κάνουν καλό πλασάρισμα οι δικές μας ομάδες.

Υ.γ.4: για εθνική τι να πούμε; Είναι κρίμα αυτή η ομάδα να μην μπορεί να κερδίσει ένα νοκ άουτ ματς από το 2009. Κρίμα