Η επόμενη μέρα

Η διαδικασία των εκλογών για την ανάδειξη του επικεφαλής της Κεντροαριστεράς, βρήκε το κοινό του προοδευτικού χώρου με ένα γλυκόπικρο χαμόγελο.

Το χαμόγελο της μεγάλης συμμετοχής της πρώτης Κυριακής, ακολούθησε μία αμηχανία λόγω των λιγότερων ψηφοφόρων της δεύτερης αναμέτρησης, αλλά και μίας απαξίωσης στα social media εξαιτίας της επικράτησης των υποψηφιοτήτων με έντονο πασοκικό χαρακτήρα.

Η άποψη μου ότι ένας βασικός κίνδυνος που ελλοχεύει σε αυτήν την προσπάθεια, είναι να καταστεί η όλη προσπάθεια μία επανασυσπέιρωση των στελεχών και των οπαδών του ΠΑΣΟΚ. Να περάσει δηλαδή σαν μήνυμα στην κοινωνία, ότι η πολυδιαφημιζόμενη ανασυγκρότηση της Κεντροαριστεράς, δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένα πυροτέχνημα, μία επικοινωνιακή φούσκα του ΠΑΣΟΚ.

Ποια πρέπει να είναι η επόμενη μέρα του νέου φορέα για να πρωταγωνιστήσει στον πολιτικό χάρτη;

Βασική συνθήκη είναι ότι η ολοκλήρωση του εγχειρήματος δεν θα αποτελέσει και αυτή μια μακρόχρονη διαδικασία. Τώρα που ο κόσμος της παράταξης είναι ζεστός, οφείλει, κατά κύριο λόγο η κ. Γεννηματά, να προχωρήσει στο ιδρυτικό συνέδριο του φορέα. Είτε πρόκειται για ενιαίο φορέα, είτε για μία συνομοσπονδία κομμάτων, τάσεων και κινήσεων, η διαδικασία οφείλει άμεσα να ολοκληρωθεί.

Η αέναη διαδικασία μίας ανασυγκρότησης, εκφυλίζει και διακωμωδεί το εγχείρημα.

Η ολοκλήρωση με όρους σύνθεσης, θα δημιουργήσει στο βαθμό που θα τα καταφέρει η ηγεσία, ένα νέο αφήγημα, το οποίο θα υπηρετήσουν και θα υπερασπιστούν συνολικά τα στελέχη του νέου φορέα.

Προς την κατεύθυνση αυτή, εκτιμώ ότι συμβολικές κινήσεις, όπως ενοποίηση ή στενή συνεργασία των κοινοβουλευτικών ομάδων του ΠΑΣΟΚ και του Ποταμιού είναι αναγκαίες, τόσο για την ουσία της ενιαίας φωνής μέσα στη Βουλή, όσο και για την έξωθεν καλή μαρτυρία.

Δεύτερη σημαντική συνθήκη, είναι αν θα καταφέρει η νέα ηγεσία να κεφαλαιοποιήσει την τεράστια δυναμική που κατέδειξαν οι χιλιάδες φίλοι και στελέχη που τις δύο Κυριακές συνέβαλαν καθοριστικά στην ολοκλήρωση της εκλογικής διαδικασίας. Είναι ένα μεγάλο ανθρώπινο κεφάλαιο, σε μία εποχή πλήρους απαξίωσης των κομμάτων και της πολιτικής, να συγκεντρώνονται ή και να κινητοποιούνται τόσοι άνθρωποι και εθελοντικά να προσφέρουν το χρόνο τους σε μία τέτοια διαδικασία. Αποτελούν εγγύηση ότι υπάρχει ενεργό έμψυχο δυναμικό το οποίο αν καταφέρει να το εμπνεύσει και να το καθοδηγήσει η ηγεσία, μπορεί να επικοινωνήσει το φορέα σε κάθε γειτονιά και επαγγελματικό χώρο.

Συνοψίζοντας και σεβόμενος το αποτέλεσμα των εκλογών, καταλήγω σε δύο ζητήματα που πρέπει να σκεφτεί η ηγεσία: 1. Την άμεση ολοκλήρωση των διαδικασιών  και 2. Την εκμετάλλευση του συνόλου του στελεχιακού δυναμικού με όρους πολιτικούς και οργανωτικούς.

Ευριβιάδης Ελευθεριάδης

Ελεύθερος επαγγελματίας, owner Newn Webradio

Το μέρισμα των εκλογων

Ένα εικοσιτετράωρο μετά τις εκλογές, προσπάθησα ψύχραιμα να βγάλω κάποια συμπεράσματα.

Δεν θέλω να είμαι ούτε από αυτούς που θριαμβολογούν, ούτε από αυτούς που κακομοίρικα μηδενίζουν τα πάντα.

Καταρχήν, ήταν η πιο καθαρή και διαφανής διαδικασία, που έχω παρατηρήσει όσα χρόνια θυμάμαι τον εαυτό μου, να συμμετέχει σε τέτοιες εκλογές.

Η ευθύνη αλλά και τα συγχαρητήρια, ανήκουν στον κ. Αλιβιζάτο και την επιτροπή του, που διοργάνωσαν όλη αυτή τη διαδικασία χωρίς μομφές και παρατράγουδα. Η προοδευτική παράταξη μετά το άνοιγμα των διαδικασιών που ξεκίνησε το 2004, και ακολούθησαν τα υπόλοιπα κόμματα, πρωτοτύπησε και με τα δύο τηλεοπτικά ντιμπέιτ, και με την online διασφάλιση της ψηφοφορίας.

Επιπλέον σημαντικό, η μεγαλύτερη μέχρι τώρα διασπορά εκλογικών τμημάτων στο εξωτερικό, σε ολόκληρο τον πλανήτη.

Τι κρατάω εγώ από αυτές τις εκλογές:

1.       Η συμμετοχή, σίγουρα ξεπέρασε τις προσδοκίες όλων. Ο στόχος ξεπεράστηκε, από μόνο του αυτό, δίνει ένα τόνο επιτυχίας, αλλά και αισιοδοξίας για το χώρο.

2.       Η μεγάλη συμμετοχή οφείλεται κατά τη γνώμη μου σε αρκετούς και διαφορετικούς λόγους. Αφενός  στους πολλούς και σοβαρούς υποψηφίους, που κινητοποίησαν στελέχη και φίλους σε ολόκληρη τη χώρα, και αυτοί με τη σειρά τους κινητοποίησαν όλη αυτή τη μεγάλη μάζα. Γεγονός που σε καμία περίπτωση δεν είναι ούτε αρνητικό, ούτε μεμπτό.

3.       Δεύτερη αιτία της συμμετοχής είναι η μεγαλύτερη πολιτικοποίηση που παρουσιάζει ο χώρος της κεντροαριστεράς, δημιουργώντας ένα μεγάλο σύνολο ενεργών πολιτών, που εύκολα θα κινητοποιηθούν σε διαδικασίες εσωκομματικών εκλογών.

4.       Τρίτη αιτία είναι το ξέσπασμα, που κατά τη γνώμη μου ζητούσε ο ενεργός κόσμος του προοδευτικού χώρου. Ένα ξέσπασμα, που προέρχεται από την πίεση που δέχτηκε ο κόσμος αυτός, λόγω τα συνεπής στάσης που κράτησε στα χρόνια της κρίσης. Ξέσπασμα που προήλθε και από την πολύχρονη αναμονή σχετικά με την περιβόητη ανασυγκρότηση της Κεντροαριστεράς.

5.       Στις εκλογές αυτές, νομίζω ότι το κέντρο σε μεγάλο βαθμό γύρισε την πλάτη του στην υπόθεση Κεντροαριστερά. Ήταν κατά κάποιο τρόπο εσωτερική υπόθεση. Αυτό φάνηκε κυρίως από το μικρό ποσοστό του Σταύρου Θεοδωράκη, αλλά και από τα υψηλά ποσοστά των κατεξοχήν υποψηφίων που προέρχονται από το ΠΑΣΟΚ, της Φώφης Γεννηματά και του Νίκου Ανδρουλάκη.

6.       Είναι περίεργο, αλλά για να μην εξελιχθεί η όλη υπόθεση σε ένα πράσινο ΚΚΕ, με 200,000 ενεργά μέλη και μόνο διπλάσιες ψήφους στις Εθνικές εκλογές, πρέπει να σηματοδοτηθεί μία αλλαγή, ένα νέο ξεκίνημα. Καλώς ή κακώς, νέο πολιτικό ακροατήριο στην υπόθεση αυτή έφεραν οι Θεοδωράκη και Καμίνης. Δεν είναι αμελητέα η δεξαμενή τους αθροιστικά, 25%, αλλά είναι ιδιαίτερα δύσκολο η νέα ηγεσία να μπορέσει να τους κρατήσει συνολικά, καθώς το πολιτικό φάσμα άνοιξε αρκετά αλλά με σαφή επικράτηση του «πασοκικού» προσήμου.

7.       Σε μία τέτοια εποχή, κρίσης οικονομικής και πολιτικής, είναι πάρα πολύ σημαντικό ότι χιλιάδες άτομα επέλεξαν να κάτσουν και να στελεχώσουν τις χίλιες και κάλπες σε όλη τη χώρα. Πρόχειρα εκτιμώντας, πάνω από 8.000 άτομα βόηθησαν να πραγματοποιηθούν αυτές τις εκλογές χωρίς προβλήματα. Από τις εφορευτικές επιτροπές, τους χειριστές των tablets, μέχρι και τους αντιπροσώπους των υποψηφίων, όλοι αυτοί οι ενεργοί πολίτες αφιέρωσαν μία ολόκληρη μέρα για αυτό το πολιτικό γεγονός.

Δεν ξέρω πόσο μεγάλο θα είναι το αποτέλεσμα αυτής της ιστορίας. Πέρα από τις προσωπικές επιλογές, και με ένα μεγάλο μειονέκτημα να είναι η ηλικιακή κατανομή των ψηφοφόρων, η υπόθεση νέος φορέας έχει ενδιαφέρον.  Σίγουρα έδειξε ότι κάτι παραμένει ζωντανό στο χώρο που πολιτικά πρωταγωνίστησε στη μεταπολίτευση. Έχει τόσο ενδιαφέρον και αγωνία για πολλούς, που μέχρι και τον Πρωθυπουργό ώθησε να προσπαθήσει να «κλέψει» την παράσταση μοιράζοντας άρον άρον το κοινωνικό μέρισμα.

Τι μας έμεινε από το χθεσινό debate;

Δύο είναι τα βασικά συμπεράσματα από το debate της  Δευτέρας 30/10.

Το πρώτο είναι ότι φαίνεται ότι η πλειοψηφία των υποψηφίων, κινείται σε ένα κλίμα αντίθεσης σχετικά με την απλή αναλογική. Αυτό σημαίνει ότι τουλάχιστον θα υπάρξει σύμπλευση αναφορικά με την αλλαγή του εκλογικού νόμου. Το αφήνουμε αυτό, καθώς θα μας απασχολήσει στο μέλλον.

Το δεύτερο και ίσως πιο άμεσο, είναι η διαφωνία σχετικά με την ένωση ή όχι των Κοινοβουλευτικών ομάδων του Ποταμιού και της ΔΗ.ΣΥ. .

Διαμορφώνονται δύο στρατόπεδα σκέψης. Από τη μία οι ήδη επικεφαλής των Κοινοβουλευτικών ομάδων, Φώφη Γεννηματά και Σταύρος Θεοδωράκης. Από την άλλη οι υπόλοιποι υποψήφιοι, με περισσότερο εκδηλωτικούς τους Γιώργο Καμίνη και Νίκο Ανδρουλάκη.

Όσα τεχνικά και κοινοβουλευτικά ζητήματα και να αναφέρει, σχετικά με τη μη ενοποίηση, στην κοινή γνώμη μένει μόνο ένα συμπέρασμα. Ότι Γεννηματά και Θεοδωράκης, θέλουν και τη πίτα ολόκληρη και το σκύλο χορτάτο. Εξηγούμαι, θεωρώ ότι υπάρχουν και σοβαρά επιχειρήματα σχετικά με το να διατηρηθεί η αυτονομία των Κοινοβουλευτικών ομάδων. Αλλά κυρίαρχο ζήτημα αποτελεί η εικόνα. Και η εικόνα της πολυδιάσπασης τρομάζει.

Στην κεντροαριστερά υπάρχει ένα τεράστιο μειονέκτημα. Ο συνδικαλισμός. Έτσι αντιμετωπίζουν όλα τα στελέχη της κάθε συζήτηση. Βάζουν τεχνικά και μικροπολιτικά επιχειρήματα, αλλά ξεχνάνε ότι την κοινωνία δεν την αγγίζουν ούτε οι χρόνοι ομιλίας των Βουλευτών, ούτε οι συμμετοχές στις επιτροπές της Βουλής. Η κοινωνία, όπως έχει αποδειχτεί τα τελευταία χρόνια, κάνει απλές κρίσεις. Και έτσι αντιμετωπίζει τη μη ένωση των Κοινοβουλευτικών ομάδων. Ως διατήρηση των κεκτημένων, των χωραφιών μας.

Αν δεν πιστεύουν τις κριτικές των στελεχών, ας κάνουν μία βόλτα σε καμία γειτονιά και σε κανένα καφενείο.

Τι άλλαξε μέσα σε έξι χρόνια;

Τη θυμάμαι την παρέλαση του 11 στη Θεσσαλονίκη.

Τότε που ο “αυθόρμητος” αγανακτισμένος κόσμος διέκοψε την παρέλαση, εισβάλλοντας στο χώρο μπροστά από τους επισήμους.

Τότε που το αγανακτισμένο πλήθος ήταν ένα άθροισμα από συριζανελ, Χρυσαυγιτών και όλων όσων δίνανε τον  αντιμνημονιακο τους αγώνα.

Αλήθεια που χάθηκαν σήμερα όλοι αυτοί;

Παίζει μήπως ρόλο που με την επιχειρηματολογία τους καταλάβανε την εξουσία;

Και μήπως σήμερα κρύβονται στην εξουσία τους;  ήταν επαναστάτες χωρίς αιτία;

Ποτέ άλλοτε τόσοι λίγοι δεν είπανε τόσα ψέματα σε τόσο πολύ κόσμο για όσο πολύ χρόνο.

Τι είδαμε στις τέσσερις πρώτες αγωνιστικές στην Euroleague;

Θα ξεκινήσω ανάποδα την αποτίμηση των μέχρι τώρα αποτελεσμάτων. Τα λεφτά δεν φέρνουν μόνα τους την ευτυχία και αυτό φαίνεται πολύ στην περίπτωση των Εφές και Μπασκόνια. Τι Ντελφίνο, τι Ντάνστον, οι ομάδες αυτές πληρώσανε ένα κουβά λεφτά, πήρανε παίκτες που τους ήθελαν και οι δικές μας ομάδες, και είναι στο 0-4. Δεν θα μείνουν εκεί, αλλά τουλάχιστον για τη Μπασκόνια, πιστεύω ότι έχασε το τρένο της οχτάδας. Και ας είναι νωρίς ακόμη.

Επόμενο γκρουπ ομάδων. Μάλαγα, Μιλάνο, Μπάμπεργκ, Ερυθρός Αστέρας, Ζαλγκίρις. Ομάδες που σίγουρα θα κάνουν την έκπληξη, σίγουρα θα ιδρώσουν οι περισσότεροι να περάσουν από την έδρα τους. Και όποια από τις πρωταγωνίστριες ομάδες καταφέρει να φέρνει διπλά σε αυτές τις έδρες, θα έχει μεγάλο πλεονέκτημα για την οχτάδα αρχικά.

Μακάμπι και Χίμκι, θα είναι μεγάλα ερωτηματικά, καθώς θεωρητικά μπορεί να μην έχουν ταβάνι, αλλά τους λείπει αυτό το κάτι, που θα σε κάνει να συγκινηθείς μαζί τους. Μεγάλη σημασία θα έχει η διάρκεια τους, την οποία προσωπικά αμφισβητώ. Η Χίμκι μπορεί να έχει ένα σούπερσταρ, τον Ζβεντ, αλλά πόσα ματς μπορεί να σου πάρει ένας μόνο παίχτης;

Μεγαλύτερο ερωτηματικό είναι η Μπαρτσελόνα. Σαν να έχει υπνωτιστεί τα τελευταία χρόνια. Ένα βήμα μπρος και ενάμιση πίσω. Δύσκολα να κάνει το μπαμ προς τα πάνω. Αντιθέτως η Βαλένθια δείχνει ότι ήρθε για να μείνει. Πρωταθλήτρια στο πιο δύσκολο πρωτάθλημα της Ευρώπης, με πολύ καλή ομάδα. Αν έπαιζα στοίχημα για συμμετοχή στο φαιναλ-φορ έκπληξη, αυτή θα στοιχημάτιζα.

Η τριάδα Ρεάλ-Φενερ-ΤΣΚΚΑ, φαίνεται ότι είναι ένα κλικ πιο πάνω από όλες τις υπόλοιπες ομάδες και φέτος. Δεν βρίσκω τον τρόπο με τα ρόστερ που διαθέτουν να μείνουν εκτός αρχικής τετράδας.

Ποιοι μπορούν να συμπληρώσουν την τετράδα λοιπόν; Οι ελληνικές ομάδες. Ο Ολυμπιακός είναι μια πολύ καλοδουλεμένη ομάδα, με μεγάλη συνοχή και ομοιογένεια. Ξεκίνησε πολύ δυνατά, χωρίς βέβαια αυτό να σημαίνει κάτι για τη συνέχεια. Απλά μέχρι την τέταρτη αγωνιστική έκανε σχεδόν τα αυτονόητα. Κέρδισε 3 ματς στην έδρα του, και έκανε ένα καλό διπλό (Μακάμπι) σε μία έδρα που πολλοί θα αφήσουν το βαθμό της νίκης.

Ο Παναθηναικός και φέτος, δείχνει ότι θα ζήσει και θα πεθάνει με το νόμο του ΟΑΚΑ. Πολύ πιθανό να κάνει 13-15 νίκες και μετά να κυνηγήσει τις υπόλοιπες 5-6 εκτός έδρας νίκες που μπορούν να τον φέρουν στην πρώτη τετράδα.

Αυτή είναι η γενική εικόνα των τεσσάρων πρώτων αγωνιστικών. Πάντως βλέπουμε πιο επιθετικό μπάσκετ και αυτό είναι κάτι που θα το κάνει το φετινό πρωτάθλημα, σίγουρα πιο επιθετικό.

Το κοινό αφήγημα.

Είναι αξιοσημείωτη η συσπείρωση που παρουσιάζουν πάντα τα στελέχη της Νέας Δημοκρατίας. Η προσπάθεια υπεράσπισης των πεπραγμένων όλων των κυβερνήσεων της συντηρητικής παράταξης, ξεκινάει από την κορυφή. Ποτέ δεν θα ακούσαμε τον εκάστοτε Πρόεδρο της Νέας Δημοκρατίας, να μην υπερασπίζεται κάποιον προκάτοχο του. Ακόμη καλύτερα, δεν θα τον ακούσουμε ποτέ να τον  κατηγορεί για κάτι. Εδώ ο Κώστας Καραμανλής, με τις γνωστές του ευθύνες στο ζήτημα της χρεοκοπίας της ελληνικής οικονομίας, χαίρει τεράστιας εκτίμησης σε όλο το φάσμα των δεξιών ψηφοφόρων, καθώς ένα πέπλο προστασίας από όλα τα στελέχη της Νέας Δημοκρατίας τον καλύπτει διαρκώς.

Και από την άλλη πλευρά τι; Τα πισώπλατα μαχαιρώματα, η εσωστρέφεια, οι διασπάσεις είναι στο DNA των στελεχών της Κεντροαριστεράς. Η έλλειψη κοινού αφηγήματος είναι το μεγαλύτερο μείον στην προσπάθεια ενοποίησης του χώρου.

Πως πραγματικά, θα ενοποιήσεις πολιτικά και οργανωτικά ένα χώρο, όταν τα ίδια τα στελέχη δεν έχουν μία κοινή στάση, μία κοινή θέση στο ζήτημα της χρεοκοπίας, της κρίσης, των μνημονίων;

Οι μεν θα στηρίζουν τις επιλογές της πρώτης διακυβέρνησης, οι δε τις επιλογές της συγκυβέρνησης. Μια στήριξη που γίνεται πολλές φορές με γηπεδικούς όρους και συνθήματα, με μοναδικό σκοπό να επιβεβαιώσει την πολιτική τους άποψη και παρουσία.

Η πολιτική δεν είναι ή άσπρο ή μαύρο. Δεν μπορεί να φταίει ή μόνο ο Παπανδρέου ή μόνο ο Βενιζέλος. Δεν μπορεί κάποιοι να θέλουν να μας τραβήξουν στο ΣΥΡΙΖΑ και κάποιοι στον Μητσοτάκη. Σίγουρα υπάρχει και κάτι ενδιάμεσα. Κάτι που πρέπει να συνθέσει και όχι να διαιρέσει. Κάτι που πρέπει να προσθέσει και όχι να βάζει διαχωριστικές γραμμές ή εμείς ή αυτοί.

Αλήθεια, πόσο δύσκολο είναι για τον προοδευτικό χώρο να βγάλει ένα κοινό αφήγημα για την κρίση, τα αίτια της και την προοπτική της χώρας. Δεν είναι εύκολο, όσο παραμένουμε οπαδοί. Πρέπει να δούμε ποιο πρόσωπο μπορεί να εκφράσει τους περισσότερους, αν όχι όλους.

Αυτός που θα καταφέρει να εκφράσει τον περισσότερο από κόσμο, θα καταφέρει να διαμορφώσει το αφήγημα του προοδευτικού χώρου, το οποίο θα αντιπαρατεθεί στο αφήγημα της συντηρητικής παράταξης, που βολεύει και το Μητσοτάκη και τον Τσίπρα.

Η κρίση έφερε το μνημόνιο ή το μνημόνιο την κρίση; Ο ΣΥΡΙΖΑ και η Νέα Δημοκρατία, κατάφεραν στον πρώτο γύρο να κερδίσουν την κοινή γνώμη και να μας πείσουν ότι το μνημόνιο έφερε την κρίση, απαλλάσσοντας στην ουσία τη διακυβέρνηση του 2004-2009 από όλες τις ευθύνες της.

Τώρα όμως πρέπει να ξεκινήσει ο δεύτερος γύρος. Τώρα η δημοκρατική προοδευτική παράταξη πρέπει να εκφράσει ένα κοινό ενιαίο αφήγημα, αφήνοντας πίσω τις έριδες του παρελθόντος.

Αλήθεια ποιος μπορεί να εκφράσει καλύτερα αυτό το ενιαίο αφήγημα; Ποιος μπορεί να συνθέσει και να μην βάλει νέες διαχωριστικές γραμμές; Ποιος μπορεί να δώσει μία προοπτική ενίσχυσης του χώρου, με κόσμο και κοινωνικές δυνάμεις που καλώς ή κακώς είχαν γυρίσει την πλάτη τους στο χώρο;

Νομίζω ότι προοπτικά την ανάγκη αυτή μπορεί να την καλύψει ο δήμαρχος Καμίνης. Δεν θα μπω σε πιο τεχνικές και πολιτικές λεπτομέρειες. Ούτε θα κρίνω το έργο του στην Αθήνα.

Στη συγκεκριμένη συγκυρία, το πλέον βασικό είναι ο εκφραστής του όλου και όχι του μερικού.  Και εκτιμώ ότι το μεγαλύτερο υποσύνολο του όλου μπορεί να το συσπειρώσει ένα στέλεχος πολιτικό, που ούτε εσωκομματικές έριδες δημιούργησε, ούτε μπορεί η κοινωνία να του χρεώσει το αμαρτωλό παρελθόν του χώρου μας.

Διεύρυνση χρειαζόμαστε και όχι απλή διαχείριση.