Εμείς και οι άλλοι

 Καταλάβατε γιατί εμείς οι Πασοκοι, οι κέντρο αριστεροί, είμαστε λιγουλακι διαφορετικοί από τους υπόλοιπους;

Γιατί ούτε προδότες λέγαμε όσους υπέγραψαν μνημόνια, ούτε ταυτιζουμε την παιδεραστία με έναν πολιτικό χώρο, ούτε αφήνουνε αισχροτατες αιχμές για πολιτικούς αντιπάλους για λίγα κλικ, ούτε δηλητηριαζουμε την κοινωνία με κατηγορίες, ούτε προσπαθούμε να διχασουμε για να επιβιώσουμε πολιτικά.

Δείτε πως εξελίσσεται η πολιτική κόντρα ανάμεσα στην κυβέρνηση και στους Συριζαίους, με εκατέρωθεν υπονοούμενα και κατηγορίες, με μοναδικό σκοπό να ταλιμπανισουν τα ακροατήρια τους.

Αλήθεια έχει η παρενόχληση κομματική ή ιδεολογικη ταύτιση; προφανώς και όχι. Και ακριβώς επειδή δεν θα πρεπει να μπούμε σε αυτήν ηθική παρακμή, για αυτό και δεν είμαστε όλοι ίδιοι.

Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα.

 Η ιστορία με την υπερψήφιση του νόμου του Χρυσοχοιδη για τις διαδηλώσεις επισημαίνει κάποια κρίσιμα πολιτικά χαρακτηριστικά :

1. Την αδιαμφισβήτητη διπολική τάση των στελεχών και των φίλων του Κινήματος Αλλαγής ανάμεσα σε έναν αντισυριζαισμο και σε μια αντιδεξιά στάση.
2. Η οποιαδήποτε πολιτική απόφαση, δεν κρίνεται ως πολιτική επιλογή αλλά πάντα ως κλείσιμο ματιού στη μία ή στην άλλη πλευρά.
3. Είναι πολύ δύσκολο το κίνημα αλλαγής να βρει χώρο έκφρασης αναμεσα στην αριστερά του σύριζα και την νοικοκυροσυνη που εκφράζει ο Μητσοτάκης.
4. Οι περισσότεροι, όχι όλοι, που επικρίνουν την υπερψήφιση του νόμου, όπως και οι περισσότεροι που επιδοκιμαζουν, έχουν προ καιρού επιλέξει να ταυτίζονται με την πλευρά του ΣΥΡΙΖΑ ή του Μητσοτάκη αντίστοιχα.
5. Στην ουσία της πολιτικής, είναι πολύ δύσκολο για ένα σοσιαλδημοκρατικο κόμμα να ταυτιστεί και να ταυτίζεται με μια κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας. Αλλά δεν έχουμε 1980. Ειδικά όταν το αυτονόητο περνάει μετά από προτάσεις του ίδιου του κόμματος σου.
Πολύ δύσκολα μπορούμε να ισορροπησουμε δυστυχώς ανάμεσα στην ελευθερία της διαμαρτυρίας και στο σεβασμό της καθημερινότητας των πολιτών. Και μάλιστα ένα μικρό κόμμα να το επικοινωνήσει.

Τείνω ότι δεν έπρεπε να πατάμε τις μπανανοφλουδες της κυβέρνηση

“Η αναστολή της αναστολής”

 Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Έχει κλείσει η επιχείρηση σου με απόφαση στις 11 Μαρτίου και σωστά. Ο εργαζόμενος σε αυτήν την επιχείρηση λογικά πληρώθηκε τέλη Φεβρουαρίου, αρχές Μαρτίου. Πέρασε πάνω από ενάμιση μήνας, στην καλύτερη, για να πληρωθείς για ενάμιση μήνα 800 ευρώ.

Και ενώ η επιχείρηση συνεχίζει να υπολειτουργει η κυβέρνηση σου έχει τάξει 530 ευρώ.
Και σε πάει από αρχές Ιούνη, σε 10 Ιούνη, μετά σε 12, και ενώ σήμερα κάποιος κόσμος περίμενε πως και πως να πληρωθεί, του λένε από Δευτέρα.

Δεν είναι όλα εγκαίνια σε πλατείες ή αγιασμοι σε αγάλματα, ή τηλεοπτικές εμφανίσεις. Υπάρχει και απλός κόσμος που περίμενε να πληρωθεί. Για αυτόν τον κόσμο τα κανάλια δεν είπανε και πολλά.

“Ζητείται αυτοκριτική”

 Τα ζητήματα δικαιωμάτων, δημοκρατίας και συμβολισμών σε περιόδους πανδημίας και οικονομικής κατάρρευσης, ενδεχομένως για την πλειοψηφία της κοινωνίας να είναι ψιλά γράμματα και υψηλή πολιτική.Ωστόσο κάθε προοδευτικό πολίτη και πόσο μάλλον κάποιον που ασχολείται με την πολιτική θα πρέπει όχι μόνο να τον ενδιαφέρουν, αλλά και να αποτελούν και σταθερό σημείο σύγκρουσης και “διαμάχης”.

Η γενίκευση και το “τσουβάλιασμα” είναι μία τακτική που συνήθως βολεύει αυτούς που δεν έχουν μία πολιτική συγκρότηση και κουλτούρα στο να συζητήσουν βαθιά και αναλυτικά ένα κοινωνικό φαινόμενο ή μία πολιτική μεταρρύθμιση.Γενικεύσεις ακούσαμε πάρα πολλές, και ας διαψεύστηκαν όλες, από τις εποχές των μνημονίων.

Σήμερα μία τέτοια γενίκευση είναι η εγκληματικότητα στα πανεπιστήμια και η ανάγκη ύπαρξης αστυνομικής δύναμης, μέσα σε αυτά.Να ξεκινήσουμε με δύο βασικές παραδοχές, που σπάνια αναφέρει κάποιος:Πρώτον, κανένας δημοκρατικός πολίτης δεν επιθυμεί τα πανεπιστήμια να είναι χώροι τέλεσης εγκληματικών ενεργειών. Οπότε αναφορές του στυλ “αφού δεν θέλεις αστυνομία στα πανεπιστήμια, επιθυμείς να είναι άντρο ακολασίας” πρέπει να αντιμετωπίζονται επιεικώς ως ηλίθιες αναφορές.Δεύτερον, που οι σημερινοί κυβερνητικοί υπερασπιστές ξεχνάνε να αναφέρουν είναι το Άσυλο.

Επί δεκαετίες, ο συντηρητικός χώρος ταύτιζε την ύπαρξη του Ασύλου με την τέλεση αξιόποινων πράξεων. Εν τέλει, πέρυσι, ξανά, προχώρησε στην κατάργηση του. Όπως πολλοί λέγαμε όμως η απουσία του Ασύλου δεν σήμαινε και την λήξη των παραβατικών πράξεων.

Γιατί πολύ απλά δεν ήταν αυτό η αιτία των πράξεων αυτών.Όλοι όσοι, με δεικτικό τρόπο κουνούσαν το δάχτυλο, σχετικά με την αναγκαιότητα κατάργησης του Ασύλου, σήμερα κουνάνε ξανά το δάχτυλο, αναφορικά με την ανάγκη ύπαρξης διαρκούς αστυνομικής δύναμης μέσα στα Πανεπιστήμια.

Κανείς τους όμως δεν απαντάει στην απλούστατη ερώτηση: “αφού το Άσυλο ευθυνόταν για τις παραβατικές πράξεις, γιατί με την κατάργηση του δεν εξαφανίστηκαν, και είναι τώρα η ανάγκη της παρουσίας της αστυνομίας;”

Δεν θα κάνουν αυτοκριτική. Ποτέ δεν κάνανε και για πιο απτά ζητήματα όπως η χρεοκοπία της χώρας. Απορώ απλά με τους “κεντροαριστερούς” χειροκροτητές τους.

Η αλαζονεία της εξουσίας

 Ο Τσιπρας ήταν ένας κακός Πρωθυπουργός. Πλην των Πασοκων που πήγανε στο Σύριζα τα τελευταία χρόνια και πρέπει να υπεράσπιζονται την επιλογή τους, δεν έχει μείνει κάποιος να πιστευει ότι η θητεία του είχε θετικό πρόσημο.

Ο Μητσοτάκης κατάφερε να πατήσει πάνω σε αυτή τη γενική αντίληψη και δημιούργησε μία εικόνα πολιτικής υπεροχής. Είχε καταφέρει να κερδίσει τον αήττητο μέχρι τότε Τσιπρα, να κερδίσει το πολιτικό κέντρο και τη ψήφο ενός δυναμικού ακροατηρίου. Επιπλεον το Κίνημα Αλλαγής δεν έδειξε ικανό να διεμβολισει τον πολιτικό χώρο του Κέντρου.

Ο Μητσοτάκης χρεώθηκε θετικά το αυτονόητο. Στο πρώτο κύμα της πανδημίας, πήρε νωρίς ορίζοντια μέτρα, η Ελλάδα δεν πλήρωσε ακριβά όπως οι υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες. Επιπλέον στις κρίσεις ο λαός συσπειρώνεται γύρω από τον επικεφαλής.

Η έλλειψη δυνατού αντιπάλου, οι δημοσκοπήσεις, έχουν πλέον δώσει στον ίδιο και τη Νέα Δημοκρατία μια συμπεριφορά αλαζονείας .

Το τσιμπουσι στην Ικαρία, την ώρα που απαιτείς από όλη την υπόλοιπη χώρα να κλείνεται από τις 6 στο σπίτι του, δείχνει ότι δεν νιώθεις ότι αυτό σε αγγίζει.

Ακόμη και η αιτιολόγηση του ίδιου του Βουλευτή που έκανε το μάζεμα ήταν αλαζονικη. . Κούνησε το δάχτυλο ότι τήρησε τα μέτρα και ότι η κοινωνία δεν κατάλαβε καλά.

Η αντίληψή ότι είσαι πανίσχυρος και τίποτα δεν σε αγγίζει, αυτός ο ιδρυματισμος, ποτέ δεν βγαίνει σε καλό. Και δεν είναι η πρώτη φορά.

Υ.γ.: για τους δήθεν κέντρο αριστερούς που ακόμη και σε αυτό υπεράσπιζονται το Μητσοτάκη και μας υποδεικνυουν να κάνουμε πιο ουσιαστική αντιπολίτευση, έχω να πω ότι κουράσατε. Δείξτε εσείς πως είναι η αντιπολίτευση ή πηγαίνετε επιτέλους να γραφτείτε στις τοπικές της Νέας Δημοκρατίας.