Σκέψεις για το Πολυτεχνείο

Τιμώ και σέβομαι τους αγώνες του Πολυτεχνείου... χωρίς αστερισμούς και μεν αλλά...

Τα τελευταία χρόνια έχω αραιώσει αρκετά να συμμετέχω στις πορείες του Πολυτεχνείου. Αισθητικά και πολιτικά, θεωρώ ότι δεν κολλάω με την πλειοψηφία των συμμετεχόντων.

Δεν είμαι αντιαμερικάνος, δεν θέλω να βγει η χώρα από το ΝΑΤΟ και την Ε.Ε.
Δεν θέλω να αποφασίζω για το ποιος δικαιούται να καταθέσει στεφάνι. Όποιος το πιστεύει θα το κάνει.
Επίσης δεν θεωρώ ότι για όλα τα δεινά φταίει η γενιά του Πολυτεχνείου. Είναι μια συνειδητή στρεβλή απολιτίκ έκφραση να χρεωθούν όλα τα αρνητικά στην μεταπολίτευση, αλλά και σε συγκεκριμένο πολιτικό χώρο.

Πιστεύω ότι, αντί να επαναλαμβάνουμε την καραμέλα των επίκαιρων συνθημάτων του Πολυτεχνείου, να βρούμε τα δικά μας αιτήματα-συνθήματα σαν γενιά που βάλλεται.

Την ανοικτή κοινωνία απέναντι στην οπισθοδρόμηση του συντηρητισμού, τη διασφάλιση των δομών πρόνοιας, την ανοικτή εκπαίδευση και τη δια βίου μάθηση, τη διαφάνεια και την αυτονομία της ενημέρωσης.

Τότε θα δημιουργήσουμε τα δικά μας Πολυτεχνεία.