Κινητοποιήσεις και διεκδικήσεις.

Οι κινητοποιήσεις των αγροτών μας δημιουργούν δύο βασικά θέματα συζήτησης. Και τα δύο σημαντικά αλλά αρκετά διαφορετικά.

Αυτά είναι αφενός το δίκιο ή όχι των αιτημάτων τους και αφετέρου το ίδιο το γεγονός των κινητοποιήσεων και των συνεπειών που αυτές έχουν.

Σε σχέση με το πρώτο ζήτημα, δεν είμαι αρμόδιος αλλά ούτε και γνώστης να επιχειρηματολογήσω υπέρ ή όχι του αν έχουν δίκιο. Ξέρω μόνο ότι στην οικονομική, κοινωνική και πολιτική συγκυρία που ζούμε, δεν μπορούν να ακούγονται αστείες απαιτήσεις που φτάνουν σε αφορολόγητα των 30000 ευρώ και άλλες τέτοιες υπερβολές. Ξεκαθαρίζω, δεν παίρνω θέση κατά του συνόλου των αιτημάτων, απλά μου ακούγονται υπερβολικά άσχημα οι παράλογες απαιτήσεις, από όπου και αν προέρχονται.

Το δεύτερο ζήτημα είναι κατά τη γνώμη μου το πιο σημαντικό σκέλος της ιστορίας. Οι αγροτικές κινητοποιήσεις όσα χρόνια θυμάμαι, καταλήγουν πάντα στο κλείσιμο των δρόμων. Μία ενέργεια που είναι σχεδόν αποκλειστική κίνηση των αγροτών και ανοίγει ξανά το θέμα του μέχρι που μπορεί να φτάσει το δικαίωμα του καθενός να διαμαρτύρεται και να βάλει κατά του υπόλοιπου κοινωνικού συνόλου.

Η δυνατότητα της μαζικής διεκδίκησης, αλλά και της τεχνικής υποστήριξης που έχουν με το μέγεθος των τρακτέρ, δεν σημαίνει ότι ούτε δίκαια αιτήματα έχουν, ούτε κυρίως ότι είναι δικαιολογημένη πράξη αντίδρασης το κλείσιμο των δρόμων. Όχι γιατί βάλλουν κατά της κυβέρνησης, αλλά γιατί βάλλουν κατά του υπόλοιπου κοινωνικού συνόλου.

Στο μυαλό μου, αυτή η κινητοποίηση παίρνει κάποιες εκβιαστικές κατευθύνσεις. Και ξαναλέω, το αποσυνδέω από το δίκιο ή όχι των αιτημάτων τους.

Ακριβώς το ίδιο θα έλεγα σαφώς και για παρόμοιες κινητοποιήσεις που βάλλουν πρωτίστως απέναντι στους ίδιους τους πολίτες και μετέπειτα απέναντι στην κυβέρνηση.

Σε αυτό το σημείο θα έπρεπε να στοχεύσει η κάθε κοινωνική ή εργασιακή ομάδα. Να πάρει με το μέρος της την κοινωνία, ενημερώνοντας και πείθοντας για την ισχύ των επιχειρημάτων της, και να όχι να διεκδικεί εκβιάζοντας καταστάσεις και πρόσωπα.