Δεν είναι όλα μυθιστόρημα

Είναι μόδα σήμερα, εάν ένας γνωστός και λαοφιλής καλλιτέχνης γράψει ένα άρθρο με ολίγον από επαναστατικότητα να το κάνουμε σημαία μας. Στα βήματα αυτά και το τελευταίο άρθρο του τραγουδιστή Αλκίνοου Ιωαννίδη ( http://left.gr/news/eleytheroi-kataktimenoi ). Θέλω να τονίσω ότι τον ίδιο τον σέβομαι πάρα πολύ σαν τραγουδιστή και καλλιτέχνη. Αυτό δεν σημαίνει όμως ότι ακολουθώ και πιστά τις γενικές του τοποθετήσεις.

Και θα με ρωτήσει κάποιος. "Μα διαφωνείς με το άρθρο αυτό, που τόσο ώριμα αναλύει πως φτάσαμε ως εδώ;". Η απάντηση μου είναι ότι δύσκολα να διαφωνήσω ειδικά στο πρώτο μέρος. Μέσα σε ένα καλογραμμένο κείμενο παρουσιάζονται σαν σε έκθεση ιδεών ποια είναι τα αποτέλεσμα και οι συνέπειες, που δεχόμαστε, από την υπερκατανάλωση και την εμπορευματοποίηση σήμερα. Συνέπειες που υπάρχουν σε ολόκληρο τον ανεπτυγμένο κόσμο και όχι μόνο στην Κύπρο. Γιατί και στην Ελλάδα αφήσαμε τα χωριά και τις αυλές και κατευθυνθήκαμε προς έναν πιο αστικό τρόπο ζωής, αλλά δεν νομίζω ότι αποτέλεσε από μόνο του την αιτία της χρεωκοπίας μας. Και αν αυτή η κρίση αξιών και θεσμών μας οδήγησε σήμερα στην κατάσταση που είμαστε Κύπρος και Ελλάδα, νομίζω ότι μην αναγνωρίζοντας πιο πρακτικές αιτίες δεν θα επιλύσουμε τίποτα. Θα μας φταίει για όλα το ότι αφήσαμε τις χαρούμενες παρέες στα σπίτια και κάναμε διασκέδαση μας την τηλεόραση και τα νυχτερινά κέντρα.

Βέβαια η ουσία της διαφωνίας μου σαφώς δεν θα μπορούσε να είναι οι ηθικοπλαστικές ανησυχίες. Αλλά οι πολιτικές επιλογές που τόσο εύκολα επιδοκιμάζουμε και αποδοκιμάζουμε κατά το δοκούν. Όπως γίνεται με το όχι της Κύπρου. Γιατί οι πολιτικές επιλογές κρίνονται από το αποτέλεσμα που φέρουν. Γιατί είναι πιο εύκολο να επιχειρηματολογήσεις υπέρ του περήφανου Όχι, με λόγια επαναστατικά και δημαγωγικά που όμως δεν ξέρω που οδηγούν.

Δεν είναι νίκη της Δημοκρατίας το πρώτο Όχι της Κυπριακής Βουλής. Δεν είναι νίκη γιατί οδήγησε σε ενδεχομένως χειρότερα μέτρα, και γιατί στη βδομάδα της αβεβαιότητας που ακολούθησε έδωσε τη δυνατότητα σε χώρες όπως η Τουρκία να κάνουν βήματα στρατηγικής και διπλωματικής ισχύος. Νίκη θα ήταν να μην έχουμε να φτάσει μέχρι εδώ. Νίκη θα ήταν να μην απελπιστικά απομονωμένοι. Νίκη θα ήταν μετά το βαρύγδουπο Όχι να είχαμε ρεαλιστικό plan b, και να μην επανερχόμασταν στην πρώτη απόφαση του eurogroup.

Τέλος,  θα θεωρήσω ατυχή την μικρή του επίθεση στην "Μεγάλη Μαμά", όπως ο ίδιος λέει, στη χώρα όπου και στην τηλεόραση της έπαιξε και στα νυχτερινά της κέντρα δούλεψε. Δεν θέλω να ξύσω και άλλες πληγές.