Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΤΟ ΠΡΟΣΚΗΝΙΟ

Δύο χρόνια μετά τις εκλογές του Οκτωβρίου του 2009, η χώρα βρίσκεται μπροστά στην μεγαλύτερη αλλαγή των κοινωνικών και οικονομικών της δομών. Η κυβέρνηση του ΠΑ.ΣΟ.Κ. εκλεγμένη με μία τεράστια διαφορά από την καταποντισμένη Νέα Δημοκρατία, ήταν στη συνείδηση των πολιτών η ευκαιρία της ελπίδας και της αλλαγής, έπειτα από πέντε χρόνια διακυβέρνησης του κ. Καραμανλή, ίσως της χειρότερης διακυβέρνησης της μεταπολίτευσης. Δυστυχώς αυτό που επακολούθησε, σίγουρα δεν ήταν στο μυαλό της πλειοψηφίας των πολιτών. Η κρίση χρέους, το τεράστιο έλλειμμα, ο φόβος της χρεωκοπίας, αποτέλεσαν καθημερινή ορολογία σε όλη την ελληνική κοινωνία, και κυρίως διαρκή απειλή για την ίδια την χώρα. Οι εξελίξεις ήταν ραγδαίες και επώδυνες: Πρόγραμμα Σταθερότητας και Ανάπτυξης, Μνημόνιο, Μεσοπρόθεσμο σχέδιο, PSI, PSI+, αλλά και μειώσεις μισθών, κατάργηση επιδομάτων, ανεργία, αύξηση φόρων. Οικονομικά φαίνεται ότι η κοινωνία δείχνει να έχει φτάσει στα χειρότερα της όρια. Σε όρια τα οποία δυσκολεύουν την ίδια την επιβίωση πολλών οικογενειών.
Στα δύο αυτά χρόνια, το μεγαλύτερο ερώτημα που τέθηκε από την ίδια την κοινωνία, ήταν εάν τελικά η επιλογή του μνημονίου ήταν ορθή ή όχι. Όλος αυτός ο Γολγοθάς που ξεκίνησε την άνοιξη του 2010 μπορούσε να είχε αποφευχθεί; Είχαμε άλλες εναλλακτικές επιλογές χρηματοδότησης; Ακούστηκαν διάφορες αναλύσεις, πολλές από τις οποίες ήταν ορθές, αλλά και πολλές κινήθηκαν σε ένα πλαίσιο λαϊκισμού, το οποίο βέβαια ακούγονταν ωραιοποιημένο σε μεγάλο μέρος της ελληνικής κοινωνίας, ακόμα και σε ένα μεγάλο μέρος του στελεχιακού δυναμικού του ΠΑ.ΣΟ.Κ..
Τα ερωτήματα αυτά, όπως και οι εύκολες λύσεις-απαντήσεις βρίσκανε βέβαια έδαφος, εφόσον δεν υπήρχε ένα οργανωμένο σχέδιο από την πλευρά της κυβέρνησης στο να δείξει ότι θα μπορεί να υπάρξει φως στο τούνελ. Δεν υπήρξε μία προοδευτική πρόταση εξόδου από την κρίση, και δυστυχώς οι εξελίξεις ήταν πιο γρήγορες από την αντίδραση της πολιτείας. Αποτέλεσμα όλου αυτού του σκηνικού ήταν η χώρα να μην μπορεί να πιάσει τους στόχους που βάση μνημονίου έπρεπε να καλύπτει, και να βρισκόμαστε ανά συγκεκριμένα χρονικά διαστήματα απολογούμενοι στους δανειστές μας, και με νέα μέτρα τα οποία λόγω διαλυμένου κρατικού μηχανισμού επιβάρυναν τους μισθωτούς και τους συνταξιούχους κυρίως.
Είναι σαφές, ότι η κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου κατάφερε να διασώσει τη χώρα από μια ανεξέλεγκτη χρεοκοπία, και ότι μέσα στην πιο δύσκολη πολιτική και οικονομική συγκυρία, προχώρησε σε αρκετές μεταρρυθμίσεις, περισσότερες από όσες έγιναν σε πέντε χρόνια της κυβέρνησης Καραμανλή.
Είναι όμως επίσης γεγονός, ότι οι μεταρρυθμίσεις και οι πρωτοβουλίες δεν έγιναν από το σύνολο των υπουργών. Υπήρξαν και υπάρχουν υπουργοί, οι οποίοι επέλεξαν να μην συγκρουστούν με κατεστημένα συμφέροντα πολλών ετών, ώστε να μπορούν να διατηρούν το λαϊκό και δήθεν αριστερό προσωπείο. Υπουργοί οι οποίοι δεν ήταν συνεπείς με τις δεσμεύσεις της κυβέρνησης απέναντι στους δανειστές μας, και στήριζαν τις κυβερνητικές επιλογές μόνο κατ’ επίφαση, όταν παράλληλα κλείνανε το μάτι στις δεκάδες συντεχνίες που υποστήριζαν τα κεκτημένα συμφέροντα τους.
Η κριτική μας στο ΠΑ.ΣΟ.Κ., για αυτά τα δύο χρόνια διακυβέρνησης δεν είναι ούτε συνολική, ούτε κινείται στο ίδιο μήκος κύματος γενικότητας και άρνησης. Παρατηρούμε τα δύο αυτά χρόνια, ότι θέματα αυτονόητα στην υπόλοιπη Ευρώπη δεν υλοποιούνται στη χώρα μας, για να μην αλλοιωθεί η σχέση υπουργών και πολιτικού τους ακροατηρίου. Δεσμεύσεις προς την Ε.Ε., πολλές από τις οποίες θα έπρεπε να είναι αυτονόητα αιτήματα της νέας γενιάς, κολλάνε και κολλήσανε στις πελατειακές σχέσεις συντεχνιών-Μ.Μ.Ε.- πολιτικών. Η δική μας γενιά δυστυχώς οδηγείται στη συνεχιζόμενη ανέχεια κοινωνική και οικονομική, για να διατηρηθούν τα παράλογα- πολλές φορές- κεκτημένα μιας γενιάς που έζησε από επιλογή όλων των πολιτικών δυνάμεων, πιο πλούσια από όσο μπορούσε να αντέξει.
Η σχέση του ελληνικού πολιτικού συστήματος με την Ε.Ε. είναι όπως της νοικοκυράς που καθαρίζει σπρώχνοντας τις σκόνες κάτω από τον καναπέ. Στις αιτιάσεις των δανειστών μας, πολλοί υπουργοί αναζητούσανε τρικ και συνδικαλιστικά κόλπα ώστε να φαίνονται τυπικά σωστοί, αλλά παράλληλα να μην αλλάξουν και ενοχλήσουν κάποιο δομημένο σύστημα.
Η ατολμία, τα μπρος-πίσω των υπουργών, η έλλειψη ενός εναλλακτικού σχεδίου ανάπτυξης, οδήγησαν την κυβέρνηση να κάνει μόνο μία λογιστική διαχείριση εσόδων- εξόδων, με μία απόλυτη λογική αύξησης εισφορών ώστε να καλύπτει τους στόχους που είχε.
Είναι σαφές ότι η κρίση έχει διεθνή χαρακτηριστικά. Και στις διεθνείς κρίσεις αυτοί που θίγονται πρώτοι είναι οι πιο αδύνατοι κρίκοι. Και σε αυτήν την συγκυρία ο πρώτος κρίκος που έσπασε ήταν η Ελλάδα. Μία χώρα με τεράστιο έλλειμμα, ακόμα μεγαλύτερο χρέος, αλλά και καμία προοπτικής παραγωγικής ανάπτυξης. Μία χώρα που στήριξε την οικονομία της στον τομέα των υπηρεσιών, αφήνοντας ανεκμετάλλευτα τα συγκριτικά της πλεονεκτήματα. Μία χώρα υδροκεφαλική, με ένα τεράστιο βραδυκίνητο δημόσιο τομέα, του οποίου τα συνδικάτα παίζουν ρόλο συμμέτοχου στη διαμόρφωση της πολιτικής.
Αυτή η χώρα χτυπήθηκε πρώτη γιατί πολύ απλά δεν εκσυγχρονίστηκε ποτέ όσο έπρεπε, όταν οι υπόλοιπες ευρωπαϊκές και μη χώρες αλλάζανε το παραγωγικό τους μοντέλο. Ακόμη και τότε προτίμησε μία λογική λογιστικής διαχείρισης, και όχι μια δομική αλλαγή λειτουργίας.
Σήμερα είναι δεδομένο και απαραίτητο ότι ένας τεράστιος αριθμός εργαζομένων, μισθωτών και ιδιωτών, πρέπει να αλλάξουν αντικείμενο εργασίας. Πρέπει να δοθούν τα κίνητρα αυτής της αλλαγής από το κράτος, ώστε να αναθεωρήσουμε το παραγωγικό μας μοντέλο.
Είναι επίσης δεδομένο ότι ο τεράστιος δημόσιος τομέας, οφείλει να συρρικνωθεί. Οφείλει να εκσυγχρονιστεί και να γίνει πιο παραγωγικός. Και οι αλλαγές αυτές δεν είναι απλά να κλείσουν πέντε δέκα φορείς του ευρύτερου δημοσίου, αλλά να γίνουν δομικές παρεμβάσεις σε τμήματα του δημοσίου που και αντιπαραγωγικά είναι, και προκαλούν την υπόλοιπη κοινωνία με τη συμπεριφορά τους και τις μισθολογικές τους αμοιβές.
Σήμερα είναι αναγκαίο πέρα από τις παρεμβάσεις στον τομέα της οικονομίας και της ανάπτυξης να συγκροτηθεί και ένα δίκτυο προστασίας όλων όσων έχουν πληρώσει την κρίση περισσότερο. Και αυτοί είναι οι χαμηλόμισθοι, οι συνταξιούχοι, οι άνεργοι.
Αριστερή πολιτική δεν είναι να πηγαίνει και ο χαμηλοσυνταξιούχος και ο μισθωτός που αμείβεται με 2000 ευρώ και να κάνουν δωρεάν εξετάσεις στο νοσοκομείο. Αριστερή και προοδευτική πολιτική είναι να δώσουμε τη δυνατότητα σε όσους έχουν πραγματική ανάγκη να μπορούν να έχουν μια αξιοπρεπή ζωή. Να διασφαλίσουμε για το μέρος της κοινωνίας που δεν μπορεί να ανταποκριθεί οικονομικά, το δικαίωμα στην εργασία, στην παιδεία, στην παροχή των υπηρεσιών της υγείας. Σε συγκεκριμένες κοινωνικές ομάδες οι παροχές αυτές πρέπει να είναι δωρεάν. Αλλά δυστυχώς σήμερα δεν μπορεί να είναι για όλες.
Το ΠΑ.ΣΟ.Κ. σήμερα συμμετέχει σε μία κυβέρνηση συνεργασίας. Για τα ελληνικά δεδομένα πρωτόγνωρο γεγονός, αν αναλογιστούμε το πρόσφατο παρελθόν των κομμάτων εξουσίας και την ένταση που παίρνουν οι μεταξύ τους συγκρούσεις. Είναι γεγονός ότι η κυβέρνηση του κ. Παπαδήμου, έχει να ένα διαχειριστικό ρόλο. Επίσης έχει να ισορροπήσει ανάμεσα σε πολιτικές φιλοδοξίες υπουργών της, στρατηγικές κομμάτων και κορώνες πατριδοκαπηλίας που προέρχονται από τους υπουργούς του ΛΑ.Ο.Σ., η συμμετοχή των οποίων κατά τη γνώμη δεν έχει να προσφέρει κάτι θετικό και δημιουργικό σε αυτήν την προσπάθεια.
Αν και ο ρόλος της κυβέρνησης επομένως είναι πολύ δύσκολος, πιστεύουμε ότι θα πρέπει να της δοθεί όσος χρόνος χρειαστεί ώστε να διασφαλίσει για τη χώρα την παρουσία της στον στενό πυρήνα της Ευρώπης. Πολιτικά και κυρίως μικροπολιτικά παιχνίδια στο βάρος ολόκληρης της χώρας δεν πρέπει να γίνονται ανεκτά. Η συνεχής αναφορά ημερομηνιών εκλογών, όταν η χώρα βρίσκεται στην πιο δύσκολη συγκυρία της σύγχρονης ιστορίας εξυπηρετούν μόνο δελφίνους και συμβούλους προέδρων που ψάχνουν ρόλο και επιβεβαίωση αυτού.
Είναι σαφές ότι παράλληλα με τη συμμετοχή του το ΠΑ.ΣΟ.Κ. στην κυβέρνηση πρέπει να προσδιορίσει και την πολιτική του και ιδεολογική του πλατφόρμα. Να αποφασίσει ότι πλέον δεν μπορεί να πατάει πολιτικά σε δύο βάρκες. Η λογική ένα κόμμα εξουσίας να μπορεί να εκφράζει το σύνολο των πολιτικών επιδιώξεων, νομίζουμε ότι δεν μπορεί να σταθεί πλέον. Επί χρόνια η λογική της συλλογικότητας αποτελούσε το άλλοθι για ένα κόμμα εξουσίας, ώστε να έχει γενικόλογο προγραμματικό λόγο. Σήμερα αυτό είναι πεπερασμένο. Ένα προοδευτικό κίνημα δεν μπορεί να μένει στάσιμο σε ιδεοληψίες-συνθήματα προηγούμενων δεκαετιών. Δεν μπορεί να δείχνει κόμπλεξ αριστερισμού και σύνδρομα μόνιμης αντιπολίτευσης.
Το ΠΑ.ΣΟ.Κ., οφείλει να αποφασίσει με ποιους θα προχωρήσει, ποιους θα συναντήσει και ποιους θα αφήσει πίσω. Πολιτικά πάντα και όχι σε θέματα προσώπων. Οφείλει να μιλάει συγκεκριμένα και προγραμματικά. Αυτό είναι και ένα πολιτικό ζήτημα όταν ανοίξει η κουβέντα για την ανάδειξη των νέων οργάνων του Κινήματος.
Ως νέα γενιά, δεν θα ταυτιστούμε μόνο με πρόσωπα ούτε με σφραγίδες. Θα ταυτιστούμε με πολιτικές. Θα ζητήσουμε από όλα τα κορυφαία στελέχη του ΠΑ.ΣΟ.Κ., ακόμη και από τον Πρόεδρο να απαντήσουν πολιτικά. Πολιτικά και συγκεκριμένα. Και θα ζητήσουμε οι πολιτικές αυτές να είναι δεσμευτικές για όλους. Καταστατικά. Όπως οφείλουν να κάνουν τα σοβαρά σοσιαλδημοκρατικά κόμματα.
Για να μπορέσουμε να επαναφέρουμε την πολιτική στο προσκήνιο.

ΕΥΡΙΒΙΑΔΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΔΗΣ
Υπεύθυνος Οργανωτικού Νεολαίας ΠΑ.ΣΟ.Κ.